
Ένα μικρό κόψιμο ή γδάρσιμο αρχίζει να κλείνει και τότε εμφανίζεται κάτι σχεδόν εξίσου ενοχλητικό με τον αρχικό πόνο: η φαγούρα.
Μάλιστα, πολλές φορές η ανάγκη να ξύσουμε την περιοχή γίνεται εντονότερη ακριβώς τη στιγμή που η πληγή φαίνεται να πηγαίνει καλύτερα.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Κατά την επούλωση πραγματοποιούνται ταυτόχρονα πολλές διεργασίες που μπορούν να ενεργοποιήσουν τα νεύρα του δέρματος.
Η φλεγμονή ξεκινά τη διαδικασία
Αμέσως μετά τον τραυματισμό, ο οργανισμός ενεργοποιεί τη φλεγμονώδη απόκριση. Κύτταρα του ανοσοποιητικού φτάνουν στην περιοχή και απελευθερώνονται διάφορες χημικές ουσίες που συμμετέχουν στην αποκατάσταση.
Ορισμένες από αυτές, όπως η ισταμίνη, μπορούν να διεγείρουν νευρικές απολήξεις και να δημιουργήσουν αίσθημα κνησμού.
Το δέρμα αρχίζει να «χτίζεται» ξανά
Καθώς η πληγή κλείνει, δημιουργείται νέος ιστός και παράγεται κολλαγόνο. Παράλληλα, τα κύτταρα της επιδερμίδας μετακινούνται ώστε να καλύψουν την τραυματισμένη περιοχή.
Οι αλλαγές αυτές μπορούν να δημιουργήσουν αίσθηση τραβήγματος ή φαγούρας.
Συμμετέχουν και τα νεύρα
Ένας τραυματισμός μπορεί να επηρεάσει μικροσκοπικές νευρικές απολήξεις του δέρματος. Καθώς η περιοχή αποκαθίσταται, τα νευρικά σήματα μπορεί να γίνουν αντιληπτά ως μυρμήγκιασμα, τσίμπημα ή κνησμός.
Γι’ αυτό η φαγούρα δεν προέρχεται μόνο από την επιφάνεια της πληγής.
Γιατί δεν πρέπει να την ξύνουμε;
Το ξύσιμο μπορεί να προσφέρει στιγμιαία ανακούφιση, αλλά μπορεί επίσης να τραυματίσει τον νέο, ευαίσθητο ιστό ή να απομακρύνει πρόωρα την κρούστα.
Αν η πληγή ανοίξει ξανά, η επούλωση μπορεί να καθυστερήσει και αυξάνεται ο κίνδυνος να εισέλθουν μικρόβια στην περιοχή.
Η φαγούρα σημαίνει πάντα ότι η πληγή κλείνει;
Όχι απαραίτητα. Ένας ήπιος κνησμός μπορεί να εμφανιστεί στο πλαίσιο της φυσιολογικής επούλωσης, όμως δεν πρέπει κάθε έντονη φαγούρα να θεωρείται «καλό σημάδι».
Αν συνοδεύεται από αυξανόμενο πόνο, έντονη ερυθρότητα ή θερμότητα γύρω από την πληγή, σημαντικό πρήξιμο, πύον ή πυρετό, χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση, καθώς αυτά μπορεί να αποτελούν ενδείξεις λοίμωξης.
Η φαγούρα μιας πληγής, λοιπόν, είναι συχνά μια μικρή υπενθύμιση ότι κάτω από την επιφάνεια το σώμα εργάζεται πυρετωδώς για να αποκαταστήσει ό,τι τραυματίστηκε.