Βάσει της τριμερούς συμφωνίας Τουρκίας, Σ.Αραβίας & Πακιστάν θα πολεμήσουν Ριάντ και Ισλαμαμπάντ κατά της Ελλάδας!

Η πρόσφατη υπογραφή της τριμερούς αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν στη Μέκκα δημιουργεί ένα πρωτοφανές γεωπολιτικό παράδοξο για την ελληνική εξωτερική πολιτική και εγείρει αμείλικτα ερωτήματα για τους χειρισμούς της Αθήνας.

Η συμπερίληψη ρήτρας συλλογικής άμυνας —στη λογική του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ— δεσμεύει το Ριάντ και το Ισλαμαμπάντ να θεωρούν κάθε επίθεση εναντίον της Άγκυρας ως επίθεση εναντίον των ίδιων.

Την ίδια ώρα που διαμορφώνεται αυτός ο νέος «ισλαμικός αμυντικός άξονας», η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί μια συστοιχία αντιαεροπορικών συστημάτων Patriot στη Σαουδική Αραβία για την προστασία των σαουδαραβικών υποδομών, ενώ παράλληλα σχεδιάζεται η αποστολή επιθετικών ελικοπτέρων Apache στον Κόλπο.

• Το στρατηγικό οξύμωρο και τα κρίσιμα ερωτήματα

Η ελληνική διπλωματία είχε επενδύσει σημαντικά στη στρατηγική προσέγγιση με τις χώρες του Κόλπου.

Ωστόσο, η υπογραφή ενός συμφώνου αμοιβαίας συνδρομής ανάμεσα στο Ριάντ, την Τουρκία —μια χώρα που διατηρεί ανοιχτή την απειλή πολέμου (casu belli) και αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία— και το Πακιστάν, συνιστά βαριά διπλωματική ψυχρολουσία.

 Η παραμονή των Patriot και η σχεδιαζόμενη διάθεση ελικοπτέρων εκτός συνόρων, στερούν από την ελληνική αεράμυνα κρίσιμα μέσα, την ίδια στιγμή που το επιχειρησιακό περιβάλλον στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο παραμένει απαιτητικό.

Η Ελλάδα παρέχει αμυντική κάλυψη σε ένα κράτος το οποίο – βάσει της νέας τριμερούς- αναλαμβάνει συμβατικές υποχρεώσεις αμυντικής συνδρομής προς την Άγκυρα.

Αν ξεσπάσει ελληνοτουρκική κρίση, ποιες είναι οι εγγυήσεις ότι τα μέσα αυτά δεν θα βρεθούν εγκλωβισμένα ή ουσιαστικά «αδρανοποιημένα» προς όφελος του τουρκικού σχεδιασμού;

Τα όπλα αυτά θα μας επιστραφούν ή θα μείνουν στην καλύτερη, στις αποθήκες των ενόπλων δυνάμεων της Σαουδικής Αραβίας;

• Έλλειψη ανταποδοτικών εγγυήσεων και στο βάθος… γεωπολιτική ασυμμετρία

Ενώ η Αθήνα προσφέρει έμπρακτη στρατιωτική συνδρομή στη Μέση Ανατολή, το Ριάντ επιλέγει τη θεσμική ευθυγράμμιση με τις τουρκικές και πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις.

Η επίκληση της «διεθνούς παρουσίας» και της «αναβάθμισης του κύρους της χώρας» δεν επαρκεί, όταν οι στρατηγικές ισορροπίες μεταβάλλονται δραστικά.

Έχουν επίγνωση για το τι περιμένει την ελληνική πλευρά σε περίπτωση εμπλοκής δύο ακόμα χωρών;

Αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε άμεση επανεξέταση της παρουσίας των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία και δεν απαιτήσει σαφείς διευκρινίσεις για τη στάση του Ριάντ απέναντι στις ελληνικές αμυντικές ανησυχίες, η ελληνική στάση κινδυνεύει να καταγραφεί ως αδικαιολόγητα αμελής απέναντι στα εθνικά συμφέροντα.

Και το ερώτημα που φυσικά διαμορφώνεται στην κοινή γνώμη – ειδικά μετά το εκτενές ρεπορτάζ του pronews.gr πάνω στο συγκεκριμένο σοβαρότατο θέμα– είναι το εξής:

Κάποιοι από την κυβέρνηση τα παίρνουν από το Ριάντ ή είναι η ιδέα μας;