Ποιες ηλικίες πρέπει να πίνουν νερό ακόμα και όταν δεν διψάνε

Oι ηλικιωμένοι άνδρες μπορεί να μην έχουν τα σωματικά στοιχεία που βοηθούν τους νεότερους άνδρες να αντιληφθούν ότι πρέπει να ενυδατωθούν σύμφωνα με νέα μελέτη.

Οι έξυπνοι θερμοστάτες δεν έχουν τίποτα στον υποθάλαμο μας. Αυτός είναι ο αδένας που μας βοηθά να διατηρήσουμε μια υγιή θερμοκρασία σώματος. Όταν ζεσταθούμε πολύ, ο υποθάλαμος προκαλεί στο δέρμα μας να παράγει ιδρώτα που μας δροσίζει καθώς εξατμίζεται. Στη συνέχεια, διψούμε, και πρέπει να πιούμε για να αντικαταστήσουμε το νερό που χάσαμε λόγω της εφίδρωσης.

Ωστόσο, εάν ιδρώνουμε πάρα πολύ ή δεν πίνουμε νερό για να αναπληρώσουμε τα υγρά μας, μπορούμε να αφυδατωθούμε. Χωρίς αρκετό νερό στο σώμα, χάνουμε την ικανότητα να κρυώνουμε με ιδρώτα και το σώμα μπορεί να υπερθερμανθεί. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης θερμοπληξίας και άλλων θερμικών βλαβών στο σώμα μας.

Σύμφωνα με άρθρο του news4health.gr καθώς μεγαλώνουμε, η αποτελεσματικότητα του συστήματος ρύθμισης θερμοκρασίας μειώνεται. Αν και οι περισσότερες έρευνες σχετικά με τις επιπτώσεις της αφυδάτωσης επικεντρώνονται σε νεαρούς ενήλικες, μια νέα μελέτη στο The Journal of Physiology εξετάζει το ρόλο της στην υγεία των ηλικιωμένων ενηλίκων.

Οι ηλικιωμένοι ενήλικες μπορεί να μην αισθάνονται τόσο διψασμένοι όσο οι νέοι και θα πρέπει να προσέχουν να ενυδατώνονται όταν εργάζονται ή ασκούνται και όταν ο καιρός είναι ζεστός.

Η αφυδάτωση αλλάζει καθώς γερνάμε

Ερευνητές από την Ερευνητική Μονάδα Ανθρώπινης και Περιβαλλοντικής Φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα στον Καναδά εξερεύνησαν τον παράδοξο κίνδυνο που σχετίζεται με την αφυδάτωση σε μεγαλύτερη ηλικία.

Από τη μία πλευρά, κατά τη διάρκεια της άσκησης, η αφυδάτωση σε ηλικιωμένους ενήλικες δεν οδηγεί τόσο εύκολα στην αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος μέσω της μείωσης της απώλειας θερμότητας όπως και στους νεότερους.

Αν και αυτό φαίνεται να είναι καλό, η έλλειψη ιδρώτα και δίψας σημαίνει ότι το άτομο χάνει σημαντικά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι είναι καιρός να ενυδατωθεί. Χωρίς να πίνει αρκετό νερό, η αφυδάτωση σε ηλικιωμένους ενήλικες μπορεί να παραμείνει και να αυξηθεί ήσυχα σε επικίνδυνα επίπεδα.

Αλατότητα αίματος

Οι επιστήμονες έχουν προτείνει ότι ο λόγος που οι ηλικιωμένοι ενήλικες αισθάνονται λιγότερο διψασμένοι οφείλεται στη μειωμένη ικανότητα να ανιχνεύουν και να ανταποκρίνονται στο επίπεδο του αλατιού στο αίμα τους. Όταν η ισορροπία μεταξύ νερού και αλατιού στο αίμα συμβάλλει στην αλατότητα, το σώμα ενός νεότερου ενήλικα αποκρίνεται με αισθήματα δίψας. Οι ερευνητές αναρωτήθηκαν εάν η ίδια μειωμένη ικανότητα παρακολούθησης της αλατότητας του αίματος ή «οσμωτικότητα» που μειώνει τις αισθήσεις της δίψας μπορεί επίσης να είναι ο οδηγός πίσω από τη λιγότερο ακραία αντίδραση στην αφυδάτωση σε ηλικιωμένους ενήλικες.

Δέκα νεότεροι άνδρες (18-30 ετών) και 10 μεγαλύτεροι (54-67 ετών) συμμετείχαν σε τεστ θερμικής καταπόνησης. Οι ερευνητές τους ζήτησαν να απέχουν από την κατανάλωση αλκοόλ και να ασκήσουν επίπονη άσκηση για 24 ώρες πριν από κάθε συνεδρία. Τους ζήτησαν επίσης να πίνουν 500 ml νερού το βράδυ πριν από τα πειράματα.

Μετά τον έλεγχο, οι άνδρες έλαβαν μέρος σε δύο συνεδρίες άσκησης που χωρίζονται μια εβδομάδα. Στην αρχή κάθε συνεδρίας άσκησης, οι συμμετέχοντες έλαβαν ένα ενδοφλέβιο αλατούχο διάλυμα για να αυξήσουν την ωσμωτικότητα του αίματος προτού εισέλθουν σε ένα θερμαινόμενο θερμιδόμετρο ολόκληρου του σώματος για 1 ώρα στάσιμου κύκλου.

Το θερμιδόμετρο μέτρησε την απώλεια θερμότητας εξάτμισης και ξηρής θερμότητας των συμμετεχόντων και άλλες μετρήσεις παρακολούθησαν μια σειρά από δείκτες σώματος θερμοκρασίας και ρυθμού απώλειας θερμότητας. Η ανάλυση αυτών των δεδομένων αποκάλυψε μια ουσιαστική διαφορά στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος μεταξύ των νεότερων και των μεγαλύτερων ανδρών. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι για τους ηλικιωμένους άνδρες, η αύξηση της αλατότητας στο αίμα δεν πυροδότησε τις απαντήσεις του σώματος στην αφυδάτωση, όπως συνέβη στους νεότερους άνδρες.

Ανάγκη για μεγαλύτερη διερεύνηση

Επειδή η μελέτη διερεύνησε τις επιδράσεις της ωσμωτικότητας του αίματος σε σωματικά ενεργούς συμμετέχοντες χωρίς γνωστές χρόνιες παθήσεις, δεν είναι σαφές εάν το ίδιο εύρημα θα ισχύει ή όχι για ηλικιωμένους με κοινές παθήσεις που σχετίζονται με την ηλικία, όπως ο διαβήτης τύπου 2.

Ωστόσο, ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, Robert Meade, καταλήγει:

«Δεδομένου ότι οι κοινές χρόνιες παθήσεις που σχετίζονται με την ηλικία, όπως ο διαβήτης τύπου 2, σχετίζονται με λιγότερο αποτελεσματική ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος και της κατάστασης ενυδάτωσης, θα πρέπει να διεξαχθεί μελλοντική έρευνα για να δούμε αν τα ευρήματά μας μεταφράζονται ή είναι υπερβολικά σε αυτούς τους πληθυσμούς».