Η ελληνική κουζίνα θεωρείται μία από τις πιο χαρακτηριστικές του κόσμου, όμως αρκετά από τα πιάτα που σήμερα θεωρούμε κατεξοχήν ελληνικά έχουν μια πολύ πιο σύνθετη ιστορία.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι ρίζες τους χάνονται σε έναν τεράστιο γεωγραφικό χώρο από τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τα Βαλκάνια και την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο μουσακάς είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα.
Η λέξη πιθανότατα προέρχεται από το αραβικό musaqqâ, ενώ παρόμοια πιάτα υπήρχαν στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια. 
Η εκδοχή που γνωρίζουμε σήμερα στην Ελλάδα, με μελιτζάνα, κιμά και μπεσαμέλ, διαμορφώθηκε μόλις τον 20ό αιώνα από τον Νικόλαο Τσελεμεντέ.
Τα ντολμαδάκια έχουν επίσης ιστορία που ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα.
Η λέξη «dolma» προέρχεται από το τουρκικό dolmak, δηλαδή «γεμίζω», ενώ η παράδοση των γεμιστών λαχανικών αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην οθωμανική κουζίνα. 
Ωστόσο, γεμιστά φύλλα και λαχανικά υπήρχαν και πριν από την Οθωμανική περίοδο, γεγονός που κάνει την ακριβή καταγωγή τους δύσκολο να αποδοθεί σε έναν μόνο λαό.
Το παστίτσιο από την άλλη, έχει ευρωπαϊκή διαδρομή.
Το όνομά του συνδέεται με το ιταλικό pasticcio, μια κατηγορία ψητών φαγητών που καταγράφεται ήδη από τον 16ο αιώνα.
Η ελληνική εκδοχή, με μακαρόνια, κιμά και μπεσαμέλ, διαμορφώθηκε αργότερα και συνδέεται επίσης με την επιρροή του Τσελεμεντέ και της γαλλικής μαγειρικής.
Το μπακλαβά αποτελεί ακόμα πιο περίπλοκη περίπτωση.
Ελλάδα, Τουρκία, αραβικές χώρες, Αρμένιοι και άλλοι λαοί της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν συνδέσει το γλυκό με τη δική τους παράδοση. 
Οι ιστορικοί της διατροφής επισημαίνουν ότι η προέλευσή του δεν μπορεί εύκολα να αποδοθεί αποκλειστικά σε μία σύγχρονη εθνική κουζίνα.
Αντίθετα, το σουβλάκι έχει πολύ πιο ξεκάθαρες αρχαίες ελληνικές ρίζες.
Αρχαιολογικά ευρήματα και αρχαίες αναφορές δείχνουν ότι οι Έλληνες έψηναν κρέας σε μικρές σούβλες ήδη από την αρχαιότητα, ενώ η λέξη «οβελίσκος» συναντάται σε αρχαία κείμενα.
Η ιστορία της ελληνικής κουζίνας δεν είναι μια ιστορία «καθαρών» συνόρων, αλλά αποτέλεσμα αιώνων μετακινήσεων, εμπορίου, κατακτήσεων και πολιτισμικών ανταλλαγών.
Πολλά φαγητά ταξίδεψαν, άλλαξαν και προσαρμόστηκαν στις τοπικές γεύσεις, μέχρι να αποκτήσουν τη μορφή με την οποία τα γνωρίζουμε σήμερα στην Ελλάδα.
Και ίσως αυτή ακριβώς η διαδρομή να είναι που κάνει την ελληνική κουζίνα τόσο ενδιαφέρουσα.
