Τα εξαγόμενα των δημοσκοπήσεων επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι καθημερινά μπορούμε να διαπιστώσουμε. Αυτό που αποτελεί κοινή αίσθηση. Oτι δηλαδή η πλειονότητα των πολιτών είναι ικανοποιημένη από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία βασίζεται στη μείωση της φορολογίας και, ταυτόχρονα, επικροτεί τις ενέργειες του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και της ΕΛ.ΑΣ. για την αντιμετώπιση της ανομίας.
Στα χρόνια της Μεταπολιτευτικής Ελλάδος, το πολιτικό κατεστημένο έγινε ένα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ. Τα κόμματα Εξουσίας, με τα μεγάλα Μέσα (τηλεόραση, ραδιόφωνα, εφημερίδες και τα τελευταία χρόνια και διαδικτυακές πλατφόρμες) κατέστησαν σώμα σιαμαίων. Η αλληλεξάρτηση των ΜΜΕ στην Μεταπολιτευτική εποχή και ιδιαίτερα στην Μνημονιακή έγινε ισχυρότερη παρά ποτέ.
Πολλοί νονοί παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι ξαναβαπτίζουν λέξεις και όρους της ελληνικής γραμματολογίας, εμπλουτίζοντάς την παράλληλα με ξένες λέξεις βεβαρημένες από την διεθνιστική παγκοσμιοποίηση, καθώς και με ελληνικές «εκλεπτυσμένες».
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για μελλοντική συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με την Τουρκία, ενώ δεν είναι λίγο το μελανί που έχει χυθεί προκειμένου να εξηγηθεί πώς θα οδηγηθεί η χώρα μας σε αυτό το μονοπάτι ή ακόμα καλύτερα πώς θα μας οδηγήσουν, παρουσιάζοντας το ως την υπέρτατη εθνικά ωφέλιμη λύση, αφού πρώτα διαχειριστούν το πλήθος με τις βασικές αρχές Ψυχολογίας της μάζας.
Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την ομιλία του στη Βουλή λέγοντας ότι ο προϋπολογισμός του 2020 είναι ταξικής μονομέρειας και πολιτικής απάτης όλοι αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την κυριαρχία της κυβέρνησης στο πολιτικό σκηνικό.
Είναι πρόδηλο πως αναπτύσσεται μια θεωρία ότι οι επιλογές μας είναι περιορισμένες και πως πρέπει να ικανοποιηθούν «κάποιες απαιτήσεις της Τουρκίας». Ακούγονται αυτές απόψεις μέσα από τη δραματοποίηση των εξελίξεων.
Έντονη είναι η ανησυχία των κατοίκων των Δωδεκανήσων και των νησιών μας του ΒΑ Αιγαίου για την άνευρη και αναποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική και της σημερινής κυβερνήσεως της ΝΔ και του ίδιου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη…
Αν επιχειρήσει να αναλύσει κανείς λογικά το πώς θα εξελιχθεί η κρίση με την Τουρκία τότε το ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου μοιάζει αν όχι αναπόφευκτο πάντως εξαιρετικά πιθανό.
Στην Κουμουνδούρου πρέπει να διαβάζουν πολύ Μολιέρο. Μετά τον «κατά φαντασίαν ασθενή» οι Συριζαίοι θέλουν να κατοχυρώσουν τις «κατά φαντασίαν μειώσεις φόρων».
Μαζεύονται τα «σύννεφα» πάνω από την Ανατολική Μεσόγειο καθώς η Τουρκία επιδιώκει, να επιβάλει τετελεσμένα εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας, να ενισχύσει την στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή και συγχρόνως να πάρει θέση στο διπλωματικό παρασκήνιο που είναι σε εξέλιξη για το μέλλον της Λιβύης εκπροσωπώντας ουσιαστικά και το Κατάρ στο παιγνίδι εξουσίας που έχει ξεσπάσει στον αραβικό σουνιτικό κόσμο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του σ. Προέδρου του και των κομματικών αρμοδίων για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ζητά σκληρή στάση απέναντι στην Τουρκία. Θεωρούν ότι χωρίς αυτούς στην κυβέρνηση κυριαρχεί μία «πολιτική κατευνασμού και ηπίων τόνων» − μάλιστα ο σ. Τσίπρας εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι τα φαινόμενα της ηπιότητας έχουν δοθεί «ως αντάλλαγμα για τον περιορισμό του μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών».
Είναι εκπληκτική η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από μια μερίδα πολιτικών και αναλυτών ως προς τους τρόπους αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας, της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής. Η δημιουργία ενός φοβικού κλίματος ενισχύει εν πολλοίς τις πολιτικές τους επιδιώξεις. Δημιουργείται ένα κλίμα που βοηθά στο πλασάρισμα της θεωρίας τους, που είναι η προσαρμογή στις τουρκικές επιδιώξεις.
Νέα αλλεπάλληλα επεισόδια του ελληνικού δράματος μας κρατούν σε εθνική αγωνία: «Μεταναστευτικό εκτός ελέγχου», «Μετανάστες σε πεντάστερα», «Γιάφκες στα Πανεπιστήμια», «Οι μολότοφ της ειρήνης», «Οι απειλές των Τούρκων», «Η ΑΟΖ του Ερντογάν»! Κι όλα αυτά, με φόντο τα συντρίμμια του εθνικού οικοδομήματος.
Ο τραγέλαφος της βρετανικής αποχώρησης από την Ενωμένη Ευρώπη, μπήκε στην τελική διαδικαστική του ευθεία. Με όρους δράματος είναι η τελευταία πράξη. Οι μοιραίοι πρωταγωνιστές έχουν πλέον αποχωρήσει.
Η φιλόδοξη και αναθεωρητική Τουρκία επιθυμεί να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στη Μέση Ανατολή – Ανατολική Μεσόγειο και να συναλλάσσεται ως ίσος προς ίσον με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Το τελευταίο το έχει επιτύχει ήδη σε σημαντικό βαθμό. Επιδιώκει την, μερική έστω, ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (έχει εισβάλει σε Συρία, Ιράκ, διατηρεί βάσεις σε Κατάρ, Σουδάν και επεμβαίνει στη Λιβύη). Παράλληλα εμφανίζεται ως παγκόσμιος προστάτης του σουνιτικού Ισλάμ.
Στα χρόνια της Μεταπολιτευτικής Ελλάδος, το πολιτικό κατεστημένο έγινε ένα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ. Τα κόμματα Εξουσίας, “χθες” το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, “σήμερα” η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα μεγάλα Μέσα (τηλεοπτικά, ραδιόφωνα, εφημερίδες και τα τελευταία χρόνια και διαδικτυακές πλατφόρμες) κατέστησαν ένα σώμα μια ψυχή.
Οι Βρετανοί ψηφοφόροι δεν άκουσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λίγες ώρες πριν από τις κάλπες με ανακοίνωσή του καλούσε τους εκλογείς να στηρίξουν τον Κόρμπιν και τους Εργατικούς «που δίνουν μια μεγάλη μάχη για το κοινωνικό κράτος, την Υγεία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τα εργασιακά δικαιώματα».
Η ανάλυση του Τσενγκίζ Ακτάρ στη συνέντευξή του στη «HuffingtonPost», ότι το βίαιο παρελθόν της Τουρκίας εξηγεί το παρόν και το μέλλον της, αποτυπώνει με τον πιο ρεαλιστικό, αλλά και ανησυχητικό τρόπο, τη διαρκή προκλητική στάση της Αγκυρας, που δείχνει να κλιμακώνεται επικίνδυνα μετά το «μνημόνιο κατανόησης» που υπέγραψε ο Ερντογάν με τον πρωθυπουργό της Λιβύης για τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών.
Η ελαφρότητα της ελληνικής διπλωματίας και το ακατάλληλο, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, των ατόμων που αποτελούν το ελληνικό διπλωματικό σώμα, δυστυχώς αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μοιραίο για την χώρα.
Λυπάμαι που είμαι υποχρεωμένος συνέχεια να σας υπενθυμίζω, πως εδώ και αρκετούς μήνες γράφω και ξαναγράφω την ανησυχία μου, που προέρχεται από υψηλόβαθμες διπλωματικές και στρατιωτικές μου πηγές, αλλά και από εκτενείς αναφορές του Δωδεκανησιακού Τύπου, για την στοχοποίηση εκ μέρους της Τουρκίας και ειδικότερα του Σουλτάνου Ρ. Τ. Ερντογάν, των νήσων Ρόδου και Κω!
Ο εκπληκτικός μυθοποιός Αίσωπος, με δύο συντομότατους μύθους, μας διδάσκει ότι πρέπει να αποφεύγουμε να κάνουμε πράξεις, οι οποίες νομοτελειακά στο μέλλον θα αποβούν εις βάρος μας.
Ο βραχνάς των υψηλών και δυσβάσταχτων πλεονασμάτων του 3,5 % σε ετήσια βάση, αποτελεί δικαίως βασική μέριμνα του οικονομικού μας σχεδιασμού. Στραγγαλίζει εν τη γενέσει της κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία και καθιστά γράμμα κενό και προσδοκία φρούδα την προοπτική της οικονομικής ανάταξης και ανάκαμψης.
Η κατοχική Τουρκία θέλει να εγκαταστήσει στρατεύματα στη Λιβύη, τα οποία να εδρεύουν μόνιμα σε στρατιωτική βάση. Είναι δε προφανές πως το καθεστώς Ερντογάν θα πράξει ό,τι είναι δυνατό για να πετύχει τούτο καθώς μια τέτοια ενέργεια εντάσσεται στο σχεδιασμό επέκτασης της χώρας στην ευρύτερη περιοχή. Όπως είναι γνωστό στρατηγικός στόχος της Άγκυρας είναι είτε επέκταση της εδαφικής επικράτειας της Τουρκίας είτε της πολιτικής της επιρροής.
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας πραγματικός ηγέτης κράτους. Είναι μια διεθνής προσωπικότητα που καταφέρνει – προς το παρόν τουλάχιστον – να παλαντζάρει μεταξύ δυο υπερδυνάμεων.
Μπορεί ο Χέλντερλιν να αναρωτιόταν τι χρειάζονται οι ποιητές σε χαλεπούς καιρούς, αλλά για τους ήρωες δεν υπάρχει αμφιβολία: χρειάζονται πάντα. Και σε χαλεπούς καιρούς, ακόμα περισσότερο. Ο ήρωας είναι το πρότυπο μιας κοινωνίας, είναι η αφίσα που έχει κολλήσει στον τοίχο του συλλογικού της ασυνείδητου, ο φάρος που της δείχνει από πού πρέπει να πάει και τι να αποφύγει, είναι συμπυκνωμένες οι αρχές και οι αξίες της.
Οι καυτές εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά κάλυψαν ειδησεογραφικά την ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου, με το οποίο επέρχονται σημαντικές ελαφρύνσεις ύψους 1,2 δισεκατομμυρίου ευρώ.
Έχουν πέσει πιά οί μάσκες για τους εθνομηδενιστές. Αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο ό ελληνικός λαός - παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της πλειοψηφίας των ΜΜΕ να τους συγκαλύψουν - τον ρόλο πού παίζουν εναντίον της εθνικής κυριαρχίας, δημόσιας ασφάλειας και εν τέλει επιβίωσης του ελληνισμού.
Είναι παράνομη η συμφωνία Τουρκίας και Λιβύης. Αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς από ελλαδικής και κυπριακής πλευράς και είναι σωστό. Είναι παράνομη συμφωνία, που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Αυτό, όμως, όσες φορές και να επαναληφθεί δεν ανατρέπει ποσώς τους τουρκικούς σχεδιασμούς.
Οι εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα και ειδικότερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας και την υπογραφή του απαράδεκτου «μνημονίου συνεργασίας» του Ερντογάν με τον Λίβυο πρωθυπουργό για τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών, αγνοώντας την ύπαρξη των ελληνικών νησιών, είναι φυσικό να γεννούν ανησυχίες.
Με ένα άκρως αποκαλυπτικό δημοσίευμα η φιλοκυβερνητική τουρκική εφημερίδα, Türkiye, αποκαλύπτει ότι από το 2009 η Τουρκία είχε σχεδιάσει να φέρει προ τετελεσμένων την χώρα μας με την συμφωνία για την ΑΟΖ με την κυβέρνηση στη Λιβύης.
