Δείτε ποια είναι τα 12 συντηρητικά τροφίμων που αυξάνουν τον κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2

Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα συντηρητικά και πρόσθετα τροφίμων σε υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα τα οποία αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2, ανεξάρτητα από την περιεκτικότητά τους σε θερμίδες ή ζάχαρη.

Τα συντηρητικά τροφίμων προστίθενται στις συσκευασμένες τροφές, για να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής, να βελτιώσουν την υφή και να αποτρέψουν την ανάπτυξη μικροβίων.

Ενώ τα περισσότερα θεωρούνται ασφαλή για βραχυπρόθεσμη κατανάλωση, ερευνητικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι η χρόνια, υψηλή έκθεση σε ορισμένα συντηρητικά μπορεί να διαταράξει την μεταβολική ρύθμιση του οργανισμού.

Οι προτεινόμενοι μηχανισμοί, που γίνεται αυτό, είναι:

• Αλλαγές στο μικροβίωμα του εντέρου
• Προώθηση φλεγμονής χαμηλού βαθμού
• Μειωμένη σηματοδότηση ινσουλίνης
• Αυξημένο οξειδωτικό στρες

Αυτές οι επιδράσεις μπορεί να βοηθήσουν στην εξήγηση γιατί οι υπερ-επεξεργασμένες δίαιτες συνδέονται σταθερά με υψηλότερο κίνδυνο διαβήτη.

Τα 12 συντηρητικά τροφίμων που συνδέονται συχνότερα με τον κίνδυνο διαβήτη

• Νιτρώδες νάτριο: Χρησιμοποιείται συνήθως σε επεξεργασμένα κρέατα. Το νιτρώδες νάτριο μπορεί να σχηματίσει αντιδραστικές ενώσεις που προάγουν το οξειδωτικό στρες και τη φλεγμονή, τα οποία και τα δύο μειώνουν την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
• Νιτρικό νάτριο: Είναι στενά συνδεδεμένο με τα νιτρώδη, αλλά αυτό χρησιμοποιείται επίσης στα αλλαντικά. Η συχνή πρόσληψη έχει συσχετιστεί με μεταβολικές διαταραχές, όταν καταναλώνεται ως μέρος δίαιτας με πολλές υψηλής επεξεργασίας τροφές.
• Νιτρώδες κάλιο: Χρησιμοποιείται παρόμοια με το νιτρώδες νάτριο και συμβάλλει στις ίδιες φλεγμονώδεις και οξειδωτικές οδούς, οι οποίες συνδέονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη.
• Νιτρικό κάλιο: Προστίθεται συχνά σε κονσερβοποιημένα κρέατα και ορισμένα τυριά και έχει αποδειχτεί ότι εμπλέκεται σε αλλοιωμένο μεταβολισμό της γλυκόζης, όταν καταναλώνεται τακτικά.
• Βενζοϊκό νάτριο: Χρησιμοποιείται ευρέως σε αναψυκτικά και συσκευασμένα τρόφιμα. Μπορεί να επηρεάσει την μιτοχονδριακή λειτουργία και να αυξήσει τη φλεγμονώδη σηματοδότηση, επηρεάζοντας ενδεχομένως τον έλεγχο της γλυκόζης.
• Σορβικό κάλιο: Χρησιμοποιείται για την αναστολή της ανάπτυξης μούχλας και ζύμης. Έχει συσχετιστεί με αλλαγές στη σύνθεση των βακτηρίων του εντέρου, η οποία παίζει βασικό ρόλο στην ευαισθησία στην ινσουλίνη.
• Προπιονικό ασβέστιο: Είναι σύνηθες πρόσθετο σε συσκευασμένα ψωμιά και αρτοσκευάσματα. Έχει αποδειχθεί (σε πειραματικά περιβάλλοντα) ότι επηρεάζει τις ορμόνες ρύθμισης της γλυκόζης και την απόκριση στην ινσουλίνη.
• Προπιονικό νάτριο: Μπορεί να διεγείρει οδούς, που εμπλέκονται στην παραγωγή γλυκόζης και τη ρύθμιση της όρεξης, συμβάλλοντας ενδεχομένως στην αντίσταση στην ινσουλίνη με την πάροδο του χρόνου.
• Γλουταμινικό μονονάτριο (MSG): Αν και είναι κυρίως ενισχυτικό γεύσης, το MSG συχνά ομαδοποιείται με τα συντηρητικά σε υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα. Ορισμένες μελέτες συνδέουν την υψηλή πρόσληψη με την αντίσταση στην ινσουλίνη και το μεταβολικό σύνδρομο, αν και τα ευρήματα παραμένουν ανάμεικτα.
• Διοξείδιο του θείου: Χρησιμοποιείται για τη συντήρηση αποξηραμένων φρούτων και κρασιού. Μπορεί να συμβάλει στο οξειδωτικό στρες, όταν καταναλώνεται συχνά σε επεξεργασμένα προϊόντα.
• Θειώδες νάτριο: Χρησιμοποιείται συνήθως ως συντηρητικά σε συσκευασμένα τρόφιμα και ποτά. Η χρόνια έκθεση σε αυτά μπορεί να αυξήσει τις φλεγμονώδεις αποκρίσεις, που επηρεάζουν την σηματοδότηση της ινσουλίνης.
• Θειώδες κάλιο: Όπως και άλλα θειώδη, το θειώδες κάλιο έχει συσχετιστεί με οδούς μεταβολικού στρες, όταν η πρόσληψη είναι υψηλή και επίμονη.

Τι δείχνει στην πραγματικότητα η έρευνα

Είναι σημαντικό να είμαστε ακριβείς: αυτά τα συντηρητικά δεν προκαλούν διαβήτη από μόνα τους. Αλλά μελέτες δείχνουν, ότι τα άτομα με υψηλότερη αθροιστική έκθεση (συνήθως μέσω δίαιτας πλούσιας σε υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα) έχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2.

Βασικά σημεία από τα ερευνητικά στοιχεία:

• Οι συσχετίσεις είναι ισχυρότερες σε μεγάλες παρατηρητικές μελέτες
• Ο κίνδυνος φαίνεται να είναι αθροιστικός, όταν καταναλώνονται τακτικά πολλά συντηρητικά
• Οι επιπτώσεις είναι πιο έντονες σε άτομα που βρίσκονται ήδη σε κίνδυνο

Τα διατροφικά πρότυπα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα μεμονωμένα συστατικά, αλλά τα συντηρητικά φαίνεται να αποτελούν μέρος του συνολικού κινδύνου.

Γιατί τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα μεμονωμένα πρόσθετα

Τα συντηρητικά σπάνια εμφανίζονται μεμονωμένα. Συνήθως συνυπάρχουν με:

• Επεξεργασμένους υδατάνθρακες
• Πρόσθετα σάκχαρα
• Ανθυγιεινά λίπη
• Χαμηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες

Αυτοί οι συνδυασμοί ενισχύουν το μεταβολικό στρες. Τα συντηρητικά μπορεί να επιδεινώσουν τις βλαβερές επιπτώσεις μιας ήδη κακής ποιότητας διατροφής αντί να ενεργούν ως μοναδικοί παράγοντες ασθένειας.

Ποιοι μπορεί να επηρεαστούν περισσότερο

Η έκθεση σε συντηρητικά μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική για άτομα:

• με προδιαβήτη ή αντίσταση στην ινσουλίνη
• που καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες συσκευασμένων τροφίμων
• με χαμηλή πρόσληψη φυτικών ινών
• με υπάρχουσες μεταβολικές ή φλεγμονώδεις παθήσεις

Η μείωση της πρόσληψης συντηρητικών μπορεί να προσφέρει σταδιακή μείωση του κινδύνου, ειδικά σε ομάδες υψηλού κινδύνου.

Πρακτικοί τρόποι μείωσης της έκθεσης στα συντηρητικά

Αντί να αποφεύγετε μεμονωμένα πρόσθετα με εμμονή, οι ειδικοί συνιστούν:

• Περιορισμό των υπερεπεξεργασμένων τροφίμων
• Επιλογή φρέσκων ή ελάχιστα επεξεργασμένων επιλογών
• Να διαβάζετε τις ετικέτες των συσκευασμένων προϊόντων για συχνές συντηρητικές ουσίες
• Μαγείρεμα περισσότερων γευμάτων στο σπίτι

Αυτά τα βήματα μειώνουν την έκθεση σε πολλαπλές οδούς κινδύνου, όχι μόνο στα συντηρητικά.

Συχνές Ερωτήσεις

Προκαλούν άμεσα τα συντηρητικά τροφίμων διαβήτη;

Όχι. Συνδέονται με υψηλότερο κίνδυνο, ειδικά όταν καταναλώνονται τακτικά σε υπερεπεξεργασμένες δίαιτες.

Είναι όλα τα συντηρητικά επιβλαβή;

Όχι. Ο κίνδυνος εξαρτάται από τον τύπο, τη δόση, τη συχνότητα και το συνολικό διατροφικό πλαίσιο.

Είναι τα φρέσκα τρόφιμα πάντα χωρίς συντηρητικά;

Κυρίως ναι, αν και ορισμένα ελάχιστα επεξεργασμένα τρόφιμα μπορεί να περιέχουν συντηρητικά.

Πρέπει τα άτομα με διαβήτη να αποφεύγουν εντελώς αυτά τα πρόσθετα;

Η πλήρης αποφυγή είναι μη ρεαλιστική, αλλά η μείωση της έκθεσης μπορεί να υποστηρίξει τον καλύτερο μεταβολικό έλεγχο.