Μακριά από τον μύθο του Δράκουλα και τα δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα της Ρουμανίας, ένα μικρό χωριό στην καρδιά της Τρανσυλβανίας προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία.
Το Βίσκρι (Viscri), κοντά στη Ρούπεα, διατηρεί σχεδόν αναλλοίωτη την εικόνα ενός παραδοσιακού σαξονικού οικισμού και μοιάζει να έχει μείνει έξω από τον χρόνο.
Το χωριό αποτελεί μέρος της περιοχής «Χωριά με Οχυρωμένες Εκκλησίες στην Τρανσυλβανία», η οποία έχει ενταχθεί στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πρόκειται για ένα σύνολο επτά χωριών που διατηρούν χαρακτηριστικά της μεσαιωνικής αγροτικής οργάνωσης και της αρχιτεκτονικής των Τρανσυλβανών Σαξόνων.
Στο ψηλότερο σημείο του Βίσκρι δεσπόζει η εντυπωσιακή οχυρωμένη εκκλησία, η οποία αποτελεί το σημαντικότερο μνημείο του οικισμού.
Η ιστορία της ξεκινά αρκετούς αιώνες πριν. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι στο σημερινό κτίσμα διατηρούνται στοιχεία παλαιότερης εκκλησίας, η οποία πιθανότατα ανεγέρθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα από κοινότητα Σέκλερ, πριν από την εγκατάσταση των Σαξόνων στην περιοχή.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων η εκκλησία επεκτάθηκε και μετατράπηκε σταδιακά σε αμυντικό συγκρότημα. Ιδιαίτερα από τα τέλη του 15ου αιώνα άρχισε να αποκτά τον χαρακτηριστικό οχυρωμένο της χαρακτήρα, ενώ οι αμυντικές κατασκευές ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο τον 16ο και τον 17ο αιώνα.
Η γοητεία του Βίσκρι δεν βρίσκεται μόνο στην εκκλησία. Περιπλανώμενος κανείς στους δρόμους του συναντά παραδοσιακά σπίτια με αετωματικές προσόψεις, εσωτερικές αυλές, βοηθητικά κτίσματα και συνεχόμενες σειρές κατοικιών, στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους ιστορικούς σαξονικούς οικισμούς της Τρανσυλβανίας. 
Η διατήρηση αυτής της αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής δομής είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η περιοχή θεωρείται ιδιαίτερης πολιτιστικής αξίας.
Σε αντίθεση με τους πιο πολυσύχναστους προορισμούς της Ρουμανίας, το Βίσκρι προσφέρει μια πιο ήρεμη εικόνα της Τρανσυλβανίας. Εδώ, η ιστορία δεν περιορίζεται σε ένα μουσείο ή σε ένα μεμονωμένο αξιοθέατο, αλλά αποτυπώνεται στα σπίτια, στους δρόμους, στην εκκλησία και στο ίδιο το τοπίο.
Ένα χωριό όπου το παρελθόν παραμένει ζωντανό και η Τρανσυλβανία αποκαλύπτει μια πλευρά πολύ διαφορετική από εκείνη που έχει δημιουργήσει ο μύθος του Δράκουλα.
