Έλλη Λαμπέτη: Το παιδί που την είπε «μαμά» και η δικαστική μάχη που τη διέλυσε

Η Έλλη Λαμπέτη υπήρξε μία από τις πιο σπουδαίες μορφές του ελληνικού θεάτρου. Πίσω όμως από τις μεγάλες ερμηνείες, τη χαρακτηριστική φωνή και τον θρυλικό έρωτά της με τον Δημήτρη Χορν, υπήρχε μια γυναίκα που κουβαλούσε μια βαθιά επιθυμία: να γίνει μητέρα.

Όταν τελικά στη ζωή της εμφανίστηκε ένα μικρό κορίτσι, η Λαμπέτη πίστεψε ότι είχε αποκτήσει την οικογένεια που πάντα ονειρευόταν.

Για περίπου πέντε χρόνια το παιδί μεγάλωσε δίπλα της και την αποκαλούσε «μαμά».

Ύστερα όμως εμφανίστηκαν οι βιολογικοί γονείς του και ξεκίνησε μια δικαστική σύγκρουση που απασχόλησε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ο μεγάλος έρωτας με τον Δημήτρη Χορν

Η Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν αποτέλεσαν ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ζευγάρια της ελληνικής καλλιτεχνικής ζωής. Παρά το γεγονός ότι αρχικά οι σχέσεις τους δεν ήταν καλές, η επαγγελματική συνεργασία τους στις αρχές της δεκαετίας του 1950 εξελίχθηκε σε έναν θυελλώδη έρωτα.

Η σχέση τους έγινε γνωστή την περίοδο των γυρισμάτων της ταινίας «Κυριακάτικο Ξύπνημα» και κράτησε αρκετά χρόνια. Η Λαμπέτη ήθελε μια περισσότερο οικογενειακή ζωή, ενώ ο Χορν φαίνεται ότι εκείνη την περίοδο δεν επιθυμούσε να δημιουργήσει οικογένεια.

Η σχέση τους τελικά τελείωσε το 1959.

Αργότερα η Λαμπέτη παντρεύτηκε τον Αμερικανό συγγραφέα Φρέντερικ Γουέικμαν, όμως η επιθυμία της να αποκτήσει παιδί παρέμενε.

Το κοριτσάκι που άλλαξε τη ζωή της

Γύρω στο 1970 η ζωή της πήρε μια απροσδόκητη τροπή. Ένας άνδρας που γνώριζε η ηθοποιός απέκτησε ένα παιδί από σχέση με μια γυναίκα με την οποία εκείνη την περίοδο δεν μπορούσε να δημιουργήσει σταθερή οικογένεια.

Η Λαμπέτη προσφέρθηκε να αναλάβει τη φροντίδα του κοριτσιού.

Αρχικά η συμφωνία φαίνεται πως είχε προσωρινό χαρακτήρα: το παιδί θα έμενε μαζί της μέχρι οι βιολογικοί γονείς του να μπορέσουν να το αναλάβουν.

Όμως ο χρόνος πέρασε. Η μικρή Ελίζα μεγάλωνε μέσα στο σπίτι της Λαμπέτη και του Γουέικμαν και δημιουργήθηκε ένας εξαιρετικά ισχυρός δεσμός.

Το κορίτσι άρχισε να αποκαλεί τη Λαμπέτη «μαμά». Για την ηθοποιό, που είχε λαχταρήσει τόσο πολύ τη μητρότητα, αυτή η λέξη είχε τεράστια σημασία.

Η Ελίζα δεν ήταν πλέον απλώς ένα παιδί που φιλοξενούσε. Ήταν η κόρη της στην καθημερινή ζωή.

Όταν οι βιολογικοί γονείς τη ζήτησαν πίσω

Η κατάσταση άλλαξε δραματικά το 1974. Οι βιολογικοί γονείς του παιδιού είχαν στο μεταξύ δημιουργήσει κοινή ζωή και ζήτησαν να πάρουν την κόρη τους πίσω.

Η Λαμπέτη και ο σύζυγός της, αντίθετα, επιθυμούσαν να προχωρήσουν σε υιοθεσία. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια ιδιαίτερα φορτισμένη δικαστική διαμάχη.

Το ζήτημα ήταν εξαιρετικά δύσκολο: από τη μία υπήρχαν οι φυσικοί γονείς ενός παιδιού που ζητούσαν την επιστροφή του και από την άλλη μια γυναίκα που το είχε μεγαλώσει επί χρόνια και είχε δημιουργήσει μαζί του σχέση μητέρας και κόρης. Η υπόθεση γρήγορα έπαψε να είναι ιδιωτική.

Οι εφημερίδες παρακολουθούσαν κάθε εξέλιξη και η κοινή γνώμη χωρίστηκε σε δύο πλευρές.

Η επίσκεψη μετά την οποία δεν επέστρεψε

Σε κάποια φάση της δικαστικής διαδικασίας είχε αποφασιστεί ότι οι βιολογικοί γονείς μπορούσαν να βλέπουν την Ελίζα συγκεκριμένες ημέρες.

Σε μία τέτοια συνάντηση πήραν το παιδί μαζί τους. Όμως δεν το επέστρεψαν στη Λαμπέτη.

Ο Τύπος της εποχής χρησιμοποίησε ακόμη και τον όρο «απαγωγή» για να περιγράψει όσα συνέβησαν, αν και επρόκειτο για τους φυσικούς γονείς του παιδιού και η υπόθεση βρισκόταν ήδη στο επίκεντρο μιας περίπλοκης δικαστικής διαμάχης. Για τη Λαμπέτη, το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό.

Το παιδί που για χρόνια κοιμόταν στο σπίτι της, μεγάλωνε δίπλα της και τη φώναζε «μαμά» ξαφνικά δεν βρισκόταν πλέον μαζί της.

Τελικά σταμάτησε να διεκδικεί το παιδί

Η δικαστική περιπέτεια κράτησε χρόνια και επηρέασε βαθιά την ψυχολογία της.

Τελικά η Ελίζα παρέμεινε με τους βιολογικούς γονείς της και η Λαμπέτη σταμάτησε να συνεχίζει τη διεκδίκηση.

Η ίδια φέρεται να αντιμετώπισε το γεγονός με έναν ιδιαίτερα οδυνηρό αλλά και συμβιβαστικό τρόπο: αναγνώριζε ότι επρόκειτο για τους φυσικούς γονείς του παιδιού και ότι εκείνοι το ήθελαν πλέον κοντά τους.

Για εκείνη όμως η απώλεια ήταν τεράστια.

Η ιστορία αυτή συνέπεσε με μία ήδη εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της ζωής της.

Την ίδια ώρα έδινε μάχη με τον καρκίνο

Η Λαμπέτη είχε ήδη έρθει αντιμέτωπη με τον καρκίνο από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και είχε υποβληθεί σε σοβαρές επεμβάσεις.

Η απώλεια της Ελίζας επιδείνωσε τη συναισθηματική της κατάσταση και για ένα διάστημα απομακρύνθηκε από το θέατρο.

Παρόλα αυτά επέστρεψε.

Συνέχισε να ανεβαίνει στη σκηνή και να προσφέρει μερικές από τις σημαντικότερες ερμηνείες της καριέρας της, ακόμη και όταν η υγεία της άρχισε ξανά να επιδεινώνεται.

Ο καρκίνος επανεμφανίστηκε και οι θεραπείες και οι επεμβάσεις επηρέασαν ακόμη και τη φωνή της.

Κι όμως συνέχισε να παίζει.

Το τέλος στα 57 της χρόνια

Η Έλλη Λαμπέτη πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1983 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία μόλις 57 ετών, ύστερα από πολυετή μάχη με την ασθένεια.

Είχε ήδη χάσει πολλά στη ζωή της: αγαπημένα πρόσωπα, την υγεία της και, για εκείνη, το παιδί που είχε μεγαλώσει σαν δικό της.

Χρόνια αργότερα η ιστορία της Ελίζας επέστρεψε στη δημοσιότητα μέσα από τηλεοπτική σειρά για τη ζωή της Λαμπέτη, προκαλώντας ξανά αντιδράσεις από την οικογένεια των βιολογικών γονέων, η οποία αμφισβήτησε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκαν γεγονότα της υπόθεσης.

Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη λεπτομέρεια της ιστορίας: πίσω από τον μύθο της μεγάλης πρωταγωνίστριας υπήρχε μια πραγματική οικογενειακή σύγκρουση με διαφορετικές πλευρές και ένα παιδί στο κέντρο της.

Για την Έλλη Λαμπέτη, όμως, υπήρχε κάτι που δεν χρειαζόταν δικαστική απόφαση για να το αισθανθεί.

Για περίπου πέντε χρόνια είχε ακούσει το παιδί που μεγάλωνε να τη φωνάζει με τη λέξη που περίμενε μια ολόκληρη ζωή: Μαμά!