Υπερβολή ή φαινόμενο; Γιατί γίνεται τόσος ντόρος για την Άννα Βίσση στο ΟΑΚΑ;

Το τελευταίο διάστημα, το όνομα της Άννα Βίσση βρίσκεται παντού. Με αφορμή τη μεγάλη της εμφάνιση στο ΟΑΚΑ, έχει στηθεί ένα κύμα προβολής που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Social media, sites, τηλεοπτικές εκπομπές – όλοι μιλούν για το συγκεκριμένο live, το οποίο παρουσιάζεται σχεδόν ως «ιστορικό γεγονός».

Και κάπου εδώ αρχίζει να γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: Πρόκειται όντως για κάτι τόσο μοναδικό ή μήπως ζούμε μια ακόμη περίπτωση υπερβολικού hype;

Και γιατί σπεύσανε όλοι  να πούνε ότι είναι ήδη sold out ένας συναυλιακός χώρος 80.000 θεατών, ενώ υπάρχουν ακόμα εισιτήρια σε λογικές τιμές; Ποιος το συντηρεί όλο αυτό;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Άννα Βίσση αποτελεί μια διαχρονική φιγούρα της ελληνικής μουσικής σκηνής. Με δεκαετίες καριέρας, μεγάλες επιτυχίες και ένα πιστό κοινό που την ακολουθεί φανατικά, έχει κερδίσει τη θέση της.

Το γεγονός ότι γεμίζει μεγάλους χώρους δεν είναι έκπληξη. Όμως, η συνεχής και έντονη προβολή της συγκεκριμένης συναυλίας μοιάζει να ξεπερνά τα όρια της φυσιολογικής προώθησης.

Το ΟΑΚΑ, ως χώρος, έχει τη δική του βαρύτητα. Δεν είναι ένα απλό venue, αλλά ένα στάδιο που συνδέεται με μεγάλα events και μαζική συμμετοχή. Αυτό από μόνο του δίνει μια άλλη διάσταση σε κάθε συναυλία που φιλοξενεί.

Ωστόσο, η επιμονή στο αφήγημα του «μοναδικού» και του «ανεπανάληπτου» δημιουργεί την αίσθηση ότι επιχειρείται να κατασκευαστεί μια πραγματικότητα που ίσως δεν χρειάζεται τόση ενίσχυση.

Για ένα μέρος του κοινού, η κατάσταση αυτή αρχίζει να κουράζει. Όταν ένα event προβάλλεται διαρκώς, υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί η ουσία και να μείνει μόνο η υπερβολή. Αντί για αυθόρμητο ενδιαφέρον, δημιουργείται μια αίσθηση πίεσης: ότι «πρέπει» να σε ενδιαφέρει, ότι «πρέπει» να το θεωρείς μεγάλο γεγονός.

Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει την καλλιτεχνική αξία της Άννας Βίσση. Αντίθετα, ίσως την αδικεί. Γιατί ένας καλλιτέχνης με τέτοια πορεία δεν χρειάζεται υπερβολές για να αποδείξει τη σημασία του. Το κοινό του είναι ήδη εκεί. Η επιτυχία του είναι δεδομένη.

Ίσως τελικά το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το event, αλλά ο τρόπος που προβάλλεται. Σε μια εποχή όπου η εικόνα και η προβολή παίζουν καθοριστικό ρόλο, η γραμμή ανάμεσα στην ενημέρωση και στην υπερβολή γίνεται όλο και πιο λεπτή. Και όταν αυτή η γραμμή ξεπερνιέται, το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα θετικό.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: ζούμε μια πραγματικά μεγάλη στιγμή για την ελληνική μουσική ή απλώς μια πολύ καλά οργανωμένη επικοινωνιακή καμπάνια;

Η απάντηση, όπως συνήθως, βρίσκεται κάπου στη μέση…