Γερμανία: Βρήκαν ναυάγιο του 17ου αιώνα σκάβοντας για αγωγό (φώτο)

Ένα ναυάγιο ηλικίας περίπου 400 ετών εντοπίστηκε στον κόλπο του Γκράιφσβαλντ, στη βορειοανατολική Γερμανία, κατά τη διάρκεια εργασιών για την κατασκευή αγωγού υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Το ξύλινο πλοίο χρονολογείται στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα και βρισκόταν σε ιδιαίτερα κακή κατάσταση. Ωστόσο, η λάσπη του βυθού διατήρησε δεκάδες αντικείμενα, τα οποία έδωσαν στους αρχαιολόγους στοιχεία για το πλοίο και τη ζωή του πληρώματός του.

Συνολικά καταγράφηκαν 60 ευρήματα, ανάμεσά τους άγκυρες, σχοινιά, τμήματα παπουτσιών και εργαλεία. Ανάμεσα στα αντικείμενα εντοπίστηκε και ένα κίτρινο πήλινο τούβλο, η ακριβής χρήση του οποίου δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί.

22 καταδύσεις μέσα σε 12 ημέρες

Οι αρχαιολόγοι είχαν περιορισμένο χρόνο για να ερευνήσουν το ναυάγιο, καθώς η περιοχή προοριζόταν για τις εργασίες κατασκευής του αγωγού.

Ομάδες αποτελούμενες από πέντε δύτες πραγματοποίησαν 22 καταδύσεις μέσα σε μόλις 12 ημέρες, σε βάθος περίπου 7,6 μέτρων. Η μαλακή λάσπη και τα θολά νερά δυσκόλευαν την έρευνα, ενώ πολλά από τα αντικείμενα ήταν διασκορπισμένα και σχεδόν εξ ολοκλήρου θαμμένα.

Ένα από τα μεγαλύτερα σωζόμενα τμήματα του κύτους είχε μήκος περίπου 7,3 μέτρα. Η δενδροχρονολόγηση έδειξε ότι το ξύλο προερχόταν από δέντρα που κόπηκαν μεταξύ 1615 και 1639.

Το πλοίο είχε κατασκευαστεί με την παραδοσιακή τεχνική clinker, κατά την οποία οι ξύλινες σανίδες του κύτους επικαλύπτονται μεταξύ τους και στερεώνονται με σιδερένια καρφιά. Το κύτος είχε επίσης στεγανοποιηθεί με πίσσα.

Δύο σιδερένιες άγκυρες, ένας ξύλινος πλωτήρας και μεγάλα τμήματα σχοινιού δείχνουν ότι το πλοίο πιθανότατα βρισκόταν αγκυροβολημένο στον κόλπο όταν βυθίστηκε. Παράλληλα, ίχνη καμένου ξύλου υποδεικνύουν ότι φωτιά ενδέχεται να έπαιξε ρόλο στη βύθισή του.

Η αντλία μήκους σχεδόν 3,7 μέτρων

Ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα ήταν ένας σωλήνας αντλίας που χρησιμοποιούνταν για την απομάκρυνση του νερού από το εσωτερικό του πλοίου.

Ο σωλήνας είχε μήκος σχεδόν 3,7 μέτρα και είχε κατασκευαστεί από έναν ενιαίο κορμό βελανιδιάς. Το πάνω άκρο του λειτουργούσε πιθανότατα ως έξοδος, διοχετεύοντας το νερό προς το πλάι του πλοίου και στη συνέχεια στη θάλασσα.

Κοντά στο άνοιγμά του εντοπίστηκαν δύο μεταλλικά εξαρτήματα, τα οποία πιθανότατα χρησιμοποιούνταν για τη στερέωση του μηχανισμού της χειροκίνητης αντλίας.

Μαζί με την αντλία βρέθηκαν καλέμια, τρυπάνια και εξοπλισμός ακονίσματος. Η παρουσία τους δείχνει ότι το πλήρωμα διέθετε εργαλεία για την πραγματοποίηση επισκευών κατά τη διάρκεια των ταξιδιών.

Το αντικείμενο που παραμένει μυστήριο

Ανάμεσα στα ευρήματα ξεχωρίζει ένα κίτρινο πήλινο τούβλο, το οποίο ήταν τοποθετημένο μέσα σε ξύλινο περίβλημα και έφερε αρκετές τρύπες.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μπορεί να αποτελούσε αυτοσχέδιο εργαλείο ακονίσματος για τα τρυπάνια ή τα καλέμια. Μία από τις θεωρίες είναι ότι το τούβλο είχε αρχικά διαφορετική χρήση και, αφού καταστράφηκε κάποια συσκευή, επαναχρησιμοποιήθηκε και τοποθετήθηκε σε νέο ξύλινο περίβλημα.

Ωστόσο, ο ακριβής σκοπός του παραμένει άγνωστος.

«Δεν είχα ιδέα τι ήταν, αλλά πραγματικά ήθελα να λύσω το μυστήριο», δήλωσε ο Michal Grabowski, υποβρύχιος αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, ο οποίος εξακολουθεί να αναζητά την απάντηση.

Το σχέδιο κατασκευής του αγωγού τροποποιήθηκε τελικά και η διαδρομή παρακάμφθηκε από το σημείο του ναυαγίου. Το πλοίο καλύφθηκε με σακιά άμμου για την προστασία του, ενώ οι αρχαιολόγοι έχουν πλέον τη δυνατότητα να επιστρέψουν στην περιοχή και να αναζητήσουν νέα ευρήματα.

Για τους ερευνητές, το ναυάγιο αποτελεί μια «χρονοκάψουλα» που μπορεί να συμβάλει στην ανασύνθεση της εικόνας της ναυσιπλοΐας στον κόλπο του Γκράιφσβαλντ κατά τον 17ο αιώνα.