Ποιο Σύνταγμα; Αφού υπάρχει η… Ευρωπαϊκή Σύμβαση δικαιωμάτων του Ανθρώπου που επιτρέπει να μας κλείνουν μέσα..

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε ο τρόπος με τον οποίο ο Ευάγγελος Βενιζέλος, υπερασπίστηκε την απόφαση της κυβέρνησης για απαγόρευση των συναθροίσεων. Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο δεν έχει και τόση σημασία το τι ακριβώς λέει το Σύνταγμα, αφού υπάρχει ένας “υπερνομοθετικής και υπερσυνταγματικής ισχύος” νόμος. Συγκεκριμένα η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που επιτρέπει στις κυβερνήσεις να απαγορεύουν τις συναθροίσεις.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πώς για μια ακόμη φορά πολιτικοί απαξιώνουν τους εθνικούς μας νόμους προκειμένου να μας πούν ότι “όλα έχουν ρυθμιστεί” απ’ έξω.

Συγκεκριμένα μιλώντας με τον Π. Τσίμα στην ραδιοφωνική του εκπομπή ο κ. Βενιζέλος, θέλοντας να υπερασπιστεί την απόφαση Μητσοτάκη και την συνταγματικότητα της ρύθμισης είπε

Στο Σύνταγμα. Λέει λοιπόν το άρθρο 11 παράγραφος 2 του Συντάγματος ότι «οι υπαίθριες συναθροίσεις μπορούν να απαγορευθούν με αιτιολογημένη απόφαση της Αστυνομικής Αρχής γενικά, εάν εξαιτίας τους επίκειται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια, σε ορισμένη δε περιοχή εάν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής, όπως νόμος ορίζει». Άρα μπορεί να επιβληθεί και γενική απαγόρευση. Γενική απαγόρευση σημαίνει σε όλες τις περιοχές, σε όλη την επικράτεια, εάν χρειάζεται, για κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, για όσο χρόνο επιβάλλει η Αρχή της Αναλογικότητας, όχι διαρκώς.

Ποιος είναι ο νόμος ο οποίος εξειδικεύει το άρθρο 11 παράγραφος 2 του Συντάγματος; Ο πρώτος νόμος που το εξειδικεύει είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που είναι ένα κείμενο τουλάχιστον υπερνομοθετικής ισχύος, πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε ότι είναι και υπερσυνταγματικής, διότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ελέγχει πολύ συχνά τα κράτη μέλη και τα εθνικά τους Συντάγματα. Λέει λοιπόν το άρθρο 11 – συμπτωματικά ο ίδιος αριθμός – της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ότι το δικαίωμα του συνέρχεσθαι μπορεί να περιορίζεται με βάση την Αρχή της Αναλογικότητας, δηλαδή εφόσον το προβλέπει ο νόμος και εφόσον αυτό δεν αντιβαίνει στις αρχές μίας δημοκρατικής κοινωνίας, και για λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας.