Ο παίκτης-σύμβολο που θυσίασε ένα Μουντιάλ στο βωμό των βαρόνων

Ο Ρενέ Χιγκίτα δεν ήταν απλώς ένας τερματοφύλακας. Ήταν ένα φαινόμενο. Ένας ποδοσφαιριστής που έμοιαζε να αδιαφορεί για κάθε κανόνα που συνόδευε τη θέση του κάτω από τα δοκάρια.

Έβγαινε συνεχώς εκτός περιοχής, επιχειρούσε ντρίμπλες που θα ζήλευαν ακόμη και επιθετικοί, ρίσκαρε όσο κανείς άλλος και είχε μια εμφάνιση που τον έκανε αδύνατο να περάσει απαρατήρητος.

Πίσω όμως από την εκκεντρική εικόνα κρυβόταν ένας από τους μεγαλύτερους τερματοφύλακες που ανέδειξε ποτέ η Λατινική Αμερική, με τίτλους, κατακτήσεις Copa Libertadores και περισσότερα από δέκα χρόνια παρουσίας ως βασικός στην εθνική ομάδα της Κολομβίας.

Το καλοκαίρι του 1994, όταν η Κολομβία ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως ένα από τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο Χιγκίτα δεν βρισκόταν στην αποστολή. Παρακολουθούσε τη διοργάνωση από το σπίτι του, έχοντας προηγουμένως εμπλακεί σε μια υπόθεση απαγωγής που συγκλόνισε τη χώρα.

Για να καταλάβει κανείς πώς έφτασαν τα πράγματα ως εκεί, πρέπει να επιστρέψει δύο χρόνια πίσω, στο καλοκαίρι του 1992. Τότε ο Πάμπλο Εσκομπάρ βρισκόταν σε ανοιχτό πόλεμο με το κολομβιανό κράτος. Είχε μόλις δραπετεύσει από τη διαβόητη «La Catedral», τη φυλακή που είχε ουσιαστικά κατασκευάσει ο ίδιος για να εκτίει την ποινή του υπό συνθήκες πολυτελείας.

Η κυβέρνηση είχε πλέον σταματήσει κάθε διαπραγμάτευση μαζί του και η οικονομική του αυτοκρατορία άρχιζε να καταρρέει. Χρειαζόταν άμεσα χρήματα και, όταν οι παλιοί συνεργάτες του αρνήθηκαν να τον βοηθήσουν, στράφηκε σε πιο βίαιες μεθόδους.

Ένας από τους ανθρώπους που μπήκαν στο στόχαστρό του ήταν ο Λουίς Κάρλος Μολίνα Γιέπες, πρώην συνεργάτης του καρτέλ του Μεδεγίν και άνθρωπος με σημαντική επιρροή στον χώρο του ποδοσφαίρου. Ο Μολίνα διατηρούσε στενούς δεσμούς με την Ατλέτικο Νασιονάλ και γνώριζε προσωπικά πολλούς ποδοσφαιριστές της ομάδας.

Την άνοιξη του 1993 η 15χρονη κόρη του, Κλαούντια, απήχθη στους δρόμους του Μεδεγίν. Πολύ γρήγορα οι υποψίες στράφηκαν στον Εσκομπάρ και σύντομα μετατράπηκαν σε βεβαιότητα.

Εκείνη την εποχή ο Χιγκίτα βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του. Είχε μεγαλώσει στις φτωχογειτονιές της Αντιόκια, είχε αναδειχθεί μέσα από το κολομβιανό ποδόσφαιρο και είχε εξελιχθεί σε εθνικό σύμβολο. Παράλληλα όμως, όπως πολλοί ποδοσφαιριστές εκείνης της εποχής, είχε έρθει σε επαφή με ανθρώπους που συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με τα καρτέλ ναρκωτικών.

Η πρώτη γνωριμία του με τον Πάμπλο Εσκομπάρ είχε γίνει το 1987, όταν ο βαρόνος της κοκαΐνης είχε ζητήσει να τον συναντήσει. Μια πρόσκληση που, όπως παραδέχθηκαν αργότερα πολλοί Κολομβιανοί, ήταν σχεδόν αδύνατο να αρνηθεί κανείς.

Το 1993 ο Χιγκίτα βρέθηκε ξανά μπλεγμένος σε αυτό το σκοτεινό δίκτυο σχέσεων. Ένα τηλεφώνημα από τον Μολίνα τον έβαλε στο επίκεντρο της υπόθεσης.

«Χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Η ζωή της κόρης μου εξαρτάται από αυτό», ήταν το μήνυμα που έλαβε.

Ο τερματοφύλακας αποδέχθηκε να λειτουργήσει ως μεσολαβητής. Παρέλαβε μια βαλίτσα που περιείχε λύτρα ύψους περίπου 300.000 δολαρίων και τη φύλαξε για εβδομάδες, μέχρι να υπάρξει επικοινωνία από τους απαγωγείς.

Όταν τελικά ήρθε το μήνυμα, συνόδευσε τους ανθρώπους που διαχειρίζονταν την υπόθεση και παρέδωσε τα χρήματα. Λίγο αργότερα η νεαρή Κλαούντια επέστρεψε σώα στην οικογένειά της.

Ο Χιγκίτα πίστευε πως είχε συμβάλει στη διάσωση ενός παιδιού. Όμως η συνέχεια θα αποδεικνυόταν καταστροφική.

Αντί να κρατήσει χαμηλό προφίλ, μίλησε δημόσια για τον ρόλο του, δηλώνοντας ότι αισθανόταν ευλογημένος που βοήθησε μια οικογένεια να ξαναβρεί το παιδί της.

Η εισαγγελία όμως είδε διαφορετικά την υπόθεση.

Για τις Αρχές, ο διάσημος τερματοφύλακας είχε εμπλακεί ενεργά σε μια διαπραγμάτευση απαγωγής χωρίς να ενημερώσει την αστυνομία. Επιπλέον, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι είχε λάβει ως ανταμοιβή περίπου 64.000 δολάρια από τον Μολίνα.

Έτσι, από ήρωας μετατράπηκε σε κατηγορούμενο.

Τον Ιούνιο του 1993 ο Χιγκίτα συνελήφθη και οδηγήθηκε στη φυλακή, όπου παρέμεινε για επτά μήνες. Την ίδια περίοδο η Κολομβία ζούσε στους ρυθμούς της εθνικής ομάδας, η οποία θεωρούνταν από πολλούς διεκδικήτρια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η απουσία του από το Μουντιάλ του 1994 προκάλεσε τεράστιες συζητήσεις. Πολλοί πίστευαν ότι η ομάδα έχασε έναν από τους σημαντικότερους παίκτες της, ενώ άλλοι θεωρούσαν ότι η παρουσία του θα δημιουργούσε ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα στην εικόνα της χώρας.

Τελικά η Κολομβία όχι μόνο δεν διεκδίκησε το τρόπαιο, αλλά αποκλείστηκε πρόωρα. Λίγες εβδομάδες αργότερα η τραγωδία ολοκληρώθηκε με τη δολοφονία του Αντρές Εσκομπάρ, μετά το μοιραίο αυτογκόλ που σημείωσε απέναντι στις ΗΠΑ.

Μέχρι σήμερα η υπόθεση Χιγκίτα εξακολουθεί να διχάζει. Ο ίδιος υποστήριζε ότι δεν είχε εγκληματική πρόθεση και ότι το μόνο που επιδίωξε ήταν να βοηθήσει στην απελευθέρωση ενός ανήλικου κοριτσιού.

«Πήγα φυλακή επειδή προσπάθησα να σώσω ένα παιδί», δήλωνε χρόνια αργότερα.

Ίσως η πιο χαρακτηριστική ερμηνεία να ανήκει στον νομπελίστα συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο οποίος θεωρούσε ότι ο Χιγκίτα υπήρξε θύμα μιας εποχής όπου το ποδόσφαιρο, η πολιτική και το οργανωμένο έγκλημα στην Κολομβία ήταν σχεδόν αδύνατο να διαχωριστούν.

Και κάπως έτσι, ο πιο αντισυμβατικός τερματοφύλακας της γενιάς του βρέθηκε από τα γήπεδα και τις αποθεώσεις στις φυλακές, πληρώνοντας το τίμημα μιας από τις πιο σκοτεινές περιόδους στην ιστορία της χώρας του.