Στ.Καζαντζίδης: Ο πραγματικός λόγος που ήθελε να αφήσει το τραγούδι και η εταιρεία που δεν ίδρυσε ποτέ

Για αρκετά χρόνια, Στέλιος Καζαντζίδης απείχε από το τραγούδι, γεγονός που συνδέθηκε με τον, τότε, χωρισμό του από τη Μαρινέλλα. Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.

Σε μια περίοδο όπου η ενημέρωση δεν διαδιδόταν εύκολα, ο ίδιος ο Καζαντζίδης αναγκάστηκε να βάλει τέλος στις φήμες και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Αυτό έγινε μέσα από συνέντευξη που παραχώρησε το καλοκαίρι του 1971 στον Γιώργο Λιάνη, ο οποίος τότε εργαζόταν ως δημοσιογράφος στο περιοδικό «Επίκαιρα».

Ήταν το καλοκαίρι του 1971 και ο Καζαντζίδης είχε ήδη συμπληρώσει τέσσερα χρόνια μακριά από το τραγούδι. Ο Λιάνης τον εντόπισε πάνω σε μια βάρκα, την ώρα που επέστρεφε από το ψάρεμα.

«Με έχουν οδηγήσει να αναζητώ τη μοναξιά στη θάλασσα και στα χωράφια. Δεν πρόκειται να τραγουδήσω ξανά… Έχω απογοητευτεί πλήρως από το τραγούδι. Θα προσπαθήσω να ασχοληθώ με κάτι άλλο», έλεγε, συμπληρώνοντας πως θα μπορούσε να στραφεί στο επάγγελμα του ψαρά ή του αγρότη.

Η τοποθέτησή του αναφερόταν, φυσικά, στις δισκογραφικές εταιρείες με τις οποίες συγκρούστηκε σχεδόν από τα πρώτα του βήματα.

Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων όχι μόνο των τραγουδιστών αλλά και όλων όσοι συμμετέχουν στη δημιουργία και κυκλοφορία ενός άλμπουμ, γεγονός που τον έφερε σε αντίθεση με το κατεστημένο της εποχής, το οποίο δεν μπορούσε να αποδεχτεί.

• Η πρώτη μεγάλη του σύγκρουση σημειώθηκε το 1959, όταν ήρθε αντιμέτωπος με την Columbia, με αφορμή τις πωλήσεις του τραγουδιού «Μαντουμπάλα», που έφτασαν τις 100.000, σε μια περίοδο που στην Ελλάδα υπήρχαν λιγότερα από 40.000 πικάπ.
• Το 1965 κλιμάκωσε τη στάση του, στρεφόμενος αυτή τη φορά και κατά των ιδιοκτητών νυχτερινών κέντρων για τις συνθήκες εργασίας, διακόπτοντας εκ νέου τις εμφανίσεις του και επιλέγοντας να φύγει στο εξωτερικό.

Κάθε φορά που επέλεγε να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο, υπήρχε και ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Το όφελος δεν ήταν ατομικό, αλλά συλλογικό.

Τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί, παραγωγοί, καθώς και μουσικοί και εργαζόμενοι στα νυχτερινά κέντρα έβλεπαν τις απολαβές τους να βελτιώνονται έπειτα από κάθε δική του «μάχη» και διεκδίκηση.

«Τους προκάλεσα μεγάλη οικονομική ζημιά. Από τις λίγες δραχμές φτάσαμε στα χιλιάρικα. Στην πρώτη μου ηχογράφηση πληρώθηκα 80 δραχμές και λίγο αργότερα έφτασα να παίρνω 80.000», ανέφερε τότε ο Καζαντζίδης.

Την ίδια περίοδο, η προσπάθειά του να δημιουργήσει τη δική του δισκογραφική εταιρεία, με την επωνυμία «Standard», δεν ευοδώθηκε.

Εκείνη την περίοδο είχε πλέον βρεθεί σε δύσκολη οικονομική κατάσταση, εξαιτίας της δικαστικής διαμάχης αλλά και προβλημάτων με την εφορία. Η αποτυχία του επιχειρηματικού του εγχειρήματος τον είχε καταβάλει, με αποτέλεσμα να δείχνει εξαντλημένος και χωρίς τη δύναμη να συνεχίσει τη σύγκρουση με ένα σύστημα που στεκόταν απέναντί του.

Ωστόσο, τελικά επέστρεψε στη δισκογραφία, χωρίς να υλοποιήσει τις απειλές του για οριστική αποχώρηση.

Αυτή η απόφαση αποδείχθηκε καθοριστική, καθώς το 1975 χάρισε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας του, το εμβληματικό «Υπάρχω», σε συνεργασία με τον Νικολόπουλο και τον Πυθαγόρα.