
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια βαθιά και επίμονη πολιτική κρίση, την οποία οι δημοσκοπήσεις δεν δημιουργούν, αλλά απλώς αποτυπώνουν με αμείλικτο τρόπο.
Το ζήτημα δεν είναι τόσο το γεγονός ότι το Κίνημα παλεύει για την τρίτη θέση με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι η απουσία ξεκάθαρης στρατηγικής και η συνεχής αποστολή αντιφατικών μηνυμάτων προς τον προοδευτικό και αντικυβερνητικό κόσμο.
Τι πρέπει να αποφασίσει επιτέλους το ΠΑΣΟΚ; Θα προχωρήσει πραγματικά προς μια προοδευτική διακυβέρνηση και πολιτική αλλαγή, όπως αποφάσισε το Συνέδριό του;
Ή θα συνεχίσει να στέλνει διπλά και τριπλά μηνύματα, άλλοτε προς τα αριστερά και άλλοτε προς το Κέντρο, με αποτέλεσμα να μην πείθει κανέναν;
Ο Χάρης Δούκας μιλάει ανοιχτά για τις συνεργασίες. Κάποιοι άλλοι στελέχη δείχνουν να προτιμούν μια πιο «ουδέτερη» ή και «ισοζυγισμένη» στάση.
Αυτή η διγλωσσία είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο για ένα κόμμα που θέλει να διεκδικήσει ρόλο.
Στις επόμενες εκλογές, ο προοδευτικός και αντικυβερνητικός κόσμος δεν θα ψάξει μια «καλή αντιπολίτευση». Θα ψάξει κυβέρνηση.
Και αν δεν βλέπει στο ΠΑΣΟΚ μια αξιόπιστη και ξεκάθαρη πρόταση διακυβέρνησης, είναι πολύ πιθανό να στραφεί προς τον Τσίπρα ή προς την Καρυστιανού. Από την άλλη, ο δεξιόστροφος ψηφοφόρος που αποζητά σταθερότητα, είναι ήδη χαμένος για το ΠΑΣΟΚ.
Όταν ο Μητσοτάκης πιέσει τα πράγματα (και θα το κάνει), αυτός ο κόσμος θα επιστρέψει στη ΝΔ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έχουν μπροστά τους ένα καθαρό δίλημμα:
Είτε θα πάρουν ξεκάθαρες αποφάσεις και θα χαράξουν μια τολμηρή στρατηγική για την πολιτική αλλαγή, είτε θα συνεχίσουν να κινούνται σε γκρίζες ζώνες, με αποτέλεσμα να χάνουν συνεχώς έδαφος και από τα δύο ρεύματα – και από την Αριστερά και από το Κέντρο.
Η πολιτική κρίση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι δημοσκοπική. Είναι στρατηγική και ταυτοτική. Και όσο δεν αντιμετωπίζεται τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται το επόμενο βήμα. Ο χρόνος πιέζει και οι πολίτες δεν συγχωρούν την αμφιθυμία για πολύ καιρό, ειδικά στην παρούσα φάση.
