Νόσος Πάρκινσον: Η καθημερινή κίνηση συνδέεται με πιο αργή επιδείνωση συμπτωμάτων

Η κίνηση δεν χρειάζεται να σημαίνει απαραίτητα γυμναστήριο ή οργανωμένη άσκηση. Ένας γρήγορος περίπατος, το κολύμπι, το καθάρισμα του σπιτιού ή ακόμα και το κούρεμα του γκαζόν φαίνεται να έχουν θέση στη συνολική σωματική δραστηριότητα των ανθρώπων με νόσο του Πάρκινσον.

Αυτό προκύπτει από νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Neurology της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, η οποία εξέτασε τη σχέση ανάμεσα στη σωματική δραστηριότητα και την πορεία της νόσου σε βάθος χρόνου.

Στη μελέτη συμμετείχαν 294 άνθρωποι με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον, με μέση ηλικία τα 66 έτη. Οι ερευνητές παρακολούθησαν τους συμμετέχοντες για διάστημα έως επτά ετών, καταγράφοντας την εξέλιξη τόσο των κινητικών συμπτωμάτων όσο και των γνωστικών λειτουργιών τους.

Οι συμμετέχοντες ανέφεραν τον χρόνο που αφιέρωναν κάθε εβδομάδα σε δραστηριότητες κατά την εργασία, στο σπίτι και στον ελεύθερο χρόνο.

Στις δραστηριότητες μέτριας έντασης περιλαμβάνονταν το γρήγορο περπάτημα, το χαλαρό κολύμπι και το τένις σε ζεύγη, αλλά και καθημερινές εργασίες όπως το πλύσιμο των τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα και το κούρεμα του γκαζόν.

Αντίθετα, στις πιο έντονες δραστηριότητες συγκαταλέγονταν το τζόκινγκ, η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα και το μονό τένις.

Με βάση τον συνολικό χρόνο σωματικής δραστηριότητας κάθε εβδομάδα, οι ερευνητές χώρισαν τους συμμετέχοντες σε τρεις ομάδες.

Στην πρώτη εντάχθηκαν όσοι ανέφεραν έως τέσσερις ώρες δραστηριότητας την εβδομάδα, στη δεύτερη όσοι βρίσκονταν μεταξύ τεσσάρων και οκτώ ωρών, ενώ στην τρίτη όσοι ξεπερνούσαν τις οκτώ ώρες.

Οι συμμετέχοντες αξιολογούνταν κάθε χρόνο ως προς τις γνωστικές τους ικανότητες και τα κινητικά συμπτώματα της νόσου.

Μετά τη συνεκτίμηση παραγόντων όπως η ηλικία, το φύλο και η διάρκεια της νόσου, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα με υψηλότερα επίπεδα σωματικής δραστηριότητας παρουσίαζαν βραδύτερη επιδείνωση τόσο στις νοητικές λειτουργίες όσο και στα κινητικά συμπτώματα, σε σύγκριση με όσους είχαν χαμηλότερα επίπεδα δραστηριότητας.

Παρόμοια εικόνα προέκυψε όταν οι ερευνητές εξέτασαν τον συνδυασμό διάρκειας και έντασης της δραστηριότητας, καθώς και τον χρόνο που αφιέρωναν οι συμμετέχοντες σε έντονη άσκηση.

Δεν υπάρχει «μαγικό» όριο οκτώ ωρών

Παρότι η πιο έντονη συσχέτιση καταγράφηκε στην ομάδα που ανέφερε περισσότερες από οκτώ ώρες σωματικής δραστηριότητας την εβδομάδα, οι ερευνητές δεν υποστηρίζουν ότι οι οκτώ ώρες αποτελούν έναν συγκεκριμένο στόχο για όλους τους ανθρώπους με Πάρκινσον.

Άλλωστε, σημαντικός περιορισμός της έρευνας είναι ότι τα στοιχεία για τη σωματική δραστηριότητα βασίστηκαν στις αναφορές των ίδιων των συμμετεχόντων, οι οποίες ενδέχεται να μην αποτυπώνουν με απόλυτη ακρίβεια τον πραγματικό χρόνο και την ένταση της δραστηριότητας.

Το βασικό εύρημα της μελέτης είναι ότι, σε βάθος χρόνου, τα υψηλότερα επίπεδα καθημερινής σωματικής δραστηριότητας συνδέθηκαν με πιο αργή έκπτωση σε λειτουργίες που επηρεάζουν την καθημερινότητα των ανθρώπων με νόσο του Πάρκινσον.

Οι ερευνητές, ωστόσο, υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για συσχέτιση και όχι απόδειξη αιτιώδους σχέσης. Δηλαδή, η μελέτη δεν αποδεικνύει ότι η περισσότερη κίνηση από μόνη της επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου. Το κατά πόσο η σωματική δραστηριότητα μπορεί να επηρεάζει άμεσα την πορεία του Πάρκινσον παραμένει αντικείμενο περαιτέρω έρευνας.