Σοβαρά ερωτηματικά από τις βολές κατά της (F-463) «Μπουμπουλίνα»: Παραλίγο αστοχία της τορπίλης

Μπορεί τα επίσημα πλάνα και τα δελτία Τύπου από τη συνεκπαίδευση Ελλάδας και Ισραήλ στο Βόρειο Κρητικό Πέλαγος να εστίασαν σήμερα στα πλήγματα κατά της παροπλισμένης φρεγάτας «Μπουμπουλίνα» (F-463), αλλά αν κάτι εντυπωσίασε ήταν η αντοχή του πλοίου.

Mετά από τρεις πυραύλους και μια τορπίλη στεκόταν… αγέρωχο!

Επίσης συζητήσιμο είναι το αν και κατά πόσον αυτές οι βολές πρέπει να δημοσιοποιούνται.

Γιατί βγάζουν πολλές φορές προς τα έξω στοιχεία που δεν είναι σωστό να δημοσιοποιούνται.

Η προσεκτική ανάλυση των δοκιμών αναδεικνύει κρίσιμα επιχειρησιακά συμπεράσματα και σοβαρά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των νέων όπλων του Στόλου και του τρόπου χρήσης τους.

Οι τρεις πύραυλοι SPIKE NLOS/ER δεν προκάλεσαν βύθιση του πλοίου, αλλά μάλλον δεν ήταν αυτός ο σκοπός.

Ήταν οι τυπικές βολές αποδοχής των νεοαποκτηθέντων κατευθυνόμενων βλημάτων SPIKE NLOS και SPIKE ER από την κανονιοφόρο «Μαχητής» και από σκάφος ειδικών επιχειρήσεων τύπου MARK V.

Παρά το γεγονός ότι καταγράφηκαν τρία επιτυχή πλήγματα στο σκάφος της φρεγάτας κλάσης Kortenaer (εκτοπίσματος άνω των 3.500 τόνων), το πλοίο παρέμεινε ακλόνητο στην επιφάνεια.

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει στην πράξη τον αυστηρά εξειδικευμένο ρόλο των ισραηλινών πυραύλων και τους περιορισμούς τους στη χρήση.

Γιατί; Γιατί έχουν μικρή πολεμική κεφαλή!

Τα βλήματα SPIKE φέρουν εκρηκτική κεφαλή (HEAT/PBF) βάρους περίπου 10–13 κιλών, σχεδιασμένη πρωτίστως για χερσαίους στόχους, τεθωρακισμένα ή μικρά ταχέα σκάφη.

Απέναντι σε κύριες μονάδες επιφανείας, τα SPIKE δεν προορίζονται βέβαια για να τρυπήσουν τα ύφαλα ή να προκαλέσουν καταστροφικό ρήγμα κατάκλυσης.

Στο ισραηλινό Ναυτικό χρησιμοποιούνται για την αναχαίτιση μικρών πλοιαρίων Χεζμπολάχ, Χαμάς κλπ.

Σε ελληνικό ρόλο  φιλοδοξούν να καταστρέψουν κρίσιμες υπερκατασκευές —όπως η γέφυρα διοίκησης, τα ραντάρ, οι ιστοί επικοινωνιών και τα συστήματα καθοδήγησης όπλων— ώστε να τεθεί το εχθρικό πλοίο εκτός μάχης (“mission kill”) και όχι να σταλεί στον βυθό.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι τα μικρά σκάφη του ΠΝ που τα μεταφέρουν θα επιβιώσουν από εκατοντάδες drones που θα τα κυνηγήσουν…

Δυστυχώς όταν έγινε ο σχεδιασμός για την εγκατάστασή τους, δεν γνώριζαν ή δεν είχαν συνειδητοποιήσει στο ΠΝ τι σήμαινε για τα σκάφη επιφανείας, ειδικά για τα μικρά σκάφη η απειλή των drones.

To μεγαλύτερο ζήτημα όμως που προέκυψε από την δοκιμή, όπως την δημοσιοποίησε το ΠΝ και προκαλεί προβληματισμό, είναι η τελική έκβαση της με βολή της βαριάς τορπίλης τύπου SUT (Surface and Underwater Target) από το υποβρύχιο «Πιπίνος» Type 214.

To υποβρύχιο έπλεε στην επιφάνεια, η θάλασσα ήρεμη, ο στόχος ακίνητος. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά και να μην κτυπηθεί το πλοίο-στόχος στην μέση, όπως γίνεται πάντα στις δοκιμές του είδους;

Κι όμως όπως φαίνεται καθαρά στα στιγμιότυπα και στο οπτικό υλικό της δοκιμής, η βολή της τορπίλης ήταν εξαιρετικά οριακή και παραλίγο να καταλήξει σε πλήρη αστοχία.

Αντί το όπλο να διαγράψει την προβλεπόμενη τροχιά και να πυροδοτηθεί ακριβώς κάτω από την τρόπιδα (keel) στο κέντρο του σκάφους -εκεί όπου η εκτόνωση του ωστικού κύματος σπάει τη ραχοκοκαλιά του πλοίου στα δύο-, η τορπίλη πέρασε ξυστά και εξερράγη στο άκρο της πρύμνης.

Ωστόσο, η εμφανής απόκλιση της προσβολής από το ιδανικό κέντρο του κύτους γεννά σοβαρό προβληματισμό για τα επίπεδα ρεαλιστικής εκπαίδευσης και την επιχειρησιακή ετοιμότητα των πληρωμάτων.

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι η σχεδόν οριακή αυτή βολή πραγματοποιήθηκε απέναντι σε ένα πλήρως ακίνητο πλοίο-στόχο σε ελεγχόμενες συνθήκες πεδίου βολής.

Σε ένα πραγματικό ναυτικό θέατρο επιχειρήσεων, όπου μια εχθρική μονάδα επιφανείας θα ελίσσεται με ταχύτητες 25 έως 30 κόμβων, εξαπολύοντας αντίμετρα ακουστικού αποπροσανατολισμού (decoys/jammers), τα περιθώρια λάθους είναι μηδενικά.

Αν η βολή απέναντι σε στατικό στόχο κτύπησε οριακά στην πρύμνη, γίνεται σαφές ότι απαιτείται εντατικοποίηση των εκπαιδευτικών σεναρίων με πραγματικά πυρά και μέγιστη εξοικείωση των χειριστών στους τακτικούς υπολογισμούς σκόπευσης και την καθοδήγηση των όπλων κάτω από συνθήκες πίεσης μάχης.

Υπενθυμίζεται ότι στη ναυτική άσκηση συμμετείχαν μονάδες επιφανείας, ελικόπτερα της Αεροπορίας Ναυτικού, μαχητικά της Πολεμικής Αεροπορίας, στελέχη της ΔΥΚ, καθώς και δύο πυραυλάκατοι του ισραηλινού Ναυτικού, μάλλον για να βοηθήσουν αν γίνει καμιά «στραβή»…