1 στους 2 δεν πάνε διακοπές και η κυβέρνηση… προτείνει τις εναλλακτικές από το σπίτι!

Η εικόνα της χώρας στο απόγειο της τουριστικής περιόδου αποτυπώνει ανάγλυφα την κοινωνική πραγματικότητα: την ώρα που τα κυβερνητικά αφηγήματα πανηγυρίζουν για τα ρεκόρ των τουριστικών εισπράξεων, ένας στους δύο Έλληνες αδυνατεί να καλύψει ακόμα και λίγες ημέρες θερινής ξεκούρασης.

Η εκτίναξη του κόστους μετακίνησης, τα απλησίαστα ακτοπλοϊκά εισιτήρια και οι απαγορευτικές τιμές διαμονής έχουν μετατρέψει το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της άδειας σε απρόσιτη πολυτέλεια για τη μισή κοινωνία.

Απέναντι σε αυτή τη σαρωτική οικονομική ασφυξία, η επίσημη στάση και οι κυβερνητικές διαρροές διολισθαίνουν σε μια επικίνδυνη γραμμή εξωραϊσμού.

Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις απέναντι στην αισχροκέρδεια των μεταφορών και της διαμονής, η επικοινωνιακή τακτική μετατοπίζει την ευθύνη στον ίδιο τον πολίτη, προτείνοντας εμμέσως «εναλλακτικές» λύσεις εντός των τειχών.

Το δόγμα της ατομικής προσαρμογής επιστρατεύεται για ακόμα μία φορά.

Αν δεν βγαίνουν τα μαθηματικά του μισθού για το νησί, η λύση είναι η… παραμονή στο αστικό κέντρο, η «ανακάλυψη» της τοπικής καθημερινότητας και η ξεκούραση στο σπίτι.

Πρόκειται για μια βαθιά προκλητική αντιμετώπιση που βαφτίζει την οικονομική αδυναμία ως «εναλλακτικό τρόπο ζωής».

Όταν η πολιτεία αδυνατεί να εξασφαλίσει προσιτές υποδομές αναψυχής για τους φορολογούμενους πολίτες της, η προτροπή για «διακοπές στο σπίτι» δεν αποτελεί απλώς επικοινωνιακό ατόπημα, αλλά ομολογία αποτυχίας.

Η κοινωνική πολιτική δεν ασκείται με συμβουλές οικιακής οικονομίας, ούτε η ευημερία μιας χώρας μετριέται αποκλειστικά από την αγοραστική δύναμη των ξένων επισκεπτών, την ώρα που η εγχώρια κοινωνία παραμένει εγκλωβισμένη στο τσιμέντο.