Το ψεύτικο αφήγημα των αυξήσεων σε μισθούς & συντάξεις: 31% χαμηλότερα από το 2009!

Δεκαεπτά χρόνια μετά το 2009, οι μισθοί στην Ελλάδα εξακολουθούν να βρίσκονται 30% κάτω από τα τότε επίπεδα  καθώς παρά την ανάπτυξη που διαφημίζει η κυβέρνηση, τη υποτιθέμενη μείωση της ανεργίας και τις διαδοχικές «αυξήσεις» του κατώτατου μισθού, οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να χάνουν την αγοραστική τους δύναμη.

Η ετήσια έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ είναι αποκαλυπτική. Ο μέσος πραγματικός ετήσιος μισθός παραμένει περίπου 31% χαμηλότερος από εκείνον του 2009, ενώ ακόμα και σε ονομαστικούς όρους οι αποδοχές υπολείπονται κατά περίπου 12% σε σχέση με την τελευταία χρονιά πριν από τη μεγάλη δημοσιονομική κρίση.

Το 2025 ο μέσος ετήσιος ονομαστικός μισθός διαμορφώθηκε στα 18.134 ευρώ, καταγράφοντας αύξηση 3,9% σε σχέση με το 2024.

Ωστόσο, όταν αφαιρεθεί η επίδραση του πληθωρισμού, ο πραγματικός μέσος ετήσιος μισθός διαμορφώθηκε μόλις στα 14.998 ευρώ, παρουσιάζοντας ελάχιστη βελτίωση.

Με άλλα λόγια, η ακρίβεια «έφαγε» το μεγαλύτερο μέρος των αυξήσεων που διαφήμισε η κυβέρνηση.

Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η σύγκριση με το 2021, όταν ξεκίνησε η μεγάλη άνοδος των τιμών. Παρά τις ονομαστικές αυξήσεις, η πραγματική αξία των μισθών παραμένει χαμηλότερη κατά 1,3%.

Παρόμοια εικόνα και στο ωριαίο εισόδημα. Το μέσο πραγματικό ωρομίσθιο αντιστοιχεί μόλις στο 73,5% του επιπέδου του 2009.

Σε κλάδους όπως το εμπόριο, οι μεταφορές, ο τουρισμός και η εστίαση – όπου εργάζεται μεγάλο μέρος των νέων – το πραγματικό ωρομίσθιο περιορίζεται στα 6,4 ευρώ.

Οι μεγαλύτερες απώλειες καταγράφονται σε υπηρεσίες έντασης γνώσης (πάνω από 42% κάτω από το 2009), στην εκπαίδευση (από 17,2 σε 10,8 ευρώ) και στην υγεία (από 12,5 σε 8 ευρώ).

Σε όρους αγοραστικής δύναμης, το ελληνικό ωρομίσθιο αντιστοιχεί πλέον μόλις στο 63-64% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Η χώρα χάνει έδαφος ακόμα και απέναντι σε οικονομίες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, που καταγράφουν ταχύτερη αύξηση πραγματικών αποδοχών.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει την ανάπτυξη και τη μείωση της ανεργίας ως μεγάλη επιτυχία, αλλά η πραγματικότητα για τους εργαζόμενους είναι διαφορετική: Οι μισθοί αυξάνονται ονομαστικά, όμως η αγοραστική δύναμη παραμένει καθηλωμένη.

Δεκαεπτά χρόνια μετά την κρίση, η πλειονότητα των Ελλήνων εργαζομένων εξακολουθεί να είναι φτωχότερη από ό,τι ήταν το 2009. Η «ανάκαμψη» που διαφημίζεται από το Μαξίμου δεν φτάνει ποτέ στην τσέπη τους.