Πώς η κυβέρνηση επιχείρησε να παίξει με τον πόνο των ανέργων

Ο Παύλος Μαρινάκης το είπε στην ΕΡΤ χωρίς περιστροφές: Το επίδομα ανεργίας να μην ξεπερνά τους δύο μήνες.

Τα λεφτά που θα «γλιτώσει» το κράτος να πάνε στις επιχειρήσεις, στη μείωση εισφορών. Και η φράση που καίει: Δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει δουλειά και να μη βρίσκει. Μετά ήρθε το άδειασμα της Νίκης Κεραμέως.

Προσωπική άποψη. Όχι θέση της κυβέρνησης. Το επίδομα είναι ασφαλιστικό δικαίωμα, όχι φιλοδώρημα.  

Το πρόβλημα δεν είναι η λέξη «προσωπική». Είναι ποιος την εκφέρει. Κυβερνητικός εκπρόσωπος μετά από επτά χρόνια εξουσίας δεν δοκιμάζει ιδέες σε καφενείο.

Μιλάει στο εθνικό κανάλι και λέει ότι θα διεκδικήσει το μέτρο αυτό μετά τις εκλογές. Αυτό δεν είναι γλωσσικό ατύχημα. Είναι δοκιμή με έξοδο κινδύνου. Αν πιάσει, μένει. Αν δεν πιάσει, ήταν «δική του ιδέα».

Δύο μήνες δεν είναι πολιτική απασχόλησης. Είναι προθεσμία πανικού. Σε δύο μήνες δεν κλείνει ένας κύκλος απόλυσης.

Σε δύο μήνες μετράς λογαριασμούς. Ο άνεργος των 55 δεν ανταγωνίζεται στο ίδιο ταμπλό με τον φοιτητή που ψάχνει στην τουριστική σεζόν και τον προστατεύουν οι γονείς του.

Η εποχική εργασία στα νησιά τελειώνει τον Οκτώβριο. Ο χειμώνας δεν τελειώνει σε εξήντα μέρες.

Η φράση ότι «όποιος θέλει βρίσκει» προσβάλλει όσους στέλνουν βιογραφικά σε κενές αγγελίες και όσους αρνούνται δουλειά των 600 ευρώ με δέκα ώρες εργασία γιατί δεν βγαίνει ο μήνας.

Η αγορά που «δεν βρίσκει εργαζόμενους» συχνά δεν βρίσκει εργαζόμενους στα λεφτά και στους όρους που προσφέρει.

Το επίδομα δεν είναι χάρισμα του προϋπολογισμού. Το πλήρωσε ο ίδιος άνθρωπος όσο δούλευε.