Η άρρηκτη σχέση της ελληνικής ναυτιλίας με την Κίνα (είτε αρέσει στις Βρυξέλλες είτε όχι)

Η πλωτή δεξαμενή Panamax που συζητά να φέρει ο Σκαραμαγκάς από την Κίνα είναι μόνο η αρχή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια το ταξίδι ήταν μονόδρομος: Έλληνας εφοπλιστής πήγαινε στην Άπω Ανατολή, για παραγγελία πλοίου, το οποίο παραδίνονταν μήνες μετά.

Τώρα από τα ίδια ναυπηγεία και τις ίδιες βιομηχανίες εξοπλισμού μπορεί να έρθει στην Ελλάδα και η υποδομή που επισκευάζει αυτά τα πλοία.

Το πλοίο κινέζικο. Η δεξαμενή κινέζικη. Το συνεργείο ελληνικό — αν πέσουν οι υπογραφές.

Η σύμπτωση είναι πολιτική, όχι τυχαία. Η Ευρώπη μιλά για την ανάκτηση της ναυπηγικής ισχύος απέναντι στην Ασία, για στρατηγική αυτονομία και λιγότερη εξάρτηση από το Πεκίνο σε κρίσιμες αλυσίδες.

Η Ελλάδα, για να δυναμώσει τη δική της ναυπηγοεπισκευή, στρέφεται στην ίδια υπερδύναμη από την οποία η ήπειρος θέλει να ξεκολλήσει.

Είναι το μέγεθος του κενού. Όποιος θέλει δεξαμενή Panamax δεν τη βρίσκει σε ευρωπαϊκή ουρά. Τη βρίσκει εκεί όπου έχει μαζευτεί η παγκόσμια χωρητικότητα.

Οι Έλληνες πλοιοκτήτες κρατούν μεγάλο μέρος του παγκόσμιου στόλου. Το πού ναυπηγείται και το πού επισκευάζεται αυτός ο στόλος έχει τεράστια σημασία.

Ένα ελληνικό ναυπηγείο με μεγαλύτερη δεξαμενή πιάνει δουλειά που αλλιώς φεύγει για Τουρκία, Μέση Ανατολή ή ξανά στην Ασία.

Οι Έλληνες εφοπλιστές δεν είναι κορόιδα να αυτοκτονήσουν για χάρη των «χαρτογιακάδων» των Βρυξελλών.