Η παρτίδα μπιλιάρδο που έκανε Βοσκόπουλο και Διονυσίου να φύγουν με περιπολικό

Φαντάσου για μια στιγμή τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Στράτο Διονυσίου να παίζουν αμέριμνοι γαλλικό μπιλιάρδο σε ένα στέκι της Θεσσαλονίκης.

Σήμερα ίσως να μοιάζει με μια απλή εικόνα, όμως τότε η παρουσία τους στον ίδιο χώρο αρκούσε για να προκαλέσει πραγματική αναστάτωση.

Δεν άργησε το μπιλιαρδάδικο να μετατραπεί σε τόπο συνάντησης εκατοντάδων θαυμαστών που ήθελαν έστω και για λίγα δευτερόλεπτα να δουν από κοντά δύο από τις μεγαλύτερες μορφές του λαϊκού τραγουδιού.

Ο Τόλης Βοσκόπουλος βρισκόταν ήδη στην κορυφή. Με αμέτρητες επιτυχίες στο ενεργητικό του, πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο και τη σχέση του με τη Ζωή Λάσκαρη να μονοπωλεί το ενδιαφέρον του κοινού, αποτελούσε το απόλυτο είδωλο της εποχής. Ο «πρίγκιπας» του ελληνικού τραγουδιού γνώριζε μέρες δόξας και αποθέωσης.

Την ίδια ώρα, ο Στράτος Διονυσίου είχε μόλις επιστρέψει από μια δύσκολη και σκοτεινή περίοδο της ζωής του. Αν και είχε ήδη αφήσει το στίγμα του στο λαϊκό τραγούδι με επιτυχίες όπως τα «Και τι δεν κάνω», «Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Του κόσμου το περίγελο», «Άστη να φύγει» και «Στο σταθμό του Μονάχου», η καριέρα του κινδύνευσε σοβαρά στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Η περιπέτεια ξεκίνησε το 1973, όταν συνελήφθη έπειτα από αστυνομικό έλεγχο, αντιμετωπίζοντας κατηγορίες για παράνομη οπλοκατοχή, λαθραία τσιγάρα και κατοχή χασίς. Οι δύο πρώτες κατηγορίες κατέρρευσαν, ωστόσο η υπόθεση των ναρκωτικών τον οδήγησε τελικά στη φυλακή.

Ο ίδιος υποστήριζε μέχρι το τέλος ότι έπεσε θύμα παγίδας και ότι υπέγραψε έγγραφα χωρίς να γνωρίζει τις συνέπειες, εμπιστευόμενος ανθρώπους που του έλεγαν πως επρόκειτο απλώς για μια τυπική διαδικασία.

Το 1975 φυλακίστηκε και έναν χρόνο αργότερα αποφυλακίστηκε με αμνηστία. Παρ’ όλα αυτά, η ζημιά στην εικόνα του ήταν μεγάλη και πολλοί πίστεψαν ότι η καριέρα του είχε τελειώσει οριστικά.

Σε εκείνη τη δύσκολη καμπή εμφανίστηκε ένας πραγματικός φίλος: ο Τόλης Βοσκόπουλος.

Ο Βοσκόπουλος όχι μόνο στάθηκε δημόσια στο πλευρό του, αλλά φρόντισε να του δώσει ξανά χώρο και προβολή στις μεγάλες πίστες της εποχής. Ήταν από τους ανθρώπους που πίστεψαν ότι ο Διονυσίου άξιζε μια δεύτερη ευκαιρία όταν αρκετοί είχαν ήδη γυρίσει την πλάτη τους.

Η στήριξή του αποδείχθηκε καθοριστική. Το 1977 ο Βοσκόπουλος έγραψε για τον Διονυσίου το τραγούδι «Αποκοιμήθηκα», σε στίχους του Μίμη Θειόπουλου. Αν και αρχικά ο Στράτος ήταν επιφυλακτικός θεωρώντας πως δεν ταίριαζε στο ύφος του, τελικά πείστηκε να το ηχογραφήσει.

Η επιτυχία υπήρξε τεράστια και σηματοδότησε τη μεγάλη επιστροφή ενός καλλιτέχνη που τα επόμενα χρόνια θα κυριαρχούσε ξανά στο ελληνικό πεντάγραμμο.

Με τον Διονυσίου να έχει επανέλθει δυναμικά και τον Βοσκόπουλο να συνεχίζει να μεσουρανεί, οι δύο καλλιτέχνες διατηρούσαν πλέον μια στενή φιλική σχέση και εκτός πίστας.

Ένα Πάσχα στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Τόλης Βοσκόπουλος και η Ζωή Λάσκαρη ταξίδεψαν στη Θεσσαλονίκη, όπου συναντήθηκαν με τον Στράτο Διονυσίου και την οικογένειά του. Μαζί παρακολούθησαν την Ανάσταση στην πλατεία Επταλόφου και, όπως ήταν αναμενόμενο, η παρουσία τους προκάλεσε πανδαιμόνιο.

Την επόμενη ημέρα οι δύο τραγουδιστές αποφάσισαν να χαλαρώσουν παίζοντας γαλλικό μπιλιάρδο σε γνωστό στέκι της πόλης. Η αρχή ήταν ήσυχη. Λίγα πειράγματα, λίγο ανταγωνιστικό πνεύμα, ένα στοίχημα για τα ποτά της παρέας.

Δεν χρειάστηκε όμως πολύς χρόνος για να γίνει αντιληπτή η παρουσία τους.

Οι θαμώνες άρχισαν να πλησιάζουν, οι φήμες εξαπλώθηκαν από στόμα σε στόμα και μέσα σε λίγα λεπτά το κατάστημα γέμισε ασφυκτικά. Όσο περνούσε η ώρα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι κατέφθαναν μόνο και μόνο για να δουν από κοντά τα δύο λαϊκά ινδάλματα.

Η κατάσταση ξέφυγε τόσο πολύ που χρειάστηκε ακόμη και η παρέμβαση της αστυνομίας. Περιπολικό έφτασε στο σημείο προκειμένου να απομακρύνει το πλήθος και ουσιαστικά να «φυγαδεύσει» τους δύο τραγουδιστές από το κατάστημα.

Βέβαια, τέτοια περιστατικά δεν ήταν καθόλου σπάνια εκείνη την εποχή. Ο Βοσκόπουλος και ο Διονυσίου βρίσκονταν στο απόγειο της δημοτικότητάς τους και όπου εμφανίζονταν ακολουθούσε πραγματικός παροξυσμός.

Άλλωστε, δεν μιλάμε απλώς για δύο μεγάλους τραγουδιστές. Μιλάμε για τον Τόλη Βοσκόπουλο και τον Στράτο Διονυσίου στις πιο λαμπρές ημέρες της καριέρας τους, όταν το όνομά τους αρκούσε για να σταματήσει μια ολόκληρη πόλη.