Οι υπουργοί στο «κυνήγι» των ψήφων και το καθημερινό κυβερνητικό έργο περνάει σε δεύτερη μοίρα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πείσει μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης πως δεν πρόκειται να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο.

Αντίθετα, ο Πρωθυπουργός φέρεται να επιδιώκει –και πιθανότατα να καταφέρει– να οδηγήσει τη χώρα σε κάλπες τον Μάρτιο του 2027.

Ιούνιο δεν μπορεί καθώς η χώρα αναλαμβάνει την προεδρία της ΕΕ και θα πρέπει να έχει «φρέσκια» κυβέρνηση.

Η διαπίστωση αυτή, ωστόσο, φέρνει στην επιφάνεια ένα παράδοξο κόστος: Η υπερβολική εκλογολογία των προηγούμενων εβδομάδων έχει αποσπάσει την προσοχή υπουργών, κυβερνητικών στελεχών και παραγόντων από τα καθημερινά τους καθήκοντα.

Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι χαρακτηριστική μιας κυβέρνησης σε προεκλογική ετοιμότητα, χωρίς όμως να έχουν ανακοινωθεί εκλογές.

Υπουργοί και στελέχη που φιλοδοξούν να εκλεγούν ή να στηρίξουν υποψηφίους έχουν στρέψει μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους στην προετοιμασία των ψηφοδελτίων, στις επαφές με τοπικούς παράγοντες και στην ανάπτυξη προεκλογικής στρατηγικής.

Το αποτέλεσμα είναι η υποβάθμιση του καθημερινού κυβερνητικού έργου: Ζητήματα οικονομίας, υγείας, παιδείας και υποδομών που απαιτούν άμεση προσοχή μένουν σε δεύτερη μοίρα ή προχωρούν με χαμηλούς ρυθμούς.

Η υπερβολική εκλογολογία, που κορυφώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες, έχει δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα αναμονής και αβεβαιότητας, που επηρεάζει αρνητικά τη λειτουργία του κυβερνητικού μηχανισμού.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο σε προεκλογικές περιόδους, αλλά η παρατεταμένη αβεβαιότητα για την ημερομηνία των εκλογών το εντείνει.

Στελέχη που «κυνηγούν» θέσεις στα ψηφοδέλτια εγκαταλείπουν προσωρινά ή μειώνουν την ενασχόλησή τους με τα υπουργικά τους καθήκοντα, με αποτέλεσμα καθυστερήσεις σε μεταρρυθμίσεις, διαχείριση κρίσεων και καθημερινά ζητήματα που απασχολούν τους πολίτες.

Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, επιμένει ότι το έργο συνεχίζεται κανονικά και ότι η χώρα πορεύεται με σταθερότητα μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας.

Ωστόσο, η πραγματικότητα που περιγράφουν παρατηρητές και στελέχη δείχνει μια «παγωμένη» διοίκηση, όπου η προεκλογική λογική κυριαρχεί.

Η εκλογολογία μπορεί να ενισχύει πολιτικές στρατηγικές, αλλά έχει σαφές κόστος στη διακυβέρνηση.