Ο μεγάλος χαμένος του ειρηνευτικού σχεδίου Ιράν-ΗΠΑ είναι ο Μ.Νετανιάχου

Ο μεγάλος χαμένος του ειρηνευτικού σχεδίου Ιράν-ΗΠΑ είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου γιατί είναι αυτός ο οποίος «έσπρωξε» τα πράγματα για να αρχίσει αυτός ο πόλεμος.

Καταρχάς έχει να αντιμετωπίσει ένα βαριά πληγωμένο Ισραήλ.

Για να γίνει κατανοητό το κόστος αυτής της πολεμικής σύγκρουσης, αρκεί να σημειωθεί ότι στον πόλεμο των 12 ημερών του περασμένου Ιουνίου, το Ισραήλ υπέστη ζημιές ύψους 3 δισ. δολαρίων.

Τώρα είναι σαφώς πιο εκτεταμένες. Είναι τουλάχιστον δεκαπλάσιες αν όχι εικοσαπλάσιες.

Μεγάλο μέρος του Τελ Αβίβ έχει καταστραφεί, όπως και της Χάιφα και σε μικρότερο ποσοστό, ζημιές έχει υποστεί και η Ιερουσαλήμ.

Καταστροφές έχουν υποστεί και οι πόλεις και τα χωριά της Ντιμόνα, όπως γενικά όλο το κεντρικό Ισραήλ αλλά και το βόρειο από τις συνδυαστικές επιθέσεις Ιράν-Χεζμπολάχ.

Αυτή την στιγμή η χώρα έχει χιλιάδες αστέγους που περιμένουν να αποκατασταθούν ή να κατασκευαστούν ξανά τα σπίτια τους.

Αυτό θα απαιτήσει χρόνο και μεγάλα ποσά, ενώ στο μεταξύ ο Νετανιάχου θα πρέπει να αντιμετωπίσει την οργή τους, γιατί το θυμικό θα επανέλθει στο φυσιολογικό mode ενώ αντίθετα η λογική θα επιστρέψει και θα θέσει ερωτήματα τα οποία δεν θα έχουν πειστικές απαντήσεις.

Όλα αυτά έγιναν παρά το γεγονός ότι η ισραηλινή Αεροπορία έδειξε τα «δόντια» της.

Οι ισραηλινές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να πετύχουν τον αντικειμενικό τους σκοπό που ήταν η αλλαγή του καθεστώτος του Ιράν και η γεωπολιτική εκμηδένισή του ώστε να μην αποτελεί ισχυρή δύναμη στην Μέση Ανατολή.

Ο Νετανιάχου γνωρίζει πολύ καλά ότι μόλις τελειώσουν όλα αυτά, είναι πολύ πιθανόν να μην του απονεμηθεί χάρη για τα ζητήματα διαφθοράς για τα οποία διώκεται ποινικά.

Για το λόγο αυτό, πρέπει να υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ του Νετανιάχου και του Ισραήλ.

Η πολιτική που ακολουθήθηκε δεν ήταν του Ισραήλ αλλά του Νετανιάχου. Ήταν δηλαδή μία καθαρά προσωπική στρατηγική που αποσκοπούσε κυρίως σε προσωπικά οφέλη.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο για το αν υπήρχε διαφορετική ισραηλινή ηγεσία αν θα συνέβαιναν όλα αυτά.

Το Ισραήλ έδειξε ότι διαθέτει ίσως την καλύτερη αεροπορία στον κόσμο η οποία παρότι ενώθηκε με την αμερικανική σε μία εκπληκτική αεροπορική εκστρατεία 38 ημερών εν τούτοις δεν κατάφεραν να πετύχουν τους αντικειμενικούς τους σκοπούς και αυτό είναι κάτι που θα απασχολήσει τους αναλυτές του μέλλοντος.

Αντικειμενικοί σκοποί οι οποίοι τέθηκαν από τον ίδιο τον Νετανιάχου και περιελάμβαναν μεταξύ άλλων εκτός της αλλαγής του καθεστώτος, την εξαφάνιση του ιρανικού βαλλιστικού προγράμματος και την απόσπαση του εμπλουτισμένου ουρανίου.

Και όχι μόνο δεν επιτεύχθηκε τίποτα αλλά ταυτόχρονα τώρα το Ιράν διεκδικεί αποζημιώσεις για τις ζημιές που του προκάλεσαν,, άρση όλων των κυρώσεων, αποχώρηση των Αμερικανών από τον Κόλπο και έλεγχο των Στενών του Ορμούζ!

Μέχρι και αυτόν τον πόλεμο, η αεροπορική ισχύς θεωρούνταν επαρκής για να αλλάξει καταστάσεις και να επιβάλει γεωπολιτικές μεταβολές.

Αυτό το αφήγημα, το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να ακυρωθεί.

Επί του πρακτέου το έκανε αυτό. Τα αποτελέσματα δείχνουν την πραγματικότητα και όχι οι επιθυμίες ή πως θέλει κάποιος να παρουσιάζει τα γεγονότα για να ταιριάζουν με τη δική του «αλήθεια».

Αξίζει να σημειωθούν και κάποια πράγματα για το πως ο Νετανιάχου έπεισε τους Αμερικανούς και τον πρόεδρο Τραμπ να επιτεθούν στο Ιράν.

Στην παρουσίαση της 11ης Φεβρουαρίου, ο Νετανιάχου υποστήριξε ότι το Ιράν ήταν ώριμο για αλλαγή καθεστώτος και ότι μια κοινή επιχείρηση ΗΠΑ–Ισραήλ θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Σε κάποια στιγμή, οι Ισραηλινοί παρουσίασαν στον Τραμπ βίντεο με πιθανούς νέους ηγέτες, μεταξύ των οποίων ο εξόριστος γιος του τελευταίου Σάχη, Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος επιχειρεί να εμφανιστεί ως κοσμικός πολιτικός που θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν σε μια μεταθεοκρατική εποχή.

Ο Νετανιάχου υποστήριξε ότι το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν θα μπορούσε να καταστραφεί μέσα σε λίγες εβδομάδες και ότι το καθεστώς θα αποδυναμωνόταν σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορέσει να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, ο κίνδυνος αντιποίνων κατά αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή ήταν περιορισμένος.

Οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούσαν ότι θα ξεκινούσαν εκ νέου διαδηλώσεις στο εσωτερικό του Ιράν και ότι μια εκτεταμένη εκστρατεία βομβαρδισμών θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανατροπή του καθεστώτος.

Παράλληλα, εξετάστηκε το ενδεχόμενο Κούρδων μαχητών να ανοίξουν νέο μέτωπο από το Ιράκ.

Ο Νετανιάχου κέρδισε θετική ανταπόκριση από τον Τραμπ.

«Ακούγεται καλό», φέρεται να είπε ο Αμερικανός πρόεδρος, ένδειξη ότι ενδεχομένως ήταν διατεθειμένος να εγκρίνει κοινή επιχείρηση.

Ωστόσο, την επόμενη ημέρα, αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών αξιολόγησαν το σχέδιο και κατέληξαν ότι τα δύο πρώτα σκέλη — η εξουδετέρωση της ηγεσίας και η αποδυνάμωση της στρατιωτικής ισχύος του Ιράν — ήταν εφικτά, ενώ η αλλαγή καθεστώτος θεωρήθηκε μη ρεαλιστική.

Ο διευθυντής της CIA χαρακτήρισε το σενάριο «φάρσα», με τον Ρούμπιο να σχολιάζει ότι πρόκειται για «ανοησίες».

Παρά τις επιφυλάξεις, ο Τραμπ εμφανίστηκε αποφασισμένος να εξετάσει σοβαρά στρατιωτική δράση.

Ο στρατηγός Κέιν προειδοποίησε ότι μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση θα εξαντλούσε τα αποθέματα αμερικανικών όπλων, ενώ τόνισε τον κίνδυνο αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, που αποτελούν κρίσιμη οδό μεταφοράς πετρελαίου.

Στο εσωτερικό της κυβέρνησης υπήρχαν διαφορετικές απόψεις.

Ο αντιπρόεδρος Βανς ήταν ο πιο έντονα αντίθετος σε μια γενικευμένη σύγκρουση, προειδοποιώντας ότι θα μπορούσε να προκαλέσει χάος στην περιοχή και σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις.

Υποστήριξε ότι μια τέτοια σύγκρουση θα ήταν δαπανηρή και θα απομάκρυνε τις ΗΠΑ από άλλες στρατηγικές προτεραιότητες.

Στις τελευταίες ημέρες του Φεβρουαρίου, νέες πληροφορίες έδειχναν ότι ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, επρόκειτο να συναντηθεί με κορυφαίους αξιωματούχους σε χώρο εκτός καταφυγίου, γεγονός που δημιουργούσε πιθανό στόχο για αεροπορική επίθεση.

Ο Τραμπ έδωσε μία ακόμη ευκαιρία για διπλωματική λύση, ενώ παράλληλα οι ΗΠΑ μετέφεραν στρατιωτικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με συνεργάτες του, ο πρόεδρος είχε ουσιαστικά λάβει την απόφαση εβδομάδες νωρίτερα, αλλά δεν είχε καθορίσει την ακριβή χρονική στιγμή.

Στις 26 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η τελική σύσκεψη στην αίθουσα επιχειρήσεων.

Οι συμμετέχοντες παρουσίασαν τις απόψεις τους, με τον Βανς να δηλώνει ότι θεωρεί την επιχείρηση κακή ιδέα, αλλά ότι θα στηρίξει την απόφαση του προέδρου.

Ο Ρούμπιο υποστήριξε ότι η αλλαγή καθεστώτος δεν θα έπρεπε να αποτελεί στόχο, ενώ η καταστροφή του πυραυλικού προγράμματος του Ιράν θεωρήθηκε εφικτή.

Κυριολεκτικά όσα ισχυρίστηκε ο Νετανιάχου αποδείχτηκαν εντελώς λανθασμένα και οι ΗΠΑ εκτέθηκαν σε ανεπανόρθωτο βαθμό.

Το γεγονός ότι το Ιράν φαίνεται ως νικητής του πολέμου είναι πολύ κακό για το γόητρο των Αμερικανών και θα φέρει εξελίξεις δυσάρεστες στο εσωτερικό των ΗΠΑ.