NASA: Ανακάλυψε πλανήτη-«γείτονα» στα 25 έτη φωτός με ελπίδα να είναι μια «δεύτερη Γη»

Μια νέα ανακάλυψη φέρνει στο φως νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο The Astrophysical Journal, αλλάζοντας εντελώς τα δεδομένα για έναν από τους πιο κοντινούς μας πλανήτες.

Ο κόσμος «GJ 3378b», ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση μόλις 25 ετών φωτός από το ηλιακό μας σύστημα, αποδεικνύεται πολύ πιο φιλόξενος απ’ ό,τι πίστευαν αρχικά οι επιστήμονες.

Ενώ οι αστρονόμοι θεωρούσαν ότι πρόκειται για μια τεράστια, πνιγηρή «Σούπερ-Γη» με συνθλιπτική ατμόσφαιρα, η νέα ανάλυση ερευνητών από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (UCI) αποκαλύπτει ότι η μάζα του είναι μόλις διπλάσια της Γης, καθιστώντας τον έναν από τους ισχυρότερους υποψήφιους πλανήτες για τη φιλοξενία ζωής.

Ο εξωπλανήτης GJ 3378b βρίσκεται εντός της λεγόμενης «κατοικήσιμης ζώνης» ενός κόκκινου νάνου – ενός αστέρα πολύ μικρότερου και πιο ψυχρού από τον δικό μας Ήλιο. Σε αυτή τη ζώνη, οι θερμοκρασίες που αναπτύσσονται είναι ιδανικές ώστε να μπορεί να σχηματιστεί υγρό νερό στην επιφάνεια του πλανήτη.

«Αυτή η ανακάλυψη είναι συναρπαστική», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Πολ Ρόμπερτσον, αναπληρωτής καθηγητής αστρονομίας στο UCI.

«Μπορεί τα 25 έτη φωτός να ακούγονται πολλά, αλλά αν σκεφτεί κανείς ότι ο Γαλαξίας μας έχει έκταση περίπου 100.000 ετών φωτός, τότε αυτός ο πλανήτης είναι ο διπλανός μας γείτονας».

Το μυστήριο της ατμόσφαιρας και οι κίνδυνοι

Παρά τα ευχάριστα νέα, οι επιστήμονες έχουν ακόμη πολλή δουλειά μπροστά τους για να διαπιστώσουν αν ο πλανήτης μπορεί όντως να υποστηρίξει έμβια όντα.

Το μεγαλύτερο ερωτηματικό παραμένει η ατμόσφαιρά του. Για να είναι κατοικήσιμος, πρέπει να διαθέτει ένα προστατευτικό στρώμα με τη σωστή πυκνότητα. Όπως εξήγησε χαρακτηριστικά ο Ρόμπερτσον:

«Αν μειώναμε τη Γη στο μέγεθος ενός μήλου, η ατμόσφαιρά της θα είχε το πάχος της φλούδας του μήλου. Αυτή ακριβώς η ποσότητα είναι που επιτρέπει την ύπαρξη νερού και αναπνεύσιμου αέρα, προστατεύοντάς μας παράλληλα από την κοσμική ακτινοβολία».

Επιπλέον, στην επιστημονική κοινότητα υπάρχει μια έντονη αντιπαράθεση για το αν τα συστήματα κόκκινων νάνων μπορούν να υποστηρίξουν ζωή.

Αυτά τα αστέρια είναι εξαιρετικά ασταθή και εξαπολύουν συχνά πανίσχυρες ηλιακές εκλάμψεις. Επειδή η κατοικήσιμη ζώνη τους είναι μικρή, ο πλανήτης αναγκαστικά βρίσκεται πολύ κοντά στο αστέρι, κάτι που σημαίνει ότι οι εκλάμψεις θα μπορούσαν να έχουν “απογυμνώσει” την ατμόσφαιρά του, αφήνοντας πίσω τους ένα αποστειρωμένο περιβάλλον.

Τέλος, η κοντινή απόσταση σημαίνει ότι ο πλανήτης είναι πιθανότατα «παλιρροϊκά κλειδωμένος» (tidally locked), με τη μία του πλευρά να είναι μόνιμα στραμμένη στο άστρο βιώνοντας αιώνια ημέρα, και την άλλη βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι και την παγωνιά.