Ο Α.Ροζολής, ο ΣΕΚΠΥ και τα σκυλιά…

Θα μπορούσε να ξεφύγει η ελληνική ιδιωτική αμυντική βιομηχανία από την στρεβλότητα που χαρακτηρίζει σχεδόν όλους τους άλλους τομείς της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας;  Ναι, αν δεν υπήρχαν αυτοί οι οποίοι ακριβώς προκαλούν αυτή την στρεβλότητα, δυστυχώς και στο τομέα αυτό.

Kαι εν τέλει σε τι αναφερόμαστε όταν μιλάμε για ελληνική αμυντική βιομηχανία εκτός από  δύο ή τρεις μεγάλους ομίλους του κλάδου με υψηλούς τζίρους και πραγματική παραγωγή κι εξαγωγές;

Τα ναυπηγεία π.χ. είναι μεγάλα σε μέγεθος ομίλων, αλλά δεν έχουν σήμερα αμυντική δραστηριότητα.

Βέβαια, το ότι δεν έχουν ναυπηγικό έργο στην άμυνα τα μεγάλα ελληνικά ναυπηγεία, μιας χώρας που ναυπηγεί 3+1 φρεγάτες με προγράμματα των 4 δισ. ευρώ, είναι πραγματικά «τρελό» και υπονομεύει όχι μόνο την οικονομία, αλλά και την άμυνα της χώρας.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν περίπου 8-10 άλλες βιομηχανίες, που είναι ή υπήρξαν κάποτε σημαντικές, μαζί με τις κρατικές:

MEVACO: Μια σχετικά καινούργια εταιρεία με πάρα πολύ αξιόλογες εγκαταστάσεις και εξοπλισμό (είναι και στο Χρηματιστήριο Αθηνών) και με τα πρώτα της μεγαλύτερα υποκατασκευαστικά της συμβόλαια

Σιαμίδης: Η βιομηχανία που κάνει ειδικές στολές (όχι απλά υφασμάτινες αλλά με ειδική τεχνολογία) για ρο προσωπικό και εξάγει σε πολλές χώρες όπως τη Σουηδία και αναμένεται να ξεπεράσει φέτος τα 50-60 εκ ευρώ τζίρο.

Miltech Hellas: Η άλλοτε ελπιδοφόρα εταιρεία με την γαλλικές «ρίζες», λόγω «ιδρύματος φίλων Σαρκοζί» κλπ. μετά την αποχώρηση και τον θάνατο του Κώστα Κουτσού, παλεύει να βρει τον δρόμο της. Η ανάληψη του πλήρους ελέγχου από τον εταίρο Χ.Χούμπαυλη, παρά την εμπλοκή του σε αντιπροσωπείες όπως της Dassault ή κάποτε και του γαλλικού Naval Group (DCNS), δεν δείχνει να την έχει βοηθήσει. Άλλωστε ο ιδιοκτήτης της είναι κατά βάση κατασκευαστής (ΑΤΕΣΕ, Δομική Κρήτης).

Η Aeroservices του Δ.Δάφνη με εγκαταστάσεις στο αεροδρόμιο Μεγάρων με εκτενή εμπειρία και άνοδο σε συντήρηση ελικοπτέρων και αεροπλάνων πάσης φύσεως βρίσκεται σε καλό δρόμο

ΕΑΒ/ΕAΣ: Οι δυο κρατικές με καινούργιες διοικήσεις, που επιχειρούν το come back (εν μέσω πολλών προβλημάτων η δεύτερη).

Apella/Bossa: Οι δυο παλαιότερες εταιρείες του χώρου στις αεροκατασκευές, αλλά επιδεικνύουν αξιόλογη νέα δραστηριότητα

Άρα συνολικά μιλάμε για μια εξαιρετικά μικρή ελληνική παρουσία στο χώρο των αμυντικών εταιρειών.

Με αυτό το πρίσμα, είναι επίσης ακατανόητο πώς υπάρχουν δύο σύνδεσμοι εταιρειών σε μία χώρα που έχει ελάχιστη παραγωγή αμυντικού υλικού: 

Από την μία η ένωση των «καθαρά» αμυντικών εταιρειών, η Ε.ΕΛ.Ε.Α.Α. (Ένωση Ελληνικών Εταιριών Αεροδιαστημικής, Ασφάλειας και Άμυνας) που αποτελείται από 59 μέλη με πραγματική εμπλοκή κυρίως στην άμυνα, με πρόεδρο του ΔΣ τον Δ. Σκαλαίο, που είναι και Εντεταλμένος Σύμβουλος ΔΣ της ΕΑΒ. Είναι η μοναδική ένωση αμυντικών (με… βεβαιότητα) βιομηχανιών.

Και από την άλλη βρίσκεται ο ΣΕΚΠΥ  (Σύνδεσμος Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού) που είχε ιδρυθεί επί Ευάγγελου Αβέρωφ, με πρόεδρο τον Α.Ροζολή της εταιρείας ΑΚΜΟΝ.

Στον Α.Ροζολή πρέπει να αναγνωριστεί ότι αντίθετα με τους προηγούμενους προέδρους του ΣΕΚΠΥ, «κάνει λεζάντα χωρίς να υπάρχει κείμενο», όπως λέμε στην δημοσιογραφία: Λιγότερες από 50 εταιρείες του Συνδέσμου είναι στο μητρώο του υπουργείου Άμυνας (το μητρώο καθορίζει την αναγκαία παραγωγική προϋπόθεση για να χαρακτηριστείς «αμυντική βιομηχανία» αλλά αυτό στην ουσία δεν τηρείται).

Ο πρόεδρος αναφέρεται στην ύπαρξη «260 εταιρειών-μελών με 15.000 εργαζόμενους»!

Για όποιον ξέρει την ελληνική αμυντική βιομηχανία (και χωρίς να είναι ειδικός) κατανοεί ότι αν υπήρχαν τόσες ελληνικές αμυντικές βιομηχανίες και τόσοι εργαζόμενοι, θα είχαμε μεγαλύτερη αμυντική παραγωγή από την Γαλλία ή την Γερμανία.

Πώς εξηγείται όμως αυτή η πλειάδα εταιρειών στον ΣΕΚΠΥ που δήθεν κατασκευάζουν όπλα ή αμυντικά συστήματα ή απάρτια αμυντικών συστημάτων;

Μα, γιατί εγγράφονται όποιοι θέλουν στον σύνδεσμο, άσχετα με το τι πραγματικά κατασκευάζουν.

Πρόσφατα ο Α.Ροζολής ζήτησε από όλους τους κατασκευαστές που  ασχολούνται με industrial manufacturing, συγκολλήσεις και ηλεκτρονικά κινητής τηλεφωνίας, τηλεοράσεων κλπ. να… συνδεθούν με τον ΣΕΚΠΥ!

Βέβαια ένα βιομηχανικό οικοσύστημα, χρειάζεται και αυτές τις μικρότερες εταιρείες που έχουν ελάχιστο ή καθόλου τζίρο στην άμυνα, αλλά υπό αυστηρές προϋποθέσεις που καθορίζει το υπουργείο Άμυνας.

Ο πρόεδρος όμως, τους εγγράφει όλους, όπως οι φοιτητικές παρατάξεις κάποτε ενέγραφαν ως ψηφοφόρους τους, όποιον περνούσε έξω από τα Πανεπιστήμια!

Η τακτική αυτή του Α.Ροζολή, ενέχει μεγάλους κινδύνους για κατάρρευση της ελληνικής αμυντικής-βιομηχανικής προσπάθειας. Γιατί;

Γιατί ο κάθε ένας, για να πάρει ένα έστω μικρό μερίδιο από την «πίτα« (φανταστείτε ένα μικρό μηχανουργείο με τζίρο 2 εκατ. ευρώ το χρόνο να λάβει ένα πρόγραμμα έστω 5 εκατ. ευρώ) θα δηλώσει κατασκευαστής αμυντικών συστημάτων!

Ή υποσυστημάτων ή εξαρτημάτων, π.χ. ερπυστριών!

Και θα περιμένει ο Στρατός να παραδοθούν οι πιστοποιημένες ερπύστριες για το νέο ΤΟΜΑ.

Και αυτές δεν θα έρχονται ποτέ!

Ή να τις παραγγέλνει ο «κατασκευαστής πολεμικού υλικού» στην… Κίνα, να τις εισάγει και να τις απορρίψει ο Γάλλος ή ο Γερμανός λόγω κακής ποιότητας (το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο).

Απίθανο;

Θα σας παραθέσω την μαρτυρία (σχεδόν 30 χρόνια πριν) ενός Αμερικανού αξιωματικού, της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα που συνόδευε στελέχη της Βoeing, σε επιθεώρηση των εταιρειών του ΣΕΚΠΥ που δήλωναν «κατασκευαστές αμυντικών συστημάτων» και ήθελαν να συμμετάσχουν στα αντισταθμιστικά των AH-64 Apache:

«Βάσει των επιθεωρήσεων οι 9 στις 10 ήταν παντελώς ακατάλληλες.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία εταιρεία που ψάχνοντας την διεύθυνσή της, οδηγηθήκαμε σε ένα παλιό σιδηρουργείο  κάπου στην δυτική Αττική, σε μια ημι-αγροτική περιοχή.

Φωνάζαμε να μας ανοίξουν και κανένας δεν απαντούσε. Κάνω να ανοίξω την καγκελόπορτα μήπως ήταν χαλασμένο το κουδούνι και ξαφνικά δύο τεράστια σκυλιά έκαναν την εμφάνισή τους και άρχισαν να μας κυνηγούν!

Με το ζόρι φτάσαμε στο αμάξι και στον έναν του έσκισαν το παντελόνι!

Η εταιρεία που θα κατασκεύαζε υποτίθεται τμήματα από το ουραίο πτερύγιο των Apache, δυστυχώς απλά δεν υπήρχε»…

Θα ξαναγυρίσουμε λοιπόν σ’εκείνη την εποχή;

Ή θα μπει ένας «φράχτης» στην εγγραφή εταιρειών στον ΣΕΚΠΥ που να καθορίζει ότι «κατασκευαστής πολεμικού υλικού θεωρείται αυτός που έχει τζίρο άνω του 50% σε αμυντικές κατασκευές»; 

Και να έχουν αυτοί την ευθύνη των υποκατασκευαστών που θα επιλέγουν.

Πίσω από τα πρώην ΕΝΑΕ (Ναυπηγεία Σκαραμαγκά) βρίσκονταν περίπου 2.500 μικρές εταιρείες σε όλη την Ελλάδα ως υποκατασκευαστές.

Δεν ήταν βέβαια κατασκευαστές πολεμικού υλικού.

Αλλά παρέδιδαν αυτά που ζητούσαν τα ΕΝΑΕ που είχαν την ευθύνη για την ναυπήγηση των πλοίων.

Τώρα με την τακτική που ακολουθεί η νυν διοίκηση του Α.Ροζολή στον ΣΕΚΠΥ το μόνο βέβαιο είναι ότι… τα σκυλιά έρχονται!