ΕΛΛΑΔΑ: ΩΡΑ ΓΙΑ ΒΑΛΛΙΣΤΙΚΑ ΟΠΛΑ;

Η απόφαση της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για την πλήρη αντικατάσταση του συνόλου των υφιστάμενων αντιαεροπορικών συστημάτων από ισραηλινά μέσα, συνοδευόμενη μάλιστα από προμήθεια βλημάτων σε εξαιρετικά περιορισμένες ποσότητες, συνιστά μια επικίνδυνη επιλογή που αφήνει τη χώρα ουσιαστικά ανοχύρωτη.

Την ώρα που το επικοινωνιακό αφήγημα προβάλλει μια δήθεν «μαγική λύση» απόλυτης θωράκισης μέσω του ισραηλινού θόλου, η σκληρή πραγματικότητα του σύγχρονου πεδίου μάχης αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο.

Ακόμη και περιφερειακές δυνάμεις με ασύγκριτα μεγαλύτερη, πολυεπίπεδη και κορεσμένη αντιαεροπορική ομπρέλα «γονατίζουν» απέναντι σε μαζικές ασύμμετρες επιθέσεις κορεσμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Σαουδική Αραβία, η οποία διαθέτει τη δεύτερη πιο προηγμένη αεράμυνα στη Μέση Ανατολή μετά το Ισραήλ. Το Ριάντ συνδυάζει συστήματα THAAD, Patriot PAC-2 και PAC-3, I-HAWK, Shahine, Crotale, VL-MICA, Avenger, Stinger, Mistral, τα επερχόμενα κορεατικά Cheongung-II, ακόμη και συστήματα λέιζερ Silent Hunter.

Πρόκειται για μια δύναμη με 108 εκτοξευτές Patriot, 128 εκτοξευτές I-HAWK, δεκάδες Crotale, εκατοντάδες Avenger, συμβάσεις για 360 αναχαιτιστικά THAAD και 730 πυραύλους PAC-3 MSE στην οποία μάλιστα έχει προστεθεί και η «δανεική» ελληνική Μοίρα Patriot.

Κι όμως, παρά αυτό το αδιανόητο οπλοστάσιο, ο εναέριος χώρος της Σαουδικής Αραβίας παραβιάζεται συστηματικά και η χώρα δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα από drones και πυραύλους των Χούθι και πιο πριν του Ιράν.

Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, η ελληνική πλευρά αποφασίζει να ξηλώσει ό,τι διαθέτει για να προμηθευτεί ισραηλινά συστήματα (όπως το SPYDER και στοιχεία των Rafael/IAI, π.χ. Barak), αποκτώντας όμως ποσότητες… «δειγμάτων για τη βιτρίνα».

Με τα σημερινά δεδομένα και τις προβλεπόμενες παραγγελίες, τα αποθέματα πυραύλων επαρκούν το πολύ για τρεις ημέρες έντασης. Μετά από αυτό, τι ακριβώς θα συμβεί; Θα παρακολουθούμε την τουρκική Αεροπορία και τα σμήνη των τουρκικών drones να καταστρέφουν ανενόχλητα τους άδειους εκτοξευτές;

Η θεμελιώδης πλάνη της ελληνικής στρατηγικής έγκειται στην ίδια τη φύση της άμυνας. Οι ξένοι σύμμαχοι ποτέ δεν ήθελαν να αποκτήσει η Ελλάδα πραγματικά επιθετικά όπλα βαθιάς κρούσης. Ακόμη και η απόκτηση των πυραύλων SCALP-EG στο παρελθόν υπήρξε αποτέλεσμα καθαρής συγκυρίας και όχι συμμαχικής συναίνεσης. Η Ελλάδα δεν σώζεται με παθητική άμυνα και απομονωμένους «θόλους» που εξαντλούνται σε 72 ώρες.

Την ίδια στιγμή, αρκεί να κοιτάξει κανείς στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου για να καταλάβει πώς χτίζεται η πραγματική εθνική αποτροπή. Ούτε η Τουρκία διέθετε στο παρελθόν στρατηγικά όπλα κρούσης, ούτε οι δυτικοί σύμμαχοι της επέτρεπαν να αποκτήσει τεχνολογία πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς. Αντί όμως να εγκλωβιστεί σε ρόλο παθητικού αγοραστή πανάκριβων εισαγόμενων συστημάτων, η Άγκυρα έλαβε τη στρατηγική απόφαση να αναπτύξει τα πάντα μόνη της.

Επένδυσε συστηματικά στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία (Roketsan, Aselsan, Tubitak) και σήμερα παράγει μαζικά τους δικούς της βαλλιστικούς πυραύλους μικρού και μέσου βεληνεκούς (Bora, Tayfun, Cenk), παράλληλα με πυραύλους cruise (SOM, Atmaca, Gezgin) και πολυεπίπεδη αεράμυνα (Hisar, Siper). Το κυριότερο; Δεν εξαρτάται από τις διαθέσεις κανενός ξένου προμηθευτή για τον ανεφοδιασμό της και δεν κινδυνεύει να ξεμείνει από πυρομαχικά την τρίτη ημέρα μιας σύρραξης, αφού διαθέτει γραμμές μαζικής παραγωγής εντός των συνόρων της.

Όταν ο αντίπαλος χτίζει αυτόνομο οπλοστάσιο κορεσμού και βαλλιστικής κρούσης, το να απαντάς αποκλειστικά με εισαγόμενες αντιαεροπορικές «ασπίδες» περιορισμένων βλημάτων ισοδυναμεί με προδιαγεγραμμένη στρατηγική ήττα.

Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι αποτροπή: Βαλλιστικά όπλα και πυραύλους κρούσης.

Αντί για αυτή την αδιέξοδη στροφή, η μοναδική ορθολογική και βιώσιμη γραμμή εθνικής άμυνας ήταν μονόδρομος:

Ο ουσιαστικός εκσυγχρονισμός και η διατήρηση των υφιστάμενων ελληνικών συστημάτων.

Η στοχευμένη προσθήκη συστημάτων όπως το David’s Sling αποκλειστικά για την αντιβαλλιστική κάλυψη κρίσιμων υποδομών.

Η γενναία διοχέτευση όλων των υπόλοιπων διαθέσιμων δισεκατομμυρίων στην εγχώρια παραγωγή και συμπαραγωγή βαλλιστικών πυραύλων και όπλων προσβολής.

Η εμμονή σε εισαγόμενους εξοπλισμούς, “κολοβούς” σε αριθμούς βλημάτων και αποκομμένους από τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου φθοράς, δεν διασφαλίζει την εθνική κυριαρχία. Αντίθετα, υποθηκεύει την άμυνα της πατρίδας σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Κανένας πόλεμος στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία δεν κερδήθηκε παραμένοντας σε παθητική άμυνα. Όταν ο αντίπαλος γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει τα μέσα να πλήξει σε στρατηγικό βάθος τις δικές του κρίσιμες υποδομές, τις αεροπορικές του βάσεις, τα ναυπηγεία και τα κέντρα διοίκησης, έχει το απόλυτο πλεονέκτημα να επιλέξει τον χρόνο, τον τόπο και τη διάρκεια της επίθεσης.

Ταυτόχρονα, η Αθήνα εγκλωβίζεται σε μια μαθηματικά χαμένη εξίσωση φθοράς:

Ο κίνδυνος να αναγκαστεί να αναχαιτίζει φθηνά drones αυτοκτονίας και πυραύλους μαζικής παραγωγής αξίας μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ με υπερπολύτιμα εισαγόμενα βλήματα των 1,5 και 2 εκατομμυρίων ευρώ το καθένα είναι μεγάλος.

Η προσήλωση και μόνο στην Άμυνα είναι από μόνη της συνταγή καταστροφής.

🟥🚨🇮🇷🇺🇸 BREAKING | Reports claim Iran’s military has prepared 15,000 intercontinental ballistic missiles (ICBMs) in response to an anticipated U.S. attack. ⚠️🚀🌐 pic.twitter.com/eh2lsQ0lmy

— 🇷🇺Russia 14 | (@Russia14_Gft) September 26, 2026

Αυτός ο ασύμμετρος οικονομικός και επιχειρησιακός στραγγαλισμός οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε άδειες αποθήκες μέσα σε 72 ώρες.

Χωρίς πραγματική δυνατότητα ανταποδοτικού πλήγματος που θα καταστήσει το κόστος μιας τουρκικής επίθεσης απαγορευτικό, η έννοια της «αποτροπής» μετατρέπεται σε κενό γράμμα. Η άμυνα μιας χώρας δεν διασφαλίζεται περιμένοντας τα πλήγματα πάνω από τις πόλεις και τα νησιά της, αλλά διαθέτοντας τη δύναμη πυρός να τα εξουδετερώσει εκεί ακριβώς όπου γεννώνται.