
Nέο κύμα αυξήσεων φαίνεται να έρχεται στα ασφάλιστρα των νοσοκομειακών προγραμμάτων.
Αυξήσεις που έρχονται σε μια περίοδο που τα εισοδήματα «εξατμίζονται».
Η επίσημη αιτιολόγηση είναι γνωστή: αυξημένα νοσήλια, ακριβότερες ιατρικές πράξεις, μεγαλύτερο λειτουργικό κόστος.
Πράγματι, οι τιμές στις ιδιωτικές κλινικές έχουν ανέβει αισθητά. Όμως αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της εικόνας. Η άλλη είναι η μαζική στροφή των πολιτών προς την ιδιωτική υγεία, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη, καθώς το κλίμα στα δημόσια νοσοκομεία γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικό.
Λίστες αναμονής που δεν τελειώνουν, ελλείψεις προσωπικού, κόπωση γιατρών και νοσηλευτών. Για όλο και περισσότερους πολίτες, το δίλημμα δεν είναι αν συμφέρει η ιδιωτική ασφάλιση, αλλά αν θα βρουν εγκαίρως περίθαλψη.
Αυτή τη μετατόπιση τη γνωρίζουν καλά οι ασφαλιστικές, που βλέπουν τη ζήτηση να αυξάνεται σταθερά.
Το παράδοξο είναι ότι την ίδια στιγμή που προετοιμάζονται νέες ανατιμήσεις, τα κέρδη του κλάδου καταγράφουν θεαματική άνοδο.
Ισχυρές αποδόσεις και διευρυμένα περιθώρια κερδοφορίας δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο οι αυξήσεις είναι πράγματι αναγκαίες.
Στα παρασκήνια, επισημαίνεται επίσης ότι οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες είναι θυγατρικές ξένων ομίλων, με υψηλές προσδοκίες για κέρδη από προμήθειες και διαμεσολαβήσεις.
Το θέμα όμως είναι καθαρά μαθηματικό. Έχουν οι πολίτες να πληρώσουν; Τότε θα κάνουν ιδιωτική ασφάλιση. Δεν φτάνουν τα χρήματα; Τότε θα την διακόψουν την ιδιωτική ασφάλιση.
Δεν το ξέρουν αυτό στις εταιρείες; Νομίζουν ότι οι πελάτες τους έχουν μηχάνημα που «κόβει» λεφτά;
