Το τελευταίο ζεϊμπέκικο πριν φύγει: Η μέρα που ο Μητροπάνος χόρεψε τη «Ρόζα» και η ιστορία έγινε σιωπή

Για χρόνια οι στίχοι της «Ρόζας» παρέμεναν ξεχασμένοι σε ένα συρτάρι, περιμένοντας τη στιγμή που θα έβρισκαν τον δρόμο τους προς το κοινό. Αυτή ήρθε όταν ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποίησε το ποίημα του Άλκη Αλκαίου, δημιουργώντας ένα από τα σημαντικότερα τραγούδια της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας.

Αρχικά το τραγούδι είχε προταθεί σε άλλη μεγάλη ερμηνεύτρια, όμως τελικά δεν προχώρησε η συνεργασία. Έτσι η «Ρόζα» πέρασε στα χέρια του Δημήτρη Μητροπάνου και έμελλε να ταυτιστεί όσο λίγα τραγούδια με έναν καλλιτέχνη. Η βαθιά, δωρική φωνή του και κυρίως ο χαρακτηριστικός τρόπος με τον οποίο χόρευε το ζεϊμπέκικο κατά τη διάρκειά του, μετέτρεψαν το τραγούδι σε θρύλο.

Αυτή η ιστορία, όμως, έμελλε να αποκτήσει ένα συγκινητικό φινάλε στις 17 Απριλίου 2012, όταν ο Δημήτρης Μητροπάνος άφησε την τελευταία του πνοή, ύστερα από πολυετή μάχη με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, ο σπουδαίος λαϊκός ερμηνευτής δεν επέτρεψε ποτέ στην κατάσταση της υγείας του να επηρεάσει τη σχέση του με το κοινό. Αντίθετα, παρέμεινε μέχρι τέλους αφοσιωμένος στη μουσική και στους ανθρώπους που τον ακολουθούσαν πιστά επί δεκαετίες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η μεγαλειώδης συναυλία που έδωσε τον Σεπτέμβριο του 2008 στο Καλλιμάρμαρο. Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε ταξιδέψει στο Παρίσι για μεταμόσχευση νεφρού, όμως επέστρεψε στη σκηνή με την ίδια δύναμη και αξιοπρέπεια που τον χαρακτήριζαν σε όλη του την πορεία.

Εκείνο το βράδυ περισσότεροι από 70.000 θεατές τον υποδέχθηκαν με μια αποθέωση που έμοιαζε ατελείωτη. Για πέντε ολόκληρα λεπτά το χειροκρότημα δεν έλεγε να κοπάσει και σταμάτησε μόνο όταν ο ίδιος πήρε το μικρόφωνο για να τραγουδήσει, με το κοινό να τον συνοδεύει σχεδόν σε κάθε στίχο.

Η κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήρθε φυσικά όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες της «Ρόζας». Ο Μητροπάνος σηκώθηκε και χόρεψε με τον τρόπο που μόνο εκείνος ήξερε. Με τα χέρια ανοιχτά, το βλέμμα χαμένο κάπου μακριά και τα βήματα βαριά, σχεδόν τελετουργικά, έδωσε μία ακόμη ερμηνεία που έμελλε να μείνει αξέχαστη.

Εκείνο το ζεϊμπέκικο δεν ήταν απλώς ένας χορός. Ήταν η έκφραση μιας ολόκληρης στάσης ζωής. Ήταν η λεβεντιά, η αξιοπρέπεια και η αυθεντικότητα που χαρακτήρισαν μια καριέρα χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς «εκπτώσεις».

Και όμως, η τελευταία πράξη δεν είχε ακόμη γραφτεί.

Στις 31 Μαρτίου του 2012 ο Δημήτρης Μητροπάνος ανέβηκε στη σκηνή στο Ηράκλειο της Κρήτης για μία ακόμη συναυλία. Κανείς από όσους βρίσκονταν εκεί δεν μπορούσε να φανταστεί ότι παρακολουθούσε τις τελευταίες δημόσιες στιγμές ενός μεγάλου καλλιτέχνη.

Όταν ήρθε η σειρά της «Ρόζας», ο Μητροπάνος σηκώθηκε και χόρεψε ξανά. Όπως πάντα. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Με εκείνες τις χαρακτηριστικές στροφές που είχαν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του τραγουδιού.

Αυτή ήταν η τελευταία φορά.

Το κοινό τον αποθέωσε όρθιο, χωρίς να γνωρίζει πως γινόταν μάρτυρας του τελευταίου ζεϊμπέκικου του Δημήτρη Μητροπάνου.

Ο Δημήτρης Μπάσης, που βρισκόταν μαζί του εκείνο το βράδυ, θυμάται χαρακτηριστικά:

«Η στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν στο Ηράκλειο, στις 31 Μαρτίου του 2012. Όταν στη “Ρόζα” σηκώθηκε να χορέψει ζεϊμπέκικο, γονάτισα αυθόρμητα για να χτυπήσω παλαμάκια. Δεν το ξέραμε, αλλά ήταν το τελευταίο του ζεϊμπέκικο. Ο κόσμος τον αποθέωνε όρθιος. Χαιρετηθήκαμε στο αεροδρόμιο και δώσαμε ραντεβού μετά το Πάσχα. Δεν ξαναβρεθήκαμε ποτέ».

Λίγες ημέρες αργότερα, ο Μητροπάνος μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει τρία τραγούδια για τον δίσκο-αφιέρωμα στον αγαπημένο του φίλο και συνεργάτη Μάριο Τόκα, με τίτλο «Ήλιος Κόκκινος».

Δεν πρόλαβε, όμως, να δει την κυκλοφορία του.

Στις 17 Απριλίου 2012 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια μουσική παρακαταθήκη.

Μπορεί να μην έφυγε «πλήρης ημερών», όμως έφυγε έχοντας ζήσει μια ζωή γεμάτη τραγούδια, συγκινήσεις και στιγμές που λίγοι καλλιτέχνες γνώρισαν. Κυρίως, όμως, έφυγε έχοντας κατακτήσει κάτι πολύ σπάνιο: μια αυθεντική και αδιαπραγμάτευτη σχέση αγάπης με το κοινό, που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.