Έχετε αναρωτηθεί ποτέ; – Να γιατί τα καθίσματα στους κινηματογράφους είναι κόκκινα

Αν έχετε βρεθεί σε παλιό κινηματογράφο ή θέατρο, πιθανότατα έχετε παρατηρήσει τις σειρές με τα βαθιά κόκκινα καθίσματα.

Το χρώμα έχει συνδεθεί τόσο έντονα με τις αίθουσες θεαμάτων, ώστε σήμερα θεωρείται σχεδόν αυτονόητη επιλογή.

Η παράδοση, όμως, δεν είναι τυχαία.

Το κόκκινο συνδέθηκε αρχικά με την πολυτέλεια, την εξουσία και την επισημότητα, πολύ πριν περάσει από τις θεατρικές σκηνές στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Από τα θέατρα στους κινηματογράφους

Στα ευρωπαϊκά θέατρα του 18ου και του 19ου αιώνα, η διακόσμηση είχε ιδιαίτερη σημασία. Οι χώροι των παραστάσεων σχεδιάζονταν ώστε να εντυπωσιάζουν το κοινό και να δημιουργούν την αίσθηση μιας ξεχωριστής κοινωνικής εμπειρίας.

Το κόκκινο θεωρούνταν ήδη χρώμα υψηλού κύρους. Η παραγωγή έντονων κόκκινων βαφών ήταν δύσκολη και δαπανηρή, με αποτέλεσμα οι συγκεκριμένες αποχρώσεις να εμφανίζονται σε ενδύματα υψηλών κοινωνικών τάξεων, αλλά και σε πολυτελείς εσωτερικούς χώρους.

Παράλληλα, το βελούδο έγινε βασικό στοιχείο της θεατρικής διακόσμησης. Το συγκεκριμένο ύφασμα έδινε στα καθίσματα και στις κουρτίνες μια ιδιαίτερα πλούσια εμφάνιση, ενώ το βαθύ κόκκινο ενίσχυε ακόμη περισσότερο αυτή την εικόνα.

Δεν ήταν μόνο θέμα αισθητικής

Η επιλογή του κόκκινου είχε και πρακτικές πλευρές. Οι αίθουσες θεάτρων και κινηματογράφων δέχονται καθημερινά μεγάλο αριθμό θεατών, επομένως οι ταπετσαρίες έπρεπε να είναι ανθεκτικές και να μη δείχνουν εύκολα τη σκόνη και τους λεκέδες.

Το σκούρο κόκκινο μπορούσε να «κρύψει» καλύτερα σημάδια από τη συχνή χρήση σε σχέση με αρκετές ανοιχτόχρωμες επιλογές.

Το βελούδο είχε επίσης πρακτική χρησιμότητα στον χώρο. Οι μαλακές επιφάνειες βοηθούσαν στην απορρόφηση μέρους του ήχου και στον περιορισμό της αντήχησης, κάτι που ήταν σημαντικό για τις μεγάλες αίθουσες.

Τι συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα

Υπάρχει ακόμη ένας λόγος που το κόκκινο ταίριαξε τόσο καλά στους χώρους προβολής.

Πριν από την επικράτηση του ηλεκτρικού φωτισμού, οι αίθουσες φωτίζονταν με κεριά, λάμπες αερίου και άλλες πηγές χαμηλού φωτισμού. Όταν ξεκινούσε η παράσταση, ο χώρος έπρεπε να σκοτεινιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο ώστε η προσοχή του θεατή να μεταφερθεί στη σκηνή.

Το κόκκινο σε χαμηλές συνθήκες φωτισμού γίνεται λιγότερο έντονο για την ανθρώπινη όραση. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κόκκινα καθίσματα «εξαφανίζονται» πλήρως στο σκοτάδι, όπως συχνά υποστηρίζεται, αλλά μπορούν να γίνονται λιγότερο οπτικά ενοχλητικά όταν τα φώτα χαμηλώνουν.

Έτσι, το κοινό μπορούσε να επικεντρώνεται ευκολότερα στη σκηνή ή στην οθόνη.

Η παράδοση πέρασε στο σινεμά

Όταν ο κινηματογράφος άρχισε να εξελίσσεται σε μαζική ψυχαγωγία στις αρχές του 20ού αιώνα, οι νέες αίθουσες υιοθέτησαν αρκετά στοιχεία από τα θέατρα.

Τα λεγόμενα κινηματογραφικά «παλάτια» των δεκαετιών του 1920 και του 1930 έδιναν μεγάλη έμφαση στην πολυτέλεια. Μεγάλες σκάλες, πολυέλαιοι, περίτεχνοι διάκοσμοι, χαλιά και βελούδινα καθίσματα δημιουργούσαν την αίσθηση ότι η επίσκεψη στον κινηματογράφο ήταν μια ιδιαίτερη έξοδος.

Το βαθύ κόκκινο έγινε έτσι μέρος της εικόνας που έχουμε για την κλασική κινηματογραφική αίθουσα.

Σήμερα αρκετοί κινηματογράφοι επιλέγουν διαφορετικά χρώματα, όπως μαύρο, μπλε, γκρι ή πράσινο, ανάλογα με τον σχεδιασμό και την αισθητική τους.

Ωστόσο, το κόκκινο παραμένει άμεσα συνδεδεμένο με το θέατρο και τον κινηματογράφο, έχοντας πίσω του μια παράδοση που συνδυάζει την ιστορία, την αισθητική και τις ανάγκες των ίδιων των αιθουσών.