
H νομοθέτηση της «αμαρτωλής» διάταξης που έκανε άνω κάτω την κυβέρνηση δίνει την αίσθηση πως η Όλγα Κεφαλογιάννη, λειτούργησε με τη λογική του «δικό μας είναι το κράτος, ό,τι θέλουμε το κάνουμε».
Οι περισσότεροι δεν αντέδρασαν για την ουσία της διάταξης, η οποία πιθανόν να είναι σωστή κάποιες φορές για τα παιδιά, αλλά σχολίαζαν την αλαζονεία των κυβερνητικών στελεχών.
Η «μπάλα» πήρε και τον Γιώργο Φλωρίδη, που προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και τα έκανε χειρότερα.
Το συμβάν πιθανόν να στοιχίσει τον υπουργικό θώκο στην Όλγα Κεφαλογιάννη. Μπορέι όμως και να ακολουθηθεί και η γνωστή τακτική του «πέρα βρέχει και θα ξεχαστεί», μόνο που αυτή τη φορά θα έχει κόστος.
Κακά τα ψέματα. Ο κόσμος δεν έχει εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη διότι απλούστατα είναι ελεγχόμενη από το νομοθετικό πλαίσιο που ψηφίζουν οι κυβερνήσεις.
Κανένας δικαστής δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο από αυτό που του επιβάλουν οι νόμοι.
