Επιστήμονας της NASA υποστηρίζει πως «είδε» τι συμβαίνει μετά τον θάνατο: «Κάθε φορά ήταν ακριβώς το ίδιο»

Η ωκεανογράφος Ίνγκριντ Χονκάλα, επιστήμονας με μακρά ακαδημαϊκή πορεία και συνεργασίες με κορυφαίους οργανισμούς, μεταξύ των οποίων και η NASA, υποστηρίζει ότι βίωσε τρεις εμπειρίες κοντά στον θάνατο σε διαφορετικές φάσεις της ζωής της και πως κάθε φορά το βίωμα ήταν πανομοιότυπο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη pronews.gr (@pronews.gr)

Σύμφωνα με την ίδια, βρέθηκε στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου σε ηλικία 2, 25 και 52 ετών, κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες.

Παρ’ όλα αυτά, αυτό που περιγράφει ότι βίωσε ήταν κάθε φορά το ίδιο: μια βαθιά αίσθηση γαλήνης, πλήρης απουσία φόβου, απώλεια της αίσθησης του χρόνου και ένα έντονο βίωμα αποχωρισμού από το σώμα της.

Η πρώτη εμπειρία σημειώθηκε όταν ήταν μόλις δύο ετών, στην Μπογκοτά της Κολομβίας, όταν έπεσε σε δεξαμενή με παγωμένο νερό στο σπίτι της οικογένειάς της.

Όπως περιγράφει, αρχικά αισθάνθηκε πανικό και ασφυξία, όμως ξαφνικά ο φόβος εξαφανίστηκε και αντικαταστάθηκε από μια πρωτόγνωρη αίσθηση απόλυτης ηρεμίας.

Η ίδια υποστηρίζει ότι ένιωσε να αποσυνδέεται από το σώμα της, βλέποντας τον εαυτό της ακίνητο μέσα στο νερό, ενώ παράλληλα βίωνε μια κατάσταση που περιγράφει ως «καθαρή συνείδηση», χωρίς σκέψεις, χωρίς χρόνο, αλλά με μια έντονη αίσθηση σύνδεσης με τα πάντα γύρω της.

Μάλιστα, αναφέρει πως εκείνη τη στιγμή μπορούσε να «δει» τη μητέρα της, η οποία βρισκόταν αρκετά τετράγωνα μακριά, και να επικοινωνήσει μαζί της χωρίς λόγια. Λίγο αργότερα, η μητέρα της επέστρεψε στο σπίτι και τη βρήκε αναίσθητη μέσα στο νερό — στοιχείο που η ίδια θεωρεί επιβεβαίωση όσων βίωσε.

Η δεύτερη εμπειρία ήρθε χρόνια αργότερα, όταν τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο με μοτοσικλέτα, ενώ η τρίτη συνέβη στα 52 της, όταν η αρτηριακή της πίεση κατέρρευσε κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης.

Όπως τονίζει, και στις τρεις περιπτώσεις το «τοπίο» ήταν ακριβώς το ίδιο: μια εμπειρία ύπαρξης έξω από το σώμα, μέσα σε ένα απέραντο πεδίο φωτός, ειρήνης και μιας ευρύτερης συνείδησης που, όπως λέει, ξεπερνά την ανθρώπινη αντίληψη.

Η επιστημονική κοινότητα αντιμετωπίζει με επιφυλακτικότητα τέτοιες αφηγήσεις, καθώς πολλοί ερευνητές αποδίδουν τις εμπειρίες κοντά στον θάνατο σε νευρολογικές διεργασίες που ενεργοποιούνται σε συνθήκες ακραίου στρες, σοβαρής έλλειψης οξυγόνου ή τραυματισμού του εγκεφάλου.

Η Χονκάλα, ωστόσο, πιστεύει ότι όσα βίωσε αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο για τη φύση της συνείδησης και ότι ο θάνατος ίσως δεν αποτελεί το τέλος, αλλά μια μορφή μετάβασης σε μια διαφορετική κατάσταση ύπαρξης.

Παρά τις πεποιθήσεις της, δεν εγκατέλειψε ποτέ την επιστήμη. Αντιθέτως, συνέχισε την ερευνητική της πορεία, απέκτησε διδακτορικό στη θαλάσσια επιστήμη και συνεργάστηκε με σημαντικούς οργανισμούς, επιμένοντας ότι η αναζήτηση απαντήσεων για τη φύση της πραγματικότητας απαιτεί τόσο επιστημονική έρευνα όσο και ανοιχτό πνεύμα.