«Μηδένα προ του τέλους μακάριζε», αναφορικώς με την έκβαση της αποφάσεως, η οποία κατ’ ουσίαν ανέστειλε, την κατ’ ουσίαν κρίσιν του, επί της ουσίας των προβαλλομένων ενστάσεων, ενώπιον του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, ήτοι του ΑΕΔ, κατά τριών αιρετών Βουλευτών των Σπαρτιατών, θεωρώντας ως νομικό πρόκριμα, την έκδοση αμετακλήτου αποφάσεως, επί του ποινικού δικαστηρίου (Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων), δια του οποίου, πέμπονται και οι ένδεκα, βουλευτές, συλλήβδην, δια την φερόμενη εξεπάτηση του εκλογικού σώματος, εκτός του Β. Στίγκα, ο οποίος, αήθως, χαιρέκακα, ανερυθρίαστα και ανενδοίαστα, τους κατήγγειλε, εις επήκοον του παγκοσμίου γίγνεσθαι, (νοείται ότι η Βουλή μεταδίδεται εις την παγκόσμια σφαίρα του πλανήτου), δια του βήματος της Βουλής.






