Με την υπόθεση Παναγόπουλου γίναμε σοφότεροι ως προς το γιατί οι εργαζόμενοι έχουν μισθούς της πλάκας

Ας ξεκινήσουμε σήμερα με τα περί συνδικαλισμού, με αφορμή την δέσμευση των λογαριασμών του Γ.Παναγόπουλου, του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Με βάση τα όσα τον κατηγορεί ο επικεφαλής της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, Χ.Βουρλιώτης είχε στηθεί ένα πολύ καλό και δυνατό παρεάκι γύρω από τη ΓΣΕΕ και τις θυγατρικές της.

Το συστηματάκι αυτό αποτελούμενο από φυσικά και νομικά πρόσωπα βούταγε λεφτά -ενίοτε και μετρητά- προερχόμενα από επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις του Δημοσίου και της ΕΕ μέσω απευθείας αναθέσεων ή «διαγωνισμών» σε διάφορες εταιρείες συμφερόντων του ιδίου του προέδρου ή άλλων συνεργών του.

Ό,τι θες είχε ο μπαξές, εργολάβους, συμβούλους επικοινωνίας και δημοσιογράφους, εκπαίδευση, ΚΕΚ κ.λπ. κ.λπ. Μόνο που κατά το Ξέπλυμα Χρήματος οι δουλειές ήταν «αέρας» και τα τιμολόγια ανακριβή ή εικονικά, ώστε να περισσεύουν μεροκάματα τα οποία η Αρχή προσδιόρισε καταρχάς στα 2 εκατ. ευρώ.

Από αυτή την υπόθεση αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά γιατί ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα δεν προστατεύει τα συμφέροντα των εργαζομένων, αλλά και γιατί έχουμε πολίτες δύο ταχυτήτων.

Αυτών που έχουν έναν μισθό της πλάκας και δεν βγάζουν τον μήνα τους και των άλλων που επίσης έχουν έναν μισθό της πλάκας αλλά έχουν στήσει και ωραίες μπίζνες πολλών χιλιάδων ευρώ, που δεν είναι νόμιμες.

Μέσα σε αυτές φυσικά δεν συμμετέχουν μόνο οι πολίτες.