Το μείζον ερώτημα που απασχολούσε επί μήνες – ποια δύναμη θα καταλάβει τη δεύτερη θέση – φαίνεται να έχει ήδη απαντηθεί. Η απάντηση είναι η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Με το δεύτερο κύμα δημοσκοπήσεων να είναι σε πλήρη εξέλιξη, το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον είναι εάν η ΕΛΑΣ μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικό και απειλητικό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν η ΕΛΑΣ καταφέρει να εδραιωθεί σταθερά στην περιοχή του 18%-20% (τα ποσοστά που είχε πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα τον Μάιο και Ιούνιο του 2023), τότε μπορεί να μιλάμε για την ύπαρξη ενός πραγματικού αντιπάλου, έστω και με πολλές ακόμα προϋποθέσεις. Η χθεσινή μέτρηση της Real Polls δείχνει να κινείται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Την ίδια στιγμή, η ΝΔ παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη ζώνη πρόθεσης ψήφου, μεταξύ 23%-26%. Σύμφωνα με αναλυτές, αυτή η περιοχή δυσκολεύεται σημαντικά να μετατραπεί σε τελικό εκλογικό ποσοστό πάνω από 30%. Σε αντίθεση με το 2023, όταν η ΝΔ ήταν ακόμα «φρέσκια» κυβέρνηση που διεκδικούσε δεύτερη θητεία απέναντι σε ένα αντιπολιτευτικό χάος, σήμερα εμφανίζεται κουρασμένη, φθαρμένη και αποδυναμωμένη. Ήδη στις τελευταίες εκλογές είχε πέσει στο 28% — δηλαδή 13 μονάδες κάτω από την επίδοσή της του 2023 — δείχνοντας σαφή τάση φθοράς. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι η εξής: Μια ΝΔ που παλεύει να κρατηθεί πάνω από το 30% και δείχνει σημάδια κόπωσης. Μια ΕΛΑΣ του Τσίπρα που προσπαθεί να εδραιωθεί ως ο κύριος πόλος της αντιπολίτευσης. Αν η τάση αυτή επιβεβαιωθεί και στο υπόλοιπο δεύτερο κύμα των δημοσκοπήσεων, τότε οι επόμενες εκλογές προδιαγράφονται πολύ πιο ανταγωνιστικές και ανοιχτές από ό,τι φαινόταν πριν από λίγους μήνες.

Αποζημίωση ύψους 124,5 εκατομμυρίων ευρώ υποχρεώθηκε το Δημόσιο να καταβάλει στις εταιρείες ΓΕΚ Τέρνα και Άκτωρ. Η αποζημίωση αφορά καθυστερήσεις στην ωρίμανση και υλοποίηση έργων στον Βόρειο Οδικό Άξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ). Το ποσό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, για ακόμη μία περίπτωση όπου το κράτος πληρώνει αδρά τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, ενώ οι πολίτες σηκώνουν το βάρος της ακριβής καθημερινότητας. Όλοι εύλογα απορούν πως είναι δυνατόν να στήνεται ένας διαγωνισμούς με τέτοιο τρόπο ώστε να κονόμανε οι εκατοντάδες εκατ. ευρώ οι κατασκευαστές. Συγκεκριμένα οι διαγωνισμοί υλοποιούνται με εξαιρετικά σφιχτές προθεσμίες για απαλλοτριώσεις και άλλες διαδικασίες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται συνθήκες που οδηγούν σε μεγάλες καθυστερήσεις και, τελικά, σε υπέρογκες αποζημιώσεις από το Δημόσιο προς τις αναδόχους εταιρείες. Η υπόθεση εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται και υλοποιούνται τα μεγάλα έργα υποδομών στη χώρα. Εκατομμύρια ευρώ καταλήγουν ως αποζημιώσεις σε συγκεκριμένες εταιρείες και οι πολίτες καλούνται να πληρώνουν υψηλότερους φόρους και τέλη. Τέτοιες πρακτικές δεν είναι νέες, αλλά έχουν γίνει πιο συστηματικές και «επαγγελματικές», με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας μηχανισμός μεταφοράς δημόσιου χρήματος προς συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Πόσες ακόμα «καθυστερήσεις» και «ωριμάνσεις» θα πληρώσουν οι Έλληνες φορολογούμενοι; Και πότε θα υπάρξει πραγματικός έλεγχος στον τρόπο που στήνονται οι διαγωνισμοί και κατανέμονται τα δημόσια κονδύλια;

Η απότομη αποκλιμάκωση των τιμών του ελαιολάδου φέρνει ένα κύμα ανακούφισης στα νοικοκυριά, ωστόσο στο παρασκήνιο της αγοράς τροφίμων έχει ήδη ανάψει μια διαφορετική, έντονη συζήτηση. Μετά από μια διετία ιστορικών υψηλών που ενίσχυσαν σημαντικά τα οικονομικά αποτελέσματα των επιχειρήσεων του κλάδου, η νέα πραγματικότητα αναγκάζει τους πάντες να αναθεωρήσουν τη στρατηγική τους. Στελέχη της αγοράς παρακολουθούν με ιδιαίτερη προσοχή τις επιπτώσεις που θα έχει αυτή η υποχώρηση των τιμών στους ισολογισμούς των εταιρειών. Αν και οι ελληνικές εξαγωγές διατηρούν τη δυναμική τους και το προϊόν παραμένει εξαιρετικά ελκυστικό διεθνώς, τα περιθώρια κέρδους επιστρέφουν σε κανονικά επίπεδα, αφήνοντας πίσω την περίοδο της εκρηκτικής ανόδου. Την ίδια ώρα, το πεδίο της αντιπαράθεσης μεταφέρεται στο λιανεμπόριο. Αρκετές αλυσίδες σούπερ μάρκετ ασκούν ήδη ασφυκτικές πιέσεις προς τους προμηθευτές για άμεσες και γενναίες μειώσεις τιμών στα ράφια. Το επιχείρημα των λιανεμπόρων είναι σαφές: Η πτώση του κόστους της πρώτης ύλης πρέπει να περάσει στον καταναλωτή χωρίς καθυστερήσεις, τόσο για την τόνωση της κατανάλωσης όσο και για επικοινωνιακούς λόγους. Όπως επισημαίνουν έμπειροι αναλυτές του κλάδου, το διακύβευμα της επόμενης περιόδου έχει αλλάξει ριζικά. Η ανησυχία δεν αφορά πλέον την επάρκεια του προϊόντος ή τις ελλείψεις λόγω της κλιματικής κρίσης, αλλά το ποιος θα απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος της μείωσης των τιμών. Σε αυτή τη νέα ισορροπία, τα συμφέροντα των παραγωγών, των τυποποιητών και των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ δεν ταυτίζονται. Η βιομηχανία προσπαθεί να προστατεύσει την κερδοφορία της απέναντι σε αποθέματα που αγοράστηκαν ακριβότερα, ενώ το λιανεμπόριο επείγεται να δείξει αποτελέσματα στην καταπολέμηση της ακρίβειας. 

Η έντονη παραφιλολογία των τελευταίων ημερών που αφήνει ονοιχτό —αν δεν προετοιμάζει κιόλας μεθοδικά— το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία, έχει αρχίσει να προκαλεί ισχυρούς τριγμούς στο εσωτερικό της Χαριλάου Τρικούπη. Το κόμμα βρίσκεται αντιμέτωπο με μια σταδιακή διαρροή στελεχών, τα οποία αρνούνται να δώσουν την εκλογική μάχη με σημαία την «πολιτική αλλαγή» για να τους προκύψει τελικά μια κυβερνητική συνεργασία με την ΝΔ. Η πρόσφατη αποχώρηση του γνωστού δικηγόρου και κομματικού στελέχους Μαρίνου Σκανδάμη αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εσωτερικής κρίσης. Ο κ. Σκανδάμης επέλεξε να δημοσιοποιήσει την παραίτησή του από το ΠΑΣΟΚ μόλις μία ημέρα πριν ανακοινωθεί επίσημα ως Τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη στη νέα σκιώδη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα για τις ιδεολογικές μετατοπίσεις που συντελούνται. Βέβαια, η πολιτική εξίσωση για το ΠΑΣΟΚ είναι εξαιρετικά σύνθετη. Αν η ηγεσία αποφασίσει να λοξοκοιτάξει προς τα αριστερά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ενεργοποιηθούν αντίστροφα αντανακλαστικά, οδηγώντας δεξιόστροφα στελέχη —που δεν αποχώρησαν με το μεγάλο κύμα της περιόδου 2019-2023— στην αγκαλιά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η αδυναμία του κόμματος να πείσει εδώ και δύο με τρία χρόνια για τη δυναμική του, τον αυτόνομο ρόλο του και την πρωταγωνιστική του παρουσία, δημιουργεί ένα διπλό ιδεολογικό ρεύμα φυγής: άλλοι τραβούν προς τα δεξιά και άλλοι προς τα αριστερά. Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, για τη Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι η αποχώρηση των επώνυμων στελεχών. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι πίσω από τα στελέχη, κινδυνεύει να αποχωρήσει και ο ίδιος ο κόσμος της παράταξης, κουρασμένος από τα όσα βλέπει στο ΠΑΣΟΚ.

Μια ριζική ανανέωση που επιχειρεί να κόψει τους ομφάλιους λώρους με το παρελθόν του «πρώτη φορά Αριστερά» αντανακλά το νέο σχήμα της «σκιώδους κυβέρνησης» που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας. Αν και η νέα αυτή ομάδα διατηρεί ορισμένα στοιχεία από τον παραδοσιακό ΣΥΡΙΖΑ, η τελική σύνθεση, το παζλ των προσώπων και η κατανομή των ρόλων δείχνουν ξεκάθαρα την πρόθεση για τη δημιουργία ενός τελείως διαφορετικού πολιτικού μείγματος. Η απομάκρυνση από το κυβερνητικό παρελθόν της περιόδου 2015-2019 είναι εμφανής κυρίως από τα πρόσωπα της πρώτης γραμμής. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τα στελέχη που ανακοινώθηκαν, μόνο δύο είχαν διατελέσει υπουργοί: Ο Κώστας Γαβρόγλου, ο οποίος αναλαμβάνει και την ευθύνη του σχήματος, και ο Γιώργος Βασιλειάδης. Ορισμένοι άλλοι τομεάρχες, όπως ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης, η Ευγενία Φωτονιάτα και ο Διονύσης Τεμπονέρας, είχαν μεν ρόλους κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση, χωρίς ωστόσο να βρίσκονται τότε στο προσκήνιο. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ωστόσο, είναι η έντονη παρουσία στελεχών που δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό, ακόμη και εντός του χώρου της Κεντροαριστεράς, σε συνδυασμό με μια πολύ ισχυρή «δόση» από το παραδοσιακό ΠΑΣΟΚ. Ονόματα όπως ο Αντώνης Σαουλίδης, ο Θόδωρος Μπουλμπασάκος, η Μαρία Αντωνοπούλου, ο Μαρίνος Σκανδάμης και ο Παναγιώτης Μπετενιώτης δίνουν ένα έντονο σοσιαλδημοκρατικό στίγμα στη νέα αυτή ομάδα. Με αυτή τη στρατηγική κίνηση, ο Αλέξης Τσίπρας φιλοδοξεί να παρουσιάσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης που κοιτάζει προς το μέλλον, αφήνοντας πίσω τις παλιές ισορροπίες και ποντάροντας στη διεύρυνση προς το κέντρο.

Έντονο προβληματισμό και έκπληξη προκαλούν στο Μέγαρο Μαξίμου οι χειρισμοί του Δημήτρη Αβραμόπουλου σχετικά με την εμπλοκή του στη δικαστική έρευνα των βελγικών αρχών. Στην κυβέρνηση απορούν με το πώς ένας έμπειρος πολιτικός επέδειξε τέτοια ολιγωρία, επιτρέποντας σε μια υπόθεση που θα μπορούσε να έχει κλείσει, να μετατραπεί σε μείζον πολιτικό πρόβλημα που εκθέτει τον ίδιο και δυσφημεί τη χώρα διεθνώς. Ο πρώην Επίτροπος αγνόησε επιδεικτικά την επίσημη κλήση που του είχε επιδοθεί από τις βελγικές αρχές εδώ και δύο χρόνια και αυτό τον εξέθεσε ανεπανόρθωτα. Αν και ο κ. Αβραμόπουλος διέθετε το ισχυρό χαρτί της επίσημης άδειας από την Κομισιόν για τη συμμετοχή του στη συγκεκριμένη ΜΚΟ, η άρνησή του να συνεργαστεί έγκαιρα τον φέρνει σήμερα στη θέση του απολογούμενου. Οι επιπτώσεις αυτής της επιλογής αναμένεται να είναι άμεσες και βαρύτατες για το πολιτικό του μέλλον. Παρά τη γνωστή προσωπική συμπάθεια που του τρέφει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τα περιθώρια προστασίας έχουν στενέψει. Η απόφαση θεωρείται σχεδόν ειλημμένη: Ο πρωθυπουργός αναμένεται να δώσει εντολή για το «κόψιμο» του Δημήτρη Αβραμόπουλου από τα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας, τόσο στην Α’ Αθήνας, που ήταν μέχρι το 2023, όσο και στην Ηλεία, που είναι εκλεγμένος από το 2023 αλλά και στο Επικρατείας που θα ήθελε να βρεθεί , καθώς το Μαξίμου δεν επιθυμεί να κουβαλήσει το βάρος μιας ανοιχτής δικαστικής υπόθεσης στις επερχόμενες εκλογές.