Τι σημαίνει εάν κοιτάς όλη την ώρα τον εαυτό σου στον καθρέπτη σύμφωνα με τη ψυχολογία

Για μερικούς ανθρώπους, το να κοιτάζονται στον καθρέφτη είναι μια καθημερινή συνήθεια.

Ωστόσο, αρκετοί είναι εκείνοι που το επαναλαμβάνουν πολύ συχνά. Το να κοιταζόμαστε συνέχεια στον καθρέφτη μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια αθώα συνήθεια που σχετίζεται με το αισθητικό κομμάτι.

Όπως εξηγεί ο Άνχελ Λουίς Γκιγιέν, ψυχολόγος και διευθυντής της Κλινικής Psicopartner στο ισπανικό ¡HOLA!, η συχνή παρατήρηση του εαυτού μας στον καθρέφτη μπορεί να έχει διαφορετικές ερμηνείες.

Αυτή η πράξη όταν γίνεται επανειλημμένα, μπορεί να σχετίζεται με το κομμάτι της αυτοεικόνας και της αποδοχής του εαυτού μας, ενώ για μερικούς είναι απλώς μια πράξη ματαιοδοξίας και για άλλους μπορεί να είναι αποτέλεσμα ανασφάλειας, σύμφωνα με όσα λέει η Μπεατρίς Ρομέρο, ιδρύτρια και διευθύντρια της Consulta Despertares.

Σύμφωνα με την ειδικό, κάποιες φορές πρόκειται για έναν τρόπο αναζήτησης ασφάλειας ή επιβεβαίωσης μέσω της εμφάνισης, ειδικά σε περιόδους που το άτομο νιώθει ανασφάλεια ή έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Η ψυχολόγος προσθέτει ότι υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στο είδωλό τους επιβεβαίωση ότι η εμφάνισή τους είναι αποδεκτή, προσπαθώντας έτσι να μειώσουν το άγχος για το πώς τους αντιλαμβάνονται οι άλλοι.

Υπερβολική Ανησυχία για την Εμφάνιση

Ωστόσο, ο ψυχολόγος επισημαίνει ότι όταν η συνήθεια γίνεται επαναλαμβανόμενα ή προκαλεί δυσφορία, μπορεί να σχετίζεται με την υπερβολική ανησυχία για την εξωτερική εμφάνιση ή ακόμη και με διαταραχές όπως η σωματοδυσμορφική διαταραχή.

Πιθανά Ναρκισσιστικά Χαρακτηριστικά
Δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι σε άλλες περιπτώσεις η συνήθεια μπορεί να σχετίζεται με ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά. «Αν κάποιος κοιτάζεται στον καθρέφτη με θαυμασμό και αίσθηση ανωτερότητας, αυτό μπορεί να συνδέεται με την ανάγκη να επιβεβαιώσει μια μεγαλειώδη αυτοεικόνα», σημειώνει η ψυχολόγος.

Από την πλευρά της ψυχολογίας, στόχος είναι να βοηθηθεί το άτομο να επανασυνδεθεί με το σώμα του με έναν πιο λογικό και ρεαλιστικό τρόπο, εστιάζοντας στο πώς νιώθει και όχι μόνο στο τι βλέπει. Ο στόχος είναι να μετατραπεί ο καθρέφτης σε χώρο αποδοχής και όχι κριτικής, αναφέρει ο Άνχελ Λουίς Γκιγιέν.

Όταν το να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη σταματά να είναι μια καθημερινή πράξη και γίνεται πηγή άγχους, είναι η στιγμή που θα διαπιστώσουμε πως κάτι πάει λάθος και θα χρειαστεί ίσως να ζητήσουμε βοήθεια.