Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του pronews.gr στην Google

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι και επίσημα ο νέος Τζέιμς Μποντ. Η ανακοίνωση έχει το μεγάλο όνομα, τη λάμψη και το ενδιαφέρον που χρειάζεται μια τέτοια παραγωγή. Της λείπει, όμως, εκείνο το αυθόρμητο «ναι, αυτός είναι» που θα ήθελε κανείς να νιώσει βλέποντας τον επόμενο 007.

Ο Πάτινσον μπορεί να φορέσει άψογα το μαύρο σμόκιν. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να γεμίσει τον ρόλο.

Και μάλιστα έναν ρόλο που παραδίδει ο Ντάνιελ Κρεγκ. Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί ο Κρεγκ άφησε πίσω του έναν Μποντ που δύσκολα βγαίνει από το μυαλό: Σκληρό, επιβλητικό, επικίνδυνο, με ένα βλέμμα που μπορούσε να κάνει τον απέναντί του να ξανασκεφτεί την επόμενη κουβέντα του.

Δεν χρειαζόταν να ποζάρει για να πείσει ότι ήταν ο 007. Αρκούσε να μπει στο πλάνο.

Σε πέντε ταινίες, «Casino Royale» (2006), «Quantum of Solace» (2008), «Skyfall» (2012), «Spectre» (2015) και «No Time to Die» (2021), ο Κρεγκ ανέβασε τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη.

Έδωσε στον χαρακτήρα βάρος, σωματική ένταση και συναίσθημα. Μπορούσε να βγει τσακισμένος από μια σύγκρουση, να ισιώσει το σακάκι του και να συνεχίσει, πείθοντας ταυτόχρονα για τον πόνο και την αποφασιστικότητά του. Ακόμη και στις πιο αδύναμες στιγμές των ταινιών του, η δική του παρουσία κρατούσε τον Μποντ όρθιο.

Ο Κρεγκ κατάφερε επίσης κάτι δυσκολότερο από τις σκηνές δράσης: Έκανε την ευαλωτότητα του ήρωα να μετράει. Επειδή είχε πρώτα χτίσει έναν άνθρωπο που έμοιαζε αδιαπέραστος, κάθε απώλεια και κάθε ρωγμή αποκτούσε δύναμη. Πίσω από την ψυχρότητα υπήρχε ένας άνδρας που πλήρωνε το τίμημα της ζωής του. Και ο θεατής το ένιωθε χωρίς να χρειάζεται διαρκείς εξηγήσεις.

Απέναντι σε αυτή την κληρονομιά, η επιλογή του Πάτινσον μοιάζει δύσκολο να ενθουσιάσει. Το ταλέντο του είναι δεδομένο και η φιλμογραφία του περιλαμβάνει ερμηνείες με τόλμη και ενδιαφέρον. Η κινηματογραφική του δύναμη, όμως, βρίσκεται συχνά στη νευρικότητα, στην αμηχανία, στην αίσθηση ότι κάτι μέσα του δεν βρίσκει ησυχία.

Χαρακτηριστικά γοητευτικά για πολλούς ρόλους, που δεν μεταφράζονται αυτομάτως στην αυτοκυριαρχία του Μποντ.

Ο 007 χρειάζεται εκείνη την εκνευριστική άνεση του ανθρώπου που δείχνει να έχει ήδη βρει την έξοδο, εντοπίσει τον αντίπαλο και υπολογίσει την επόμενη κίνηση. Να μπορεί να καθίσει σε ένα καζίνο και να τραβήξει την προσοχή χωρίς να την αποζητά.

Να πει μια ειρωνική ατάκα και να την πιστέψεις. Να σε κάνει να νιώσεις ότι το χαμόγελό του μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνο με το όπλο του. Αυτή η πλευρά δεν προκύπτει αβίαστα από την εικόνα του Πάτινσον.

Από την άλλη υπάρχει και ο Batman. Η σύνδεση με έναν δεύτερο εμβληματικό χαρακτήρα βάζει ακόμη ένα εμπόδιο στη νέα αρχή. Ο Πάτινσον θα χρειαστεί να αλλάξει ρυθμό, στάση, τρόπο ομιλίας και χιούμορ, ώστε ο θεατής να συναντήσει έναν διαφορετικό άνθρωπο.

Η σκοτεινή διάθεση από μόνη της δεν αρκεί.

Ο Μποντ έχει και απόλαυση, κομψότητα, θράσος — μια διάθεση να ζήσει καλά, ακόμη κι όταν ξέρει ότι μπορεί να μη ζήσει πολύ.

Ασφαλώς, η ερμηνεία μπορεί να ανατρέψει την πρώτη εντύπωση. Ο Πάτινσον έχει την ευκαιρία να εκπλήξει και οι θεατές θα τον κρίνουν όταν τον δουν στον ρόλο. Μέχρι τότε, όμως, ο ενθουσιασμός δεν έρχεται με παραγγελία.

Μετά από πέντε ταινίες του Κρεγκ, η απαίτηση είναι μεγάλη: Ο επόμενος Μποντ πρέπει να εμφανιστεί και να επιβληθεί.

Το σμόκιν θα το έχει. Μένει να φανεί αν θα έχει και όλα τα υπόλοιπα.

Δείτε μας ζωντανά στο YouTube, Twitch, X, Telegram