Μετρό Αθήνας και Θεσσαλονίκης: Μικρά δίκτυα, λίγοι σταθμοί και άρα «μποτιλιαρισμένοι» δρόμοι

Τα Μετρό Αθήνας και Θεσσαλονίκης παραμένουν πολύ μικρά σε έκταση και έχουν λίγους σταθμούς για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους.

Στην Αττική των σχεδόν έξι εκατομμυρίων κατοίκων (μαζί. με τους αλλοδαπούς) λειτουργούν τρεις γραμμές, περίπου 92 χιλιόμετρα και 66 σταθμοί.

Στη Θεσσαλονίκη, μετά την επέκταση προς Καλαμαριά, το δίκτυο φτάνει τα 14,4 χιλιόμετρα και τους 18 σταθμούς.

Για μητροπόλεις αυτής της κλίμακας, το μέγεθος έπρεπε ήδη να είναι τριπλάσιο. Όχι ως σύνθημα. Ως στοιχειώδης συγκοινωνιακή λογική.  

Το μετρό δεν χτίζεται για τα εγκαίνια. Χτίζεται για τη βάρδια των 7 το πρωί. Ο εργαζόμενος από το Ίλιον, το Περιστέρι, το Χαλάνδρι, τη Θέρμη ή το Εύοσμο δεν ξεκινά από σταθμό δίπλα στην πόρτα του.

Ξεκινά με λεωφορείο, μηχανάκι ή αυτοκίνητο για να φτάσει στον προορισμό του. Ο μέσος οδηγός στην Αθήνα χάνει πάνω από 100 ώρες τον χρόνο στην κίνηση. Άλλες μετρήσεις ανεβάζουν την απώλεια στις 143 ώρες. Αυτό δεν είναι «κακή μέρα». Είναι σχεδόν δύο εργάσιμες εβδομάδες που χάνονται κάθε χρόνο από τη ζωή όλων και τις αντοχές τους.

Η Θεσσαλονίκη γιόρτασε πέντε νέους σταθμούς και 4,78 χιλιόμετρα προς Μίκρα.

Το έργο είναι χρήσιμο. Δεν είναι όμως επαρκές δίκτυο. Μια πόλη ενάμισι εκατομμυρίου με μία βασική γραμμή και έναν κλάδο παραμένει πόλη του αυτοκινήτου.

Η πρόβλεψη για 12.000 λιγότερα ΙΧ την ημέρα ακούγεται εντυπωσιακή μέχρι να μετρήσεις πόσα αυτοκίνητα κινούνται στις ώρες αιχμής από τα δυτικά και τα βορειοδυτικά, εκεί όπου το μετρό ακόμη σχεδιάζεται.

Ο εργαζόμενος της Σταυρούπολης πληρώνει με χρόνο αυτό που η πολιτεία δεν πλήρωσε σε σήραγγες παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουν δοθεί πάνω από 200 δισ. ευρώ από την ΕΕ χωρίς να υπολογίσουμε και το Ταμείο Ανάκαμαψης.

Η Αθήνα έχει το ίδιο πρόβλημα σε μεγαλύτερη κλίμακα. Η Γραμμή 4 αργεί. Η επέκταση προς Ίλιον είναι λίγα χιλιόμετρα και λίγοι σταθμοί και ακόμα είναι στα χαρτιά.

Δυτικά, βόρεια και μεγάλα κομμάτια των προαστίων ζουν με αραιά λεωφορεία και γεμάτα πεζοδρόμια στις στάσεις.

Κάθε χρόνο μπαίνουν στην Αττική δεκάδες χιλιάδες νέα οχήματα. Το μετρό δεν μεγαλώνει με τον ίδιο ρυθμό. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό από τις 8 το πρωί: Στάση, κόρνα, καυσαέριο, καθυστέρηση στη δουλειά, καθυστέρηση στο σπίτι.

Τριπλάσιο δίκτυο σημαίνει αυτό που έπρεπε να έχει ήδη γίνει: Πυκνοί σταθμοί μέσα στις γειτονιές, γραμμές που τέμνονται αντί για μία ραχοκοκαλιά, σύνδεση με προαστιακό που να μην αφήνει τον επιβάτη στο πουθενά.

Οι ώρες που χάνονται στον δρόμο δεν επιστρέφονται στα εγκαίνια. Χάνονται οριστικά. Ο χρόνος είναι χρήμα αλλά πάνω απ΄όλα είναι ζωή. Ποιος θα επιστρέψει πίσω τις ζωές μας;