Η πληροφορία ότι ένας εκ των Ρούμπιο ή Χέσγκεθ θα περάσει από την Αθήνα στις 7 Ιουλίου, καθ’ οδόν για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, αναζωπύρωσε τη συζήτηση για τις σχέσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη με την κυβέρνηση Τραμπ. Κάποιοι το παρουσιάζουν ως «θετική εξέλιξη». Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ακόμα μία ένδειξη της αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης: Η μεγάλη προσδοκία για επίσκεψη του ίδιου του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα διαψεύστηκε πλήρως. Αντί για τον πρόεδρο, η Ελλάδα παίρνει έναν υπουργό «στο πέρασμα». Υπήρξε εποχή που η κυβέρνηση και τα φιλικά της ΜΜΕ καλλιεργούσαν την εικόνα μιας «προνομιακής σχέσης» με τον Τραμπ. Ο Μητσοτάκης παρουσιαζόταν ως ο «έξυπνος» ηγέτης που θα γεφύρωνε το χάσμα μετά τις εντάσεις της προηγούμενης περιόδου και θα εξασφάλιζε «ειδική μεταχείριση» από την Ουάσιγκτον. Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή. Ο Τραμπ δεν έρχεται. Έρχεται κάποιος από τους συνεργάτες του, σχεδόν τυπικά, στο πλαίσιο ενός ταξιδιού προς την Τουρκία. Υπήρχαν διαρροές, σχόλια και «πηγές» που μιλούσαν για πιθανή επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στην Αθήνα — ένδειξη «πλήρους αποκατάστασης» των σχέσεων. Το αποτέλεσμα; Ένα απλό «πέρασμα» ενός υπουργού. Ούτε επίσημη διμερής συνάντηση υψηλού επιπέδου, ούτε τα φανταχτερά φωτογραφικά που θα ήθελε το Μαξίμου. Η Αθήνα φαίνεται να παίρνει δευτερεύουσα θέση σε σχέση με άλλους παίκτες της περιοχής — συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, προς την οποία κατευθύνεται ο Αμερικανός αξιωματούχος. .Η Αθήνα δείχνει να τρέχει πίσω από γεγονότα και να προσπαθεί να παρουσιάσει ακόμα και ένα απλό transit ως «διπλωματική επιτυχία». Οι πονηρεμένοι γνωρίζουν ότι όταν ο Τραμπ θέλει να τιμήσει έναν σύμμαχο, δεν στέλνει υπουργό «στο πέρασμα». Έρχεται ο ίδιος ή στέλνει κάποιον με σαφές μήνυμα.  

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα εμφανιστεί φέτος νωρίτερα από το συνηθισμένο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Τα εγκαίνια της ΔΕΘ θα γίνουν νωρίς, με τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει το πακέτο μέτρων και παροχών στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου — το πρώτο Σαββατοκύριακο του μήνα. Υπήρχε σκέψη να μετατεθεί η εμφάνιση μία εβδομάδα αργότερα, αλλά τελικά προκρίθηκε η πιο «συμπιεσμένη» ημερομηνία. Η επιτάχυνση αυτή τροφοδοτεί σενάρια για πρόωρες εκλογές. Κάποιοι μιλούν για 27 Σεπτεμβρίου ή Οκτώβριο, ενώ το βασικό σενάριο παραμένει η άνοιξη του 2027. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση κρατάει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά είναι προφανές. Το ερώτημα είναι αν αυτή η κίνηση είναι απλώς τακτική ή κρύβει κάτι περισσότερο. Η ΔΕΘ παραδοσιακά αποτελεί πλατφόρμα για εξαγγελίες. Φέτος, με την οικονομία να δείχνει σημάδια κόπωσης, το κόστος ζωής να πιέζει ακόμα τα νοικοκυριά και την αντιπολίτευση να ψάχνει αφορμές, η κυβέρνηση θέλει να παρουσιάσει ένα «θετικό» αφήγημα νωρίς. Μέτρα για εισοδήματα, φορολογικές ελαφρύνσεις, ενισχύσεις σε συγκεκριμένες κατηγορίες — όλα αυτά θα δοθούν ως «αποδείξεις» ότι η οικονομική πολιτική αποδίδει. Η επιλογή του πρώτου Σαββατοκύριακου του Σεπτεμβρίου δίνει χρόνο στην κυβέρνηση να «τρέξει» το αφήγημα πριν από το φθινόπωρο, που συνήθως φέρνει νέες πιέσεις (ενέργεια, τιμές, προϋπολογισμός). Δεν είναι απαραίτητα πρόδρομος εκλογών, αλλά σίγουρα δίνει την εντύπωση ενός πρωθυπουργού που θέλει να «κλείσει» θετικά τον πολιτικό κύκλο πριν από τις δύσκολες χειμερινές μήνες. Παράλληλα, το τελεσίγραφο που έδωσε η κυβέρνηση σε όσους τοπικούς παράγοντες (αντιπεριφερειάρχες, αντιδήμαρχοι) θέλουν να είναι υποψήφιοι στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές — να παραιτηθούν εντός του μήνα — ενίσχυσε το κλίμα περί πρόωρων προσφυγών στις κάλπες. Είναι λογικό: ν υπάρχει σκέψη για εκλογές το φθινόπωρο, οι υποψήφιοι πρέπει να ξεκαθαρίσουν το τοπίο νωρίς. Από την άλλη, αυτή η κίνηση δημιουργεί και ένα κλίμα. Οι τοπικοί παράγοντες μπαίνουν σε αναστάτωση, ενώ η κεντρική εξουσία κρατάει το timing στα χέρια της. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ΝΔ χρησιμοποιεί τέτοιες τακτικές για να ελέγξει το εσωτερικό της και να στείλει μηνύματα.  

Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να καταργήσει το προνομιακό καθεστώς για τα μικροδέματα χαμηλής αξίας από τρίτες χώρες και να επιβάλει ενιαία χρέωση 3 ευρώ ανά αποστολή, διαβάζεται θετικά στον χώρο της ελληνικής λιανικής πώλησης. Και λογικό είναι αυτό αφού καθιστά τους καταναλωτές έρμαιο των ακριβών τιμών των επιχειρηματιών. Το μέτρο, που τίθεται σε ισχύ από την 1η Ιουλίου, στοχεύει κυρίως τις μεγάλες κινεζικές πλατφόρμες όπως Temu και Shein, οι οποίες έχουν χτίσει μεγάλο μέρος της ανάπτυξής τους πάνω στις απευθείας, σχεδόν ατελείωτες αποστολές μικρών πακέτων χωρίς τελωνειακή επιβάρυνση. Για επιχειρήσεις όπως η Jumbo του Απόστολου Βακάκη, η εξέλιξη αυτή θεωρείται σημαντικό βήμα προς την αποκατάσταση πιο δίκαιων όρων ανταγωνισμού. Οι ελληνικές εταιρείες λιανικής λειτουργούν με φυσικά καταστήματα, αποθήκες, εργαζόμενους, υψηλές φορολογικές υποχρεώσεις και πλήρη τελωνειακή συμμόρφωση, ενώ οι πλατφόρμες του εξωτερικού απολάμβαναν μέχρι σήμερα ένα καθεστώς που τους επέτρεπε να προσφέρουν εξαιρετικά χαμηλές τιμές χωρίς τα αντίστοιχα βάρη. Το προηγούμενο καθεστώς απαλλαγής δασμών για πακέτα μέχρι 150 ευρώ είχε οδηγήσει σε εκρηκτική αύξηση των εισαγωγών μικροδεμάτων, με αποτέλεσμα να πιέζεται ασφυκτικά η εγχώρια αγορά. Οι πλατφόρμες Temu και Shein, μεταξύ άλλων, κατάφεραν να προσελκύσουν μεγάλο μέρος των καταναλωτών ακριβώς χάρη σε αυτή την τελωνειακή «τρύπα», προσφέροντας προϊόντα σε τιμές που συχνά ήταν ασύμφορες για τις παραδοσιακές ελληνικές επιχειρήσεις. Το μέτρο δεν καταργεί εντελώς τις εισαγωγές από τρίτες χώρες, αλλά τις φέρνει σε πιο ισορροπημένη σχέση με τις τοπικές επιχειρήσεις, οι οποίες πληρώνουν κανονικά ΦΠΑ, εισφορές και λειτουργικά κόστη. Στελέχη της ελληνικής λιανικής εκτιμούν ότι η αλλαγή θα ενισχύσει τις πωλήσεις σε φυσικά καταστήματα και σε πλατφόρμες που λειτουργούν νόμιμα εντός ΕΕ. Η Jumbo, με το εκτεταμένο δίκτυο καταστημάτων της και την έμφαση σε ανταγωνιστικές τιμές, θεωρείται από τους κερδισμένους της νέας πραγματικότητας, καθώς μειώνεται το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των low-cost κινεζικών πλατφορμών.  

Ο Βασίλης Φεύγας βρήκε την ευκαιρία μέσω ραδιοφωνικών εμφανίσεων να εκφράσει δημόσια τον «πόνο» του για την επιστολή που απέστειλε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ζητώντας του να πάρει πίσω τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και να ανακαλέσει τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά. Όμως, σύμφωνα με πληροφορίες, η αντίδραση του πρωθυπουργού ήταν σφοδρή και η ενέργεια του παλαιόθεν στενού του συνεργάτη θεωρείται στο Μαξίμου ως ένα αναπάντεχο εσωτερικό «καρφί» εν όψει εκλογών. Ο Φεύγας, επέλεξε να δημοσιοποιήσει τη διαφωνία του σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο για την κυβέρνηση. Στην επιστολή του ζητούσε ρητά την ανατροπή δύο κεντρικών πολιτικών επιλογών της ηγεσίας: Tον γάμο των ομόφυλων και την αποπομπή Σαμαρά από το κόμμα. Η κίνηση αυτή, αν και παρουσιάστηκε ως «έκφραση συνείδησης», προκάλεσε έντονο εκνευρισμό στο Μέγαρο Μαξίμου. Πηγές κοντά στην ηγεσία της ΝΔ περιγράφουν τον Μητσοτάκη ως «πυρ και μανία» με τον παλιό του συνεργάτη. Η επιστολή θεωρήθηκε όχι μόνο ως αμφισβήτηση πολιτικής γραμμής, αλλά και ως κίνηση που υπονομεύει την ενότητα του κόμματος σε μια περίοδο που η ΝΔ προσπαθεί να ελέγξει τις διαρροές προς τα δεξιά, εν όψει της πιθανής κάθοδος Σαμαρά με νέο σχήμα. Το επεισόδιο αυτό δεν βοηθά καθόλου τον Βασίλη Φεύγα στην προσπάθειά του να εκλεγεί στην Αιτωλοακαρνανία. Στελέχη της τοπικής οργάνωσης εκτιμούν ότι η κίνηση Φεύγα δυσκολεύει την ήδη απαιτητική εκλογική του μάχη, καθώς δημιουργεί εικόνα διάσπασης και αποστασιοποίησης από την κεντρική γραμμή του κόμματος.  

Η πιθανή εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά με νέο κόμμα εκτιμάται ότι θα πλήξει και τα κόμματα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και την ίδια την ΝΔ. Αυτό είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα της πρόσφατης μέτρησης της Alco, που επιχειρεί να αποτυπώσει τις μετακινήσεις ψηφοφόρων σε ένα ενδεχόμενο σενάριο εισόδου του πρώην πρωθυπουργού στην εκλογική αρένα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της δημοσκόπησης, σχεδόν ένας στους τρεις νυν ψηφοφόρους του Κυριάκου Βελόπουλου δηλώνει πρόθεση να στραφεί προς τον Σαμαρά. Το εύρημα αυτό δείχνει ότι η Ελληνική Λύση κινδυνεύει να επιστρέψει στα ποσοστά του 2023, χάνοντας σημαντικό μέρος της βάσης της προς τα δεξιά. Η μετακίνηση αυτή δεν είναι έκπληξη, καθώς ο Σαμαράς απευθύνεται σε ένα παραδοσιακό, συντηρητικό κοινό που μπορεί να ταυτίζεται περισσότερο με την πολιτική του ταυτότητα παρά με την πιο «λαϊκιστική» προσέγγιση της Ελληνικής Λύσης. Παρόμοια τάση, αν και σε μικρότερη κλίμακα, καταγράφεται και προς την κατεύθυνση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού. Περίπου ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους της δηλώνει ότι θα στραφεί στον Σαμαρά, με αποτέλεσμα το κόμμα να κινδυνεύει να πέσει σε «σκληρά» μονοψήφια ποσοστά. Η μετακίνηση αυτή ενισχύει την εικόνα ενός κατακερματισμένου δεξιού χώρου, όπου νέες ή ανανεωμένες υποψηφιότητες αποσπούν ψήφους από υπάρχοντα σχήματα. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να υφίσταται και αυτή άμεση απώλεια. Η μέτρηση δείχνει ότι από το 24% που καταγράφει η ΝΔ στην εν λόγω έρευνα, περίπου 3% δηλώνει ότι θα στραφεί προς τον Σαμαρά. Ωστόσο, η έμμεση ζημιά μπορεί να είναι μεγαλύτερη. Η παρουσία Σαμαρά μπορεί να «φράξει» τον δρόμο σε αναποφάσιστους ή δυσαρεστημένους δεξιούς ψηφοφόρους που σκέφτονταν να επιστρέψουν στη ΝΔ. Για τη ΝΔ, το διακύβευμα δεν είναι μόνο η άμεση απώλεια ψήφων, αλλά και η δυσκολία ανάκτησης χαμένων εδαφών από το κέντρο και τη δεξιά. Αν ο Σαμαράς καταφέρει να προσελκύσει δυσαρεστημένους συντηρητικούς ψηφοφόρους, η κυβέρνηση μπορεί να δυσκολευτεί να κλείσει τις «τρύπες» της προς τα δεξιά.  

Μια πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι ενώ η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα καταγράφεται λίγο πάνω από το 16% στην εκτίμηση ψήφου (και λίγο κάτω από το 15% στην πρόθεση ψήφου), το 24,9% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι εμπιστεύεται τον ίδιο τον Τσίπρα για τη θέση του πρωθυπουργού. Δηλαδή οι πολίτες θεωρούν έναν πολιτικό αρχηγό κατάλληλο ή εμπιστοσύνης για την πρωθυπουργία, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται άμεσα σε υψηλότερα ποσοστά για το κόμμα του. Στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται με σημαντικά υψηλότερα ποσοστά προσωπικής αποδοχής και εμπιστοσύνης σε σχέση με την ΕΛ.Α.Σ. ως σύνολο. Συχνά, η προσωπικότητα του ηγέτη λειτουργεί ως «μαγνήτης» για ψηφοφόρους που μπορεί να διστάζουν να στηρίξουν το ευρύτερο κομματικό σχήμα. Στην περίπτωση της ΕΛ.Α.Σ., το χάσμα γίνεται ακόμα πιο εμφανές. Η πρόθεση ψήφου για το κόμμα κινείται σε χαμηλότερα επίπεδα από την εμπιστοσύνη στον αρχηγό του. Αυτό υποδηλώνει ότι ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών «ξεχωρίζει» τον Τσίπρα από το κόμμα του, θεωρώντας τον ίδιο ικανό ηγέτη, αλλά διστάζοντας για το ευρύτερο πολιτικό σχήμα που τον περιβάλλει. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει ένα «μαλακό» στρώμα υποστήριξης προς τον Τσίπρα προσωπικά, το οποίο δεν μετατρέπεται αυτόματα σε σταθερή ψήφο για το κόμμα. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πολλαπλούς παράγοντες: Αμφιβολίες για την ικανότητα του κόμματος να κυβερνήσει αποτελεσματικά, φόβος για εσωτερικές συγκρούσεις, ή ακόμα και η ανάμνηση της προηγούμενης κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως δικαιολογεί και την επιλογή Τσίπρα να διαλύσει ουσιαστικά τον ΣΥΡΙΖΑ και να φτιάξει δικό του κόμμα.