Η ποινικοποίηση του φρονήματος και ο διωγμός των αντιφρονούντων συνιστά μία προσφιλής πρακτική των ολοκληρωτικών καθεστώτων τα οποία, καίτοι διατείνονται επί θεωρητικής βάσεως ότι καθίστανται αυτόκλητοι και διαπρύσιοι συνήγοροι των ιδεωδών του δημοκρατικού πλουραλισμού, επί τη πράξη, φοβούνται οιονδήποτε ουδόλως συμμορφούμενο με τις ρητές εντολές και τις αυταρχικές πρακτικές τους και εξ αυτού του λόγου, μη έχοντας έτερο τρόπο να συνδιαλλαγούν «με τους εχθρούς του συστήματος» τους διώκουν προσάπτοντας τους το καταφρονητικό και εξυβριστικό στίγμα του «ψεκασμένου», του «ακροδεξιού», «του αναρχικού» κλπ.














