Φαλαινοκαρχαρίας ταξίδεψε 54.700 χιλιόμετρα στους ωκεανούς – Επέστρεφε πάντα στο ίδιο μέρος (βίντεο)

Ένα εντυπωσιακό ταξίδι στους ωκεανούς αποκάλυψε η μακροχρόνια παρακολούθηση ενός φαλαινοκαρχαρία, ο οποίος διένυσε περίπου 54.700 χιλιόμετρα μέσα σε μία δεκαετία, επιστρέφοντας επανειλημμένα στην ίδια θαλάσσια περιοχή.

Ο Milo, ένας αρσενικός φαλαινοκαρχαρίας μήκους οκτώ μέτρων, κατέγραψε μια εξαιρετικά μεγάλη μετακίνηση, προσφέροντας στους επιστήμονες πολύτιμα στοιχεία για τη συμπεριφορά του είδους.

Η έρευνα ξεχωρίζει επειδή οι επιστήμονες κατάφεραν να τοποθετήσουν πομπό στο ίδιο ζώο πέντε διαδοχικές φορές, καταγράφοντας τις διαδρομές του από το 2017 και μετά.

Τα δεδομένα έδειξαν ότι ο Milo μπορεί να διανύει τεράστιες αποστάσεις σε ανοιχτά νερά, αλλά και να επιστρέφει σε περιοχές που προσφέρουν άφθονη τροφή.

Το ταξίδι των 54.700 χιλιομέτρων

Κατά τη διάρκεια των μετακινήσεών του, ο Milo πέρασε από θαλάσσιες περιοχές γύρω από τις ΗΠΑ, το Μεξικό, την Κούβα, την Αϊτή και τις Βερμούδες, καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις τόσο στην Καραϊβική όσο και στον Κόλπο του Μεξικού.

Το 2018 κινήθηκε προς τον Ατλαντικό, φτάνοντας πέρα από τις Βερμούδες. Το 2020 ταξίδεψε ακόμη πιο βόρεια, περνώντας από την περιοχή της Νέας Υόρκης και φτάνοντας σε ύδατα στο ύψος της Μασαχουσέτης.

Άλλες χρονιές, όπως το 2019, το 2021 και το 2022, κινήθηκε κυρίως στον Κόλπο του Μεξικού. Πέρασε από περιοχές ανοιχτά του Μισισιπή και της Λουιζιάνα, συνέχισε προς το Τέξας και στη συνέχεια επέστρεψε στο Μεξικό.

Παρά τις μεγάλες αποστάσεις, ένα σημείο παρέμεινε σταθερό στη διαδρομή του: η χερσόνησος Γιουκατάν στο Μεξικό, όπου επέστρεφε επανειλημμένα.

Γιατί επέστρεφε στη χερσόνησο Γιουκατάν

Οι φαλαινοκαρχαρίες συνήθως κινούνται μόνοι τους, ωστόσο συγκεντρώνονται εποχικά σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη, όπου βρίσκουν άφθονη τροφή. Μία από τις σημαντικότερες περιοχές συγκέντρωσής τους βρίσκεται στα ανοιχτά της χερσονήσου Γιουκατάν, βόρεια του Κανκούν.

Το 2009, εναέρια έρευνα κατέγραψε 420 φαλαινοκαρχαρίες σε θαλάσσια έκταση περίπου 18 τετραγωνικών χιλιομέτρων, αναδεικνύοντας τη σημασία της περιοχής για το είδος.

Τα τεράστια αυτά ψάρια μπορούν να παραμένουν για μήνες στα συγκεκριμένα νερά, όπου βρίσκουν ζωοπλαγκτόν, γαρίδες, κωπήποδα και αυγά ψαριών. Οι ανοδικές κινήσεις νερού από μεγαλύτερα βάθη μεταφέρουν θρεπτικά συστατικά προς την επιφάνεια, ευνοώντας τη συγκέντρωση τροφής και δημιουργώντας κατάλληλες συνθήκες για την παρουσία τους.

Στην ίδια περιοχή συναντώνται συχνά και άλλα μεγάλα θαλάσσια ζώα, όπως τα σαλάχια μάντα.

Οι μοναδικές κηλίδες που λειτουργούν σαν δακτυλικά αποτυπώματα

Η αναγνώριση του Milo δεν βασίστηκε αποκλειστικά στους πομπούς που τοποθετήθηκαν στο σώμα του. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και το μοναδικό μοτίβο των κηλίδων του.

Οι κηλίδες στην επιφάνεια του σώματος κάθε φαλαινοκαρχαρία λειτουργούν περίπου όπως τα ανθρώπινα δακτυλικά αποτυπώματα, επιτρέποντας στους ερευνητές να αναγνωρίζουν το ίδιο ζώο ακόμη και έπειτα από χρόνια.

«Ο Milo αποκάλυψε πόσο ευέλικτοι μπορούν να είναι οι καρχαρίες-φάλαινες», ανέφερε ο δρ Μαχμούντ Σίβτζι, διευθυντής του Guy Harvey Research Institute στο Nova Southeastern University.

Όπως εξήγησε, οι παρατηρήσεις έδειξαν ότι οι φαλαινοκαρχαρίες μπορούν να πραγματοποιούν μεγάλες μετακινήσεις προς τον ανοιχτό Ατλαντικό, αλλά και να παραμένουν για μήνες σε σχετικά περιορισμένες θαλάσσιες περιοχές. Παράλληλα, μπορούν να κινούνται τόσο σε βαθιά νερά μακριά από τις ακτές όσο και σε ρηχές παράκτιες ζώνες.

Η ανησυχία για το μέλλον του είδους

Παρά τα εντυπωσιακά ευρήματα, η προστασία των φαλαινοκαρχαριών εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση. Οι επιστήμονες παρακολουθούν με ανησυχία τις μεταβολές στον αριθμό των ζώων που συγκεντρώνονται στις βασικές περιοχές διατροφής τους.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του IFLScience, το 2025 ο αριθμός των φαλαινοκαρχαριών που εμφανίστηκαν στα νερά του Μεξικού ήταν αισθητά χαμηλότερος από τα συνηθισμένα επίπεδα. Το 2026, ωστόσο, καταγράφηκε ανάκαμψη των αριθμών.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί θετική ένδειξη, χωρίς να εξαλείφει την ανάγκη προστασίας των θαλάσσιων οικοσυστημάτων από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση του είδους.

Η δεκαετής παρακολούθηση του Milo προσφέρει μια σπάνια εικόνα της ζωής ενός από τα μεγαλύτερα ψάρια του πλανήτη. Το ταξίδι του δείχνει ότι οι φαλαινοκαρχαρίες μπορούν να διασχίζουν τεράστιες αποστάσεις, διατηρώντας παράλληλα ισχυρή σύνδεση με συγκεκριμένες περιοχές που τους εξασφαλίζουν τροφή.