Τι είναι ο «παγωμένος ώμος»: Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσετε

Ο πόνος στον ώμο μπορεί να ξεκινήσει ήπια, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις εξελίσσεται σταδιακά σε έντονη δυσκαμψία, περιορίζοντας ακόμα και απλές κινήσεις της καθημερινότητας.

Μία από τις πιθανές αιτίες είναι ο λεγόμενος «παγωμένος ώμος» ή συμφυτική θυλακίτιδα.

Πρόκειται για κατάσταση κατά την οποία ο αρθρικός θύλακας που περιβάλλει την άρθρωση του ώμου παχύνεται και συσφίγγεται, με αποτέλεσμα να περιορίζεται σημαντικά η κίνηση. Το πρόβλημα μπορεί να κάνει δύσκολες δραστηριότητες όπως το ντύσιμο, το λούσιμο ή το να σηκώσει κάποιος το χέρι του για να φτάσει ένα αντικείμενο σε ψηλό ράφι.

Πώς ξεχωρίζει από έναν συνηθισμένο πόνο στον ώμο

Το βασικό χαρακτηριστικό είναι ο συνδυασμός πόνου και απώλειας κινητικότητας. Στον «παγωμένο ώμο» δεν περιορίζεται μόνο η κίνηση που κάνει κάποιος μόνος του, αλλά και η κίνηση του χεριού όταν αυτό μετακινείται προσεκτικά από άλλο άτομο.

Στην αρχή μπορεί να κυριαρχεί ο πόνος, ο οποίος σε αρκετές περιπτώσεις μειώνεται σταδιακά, ενώ η δυσκαμψία παραμένει. Αργότερα η κινητικότητα μπορεί να αρχίσει να αποκαθίσταται. Τα στάδια αυτά, ωστόσο, δεν ακολουθούν πάντοτε την ίδια πορεία ούτε έχουν συγκεκριμένη διάρκεια.

Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα μετά την ηλικία των 40 ετών και έχει συσχετιστεί με τον διαβήτη και ορισμένες διαταραχές του θυρεοειδούς. Μπορεί επίσης να παρουσιαστεί μετά από τραυματισμό ή χειρουργική επέμβαση, ιδιαίτερα όταν ο ώμος έχει παραμείνει για μεγάλο διάστημα ακίνητος. Σε αρκετές περιπτώσεις, πάντως, δεν εντοπίζεται συγκεκριμένη αιτία.

Πότε χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση

Εάν ο πόνος και η δυσκαμψία επιμένουν, η κινητικότητα μειώνεται ή τα συμπτώματα επηρεάζουν τον ύπνο και τις καθημερινές δραστηριότητες, χρειάζεται ιατρική εκτίμηση. Ιδιαίτερα όταν ο πόνος επιδεινώνεται ή δεν παρουσιάζει βελτίωση μέσα σε περίπου δύο εβδομάδες, είναι σκόπιμο να αναζητηθεί αξιολόγηση.

Ο πόνος στον ώμο, πάντως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρόκειται για συμφυτική θυλακίτιδα. Αρθρίτιδα, προβλήματα στους τένοντες και άλλες παθήσεις μπορούν να προκαλέσουν παρόμοια συμπτώματα.

Άμεση ιατρική βοήθεια χρειάζεται όταν υπάρχει:

• ξαφνικός και έντονος πόνος ή αδυναμία κίνησης του χεριού,
• εμφανής παραμόρφωση ή έντονο πρήξιμο,
• επίμονο μούδιασμα ή απώλεια αισθητικότητας,
• πόνος μετά από πτώση ή τραυματισμό,
• πόνος που συνοδεύεται από πυρετό ή έντονη αδιαθεσία.

Κίνηση ή ξεκούραση;

Η πλήρης ακινητοποίηση του ώμου μπορεί να επιδεινώσει τη δυσκαμψία, γι’ αυτό η ήπια και ελεγχόμενη κίνηση είναι συνήθως προτιμότερη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να πιέζετε την άρθρωση.

Έντονες διατάσεις ή ασκήσεις που προκαλούν σημαντικό πόνο μπορεί να επιβαρύνουν την κατάσταση. Η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην επιλογή και προσαρμογή των ασκήσεων ανάλογα με το εύρος κίνησης και την ενόχληση.

Στην καθημερινότητα είναι χρήσιμο να αποφεύγονται προσωρινά δραστηριότητες που επιδεινώνουν τον πόνο, όπως η άρση μεγάλων βαρών. Ένα θερμό επίθεμα, τυλιγμένο σε πετσέτα και εφαρμοζόμενο για έως περίπου 20 λεπτά, μπορεί επίσης να προσφέρει ανακούφιση σε ορισμένες περιπτώσεις.

Ποιες θεραπείες χρησιμοποιούνται

Η αντιμετώπιση έχει δύο βασικούς στόχους: τον περιορισμό του πόνου και τη σταδιακή αποκατάσταση της κινητικότητας.

Ανάλογα με την περίπτωση, μπορεί να χρησιμοποιηθούν παυσίπονα, φυσικοθεραπεία ή έγχυση κορτικοστεροειδούς στην άρθρωση. Οι κατευθυντήριες οδηγίες της British Elbow and Shoulder Society για το 2025 υποστηρίζουν τις ενδαρθρικές ενέσεις στεροειδών για βραχυπρόθεσμη ανακούφιση από τα συμπτώματα και αναφέρουν τη φυσικοθεραπεία ως επόμενο βήμα, αν και τα στοιχεία για το πρόσθετο όφελος του συνδυασμού τους είναι λιγότερο σαφή.

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Όταν, ωστόσο, η δυσκαμψία και η δυσλειτουργία επιμένουν παρά τη συντηρητική αντιμετώπιση, μπορεί να εξεταστούν από ειδικό άλλες επιλογές, όπως τεχνικές διάτασης ή απελευθέρωσης του αρθρικού θυλάκου.

Πόσο μπορεί να διαρκέσει;

Η αποκατάσταση του «παγωμένου ώμου» είναι συχνά αργή. Η συνολική πορεία μπορεί να διαρκέσει από έναν έως και τρία χρόνια, με σημαντικές διαφορές από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ασθενής πρέπει να περιμένει παθητικά μέχρι να υποχωρήσουν τα συμπτώματα. Η αντιμετώπιση στοχεύει στη μείωση του πόνου και στη διατήρηση ή βελτίωση της λειτουργικότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας.

Εάν ο πόνος παραμένει έντονος ή η κίνηση συνεχίζει να περιορίζεται, χρειάζεται επανεκτίμηση αντί για απλή αναμονή.