Οι Ισραηλινοί επιβεβαιώνουν ότι δεν θα δώσουν τον πηγαίο κώδικα αλλά «ότι θα μας βοηθήσουν να φτιάξουμε δικό μας»!

Η ανακοίνωση του ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας για το πρόγραμμα της «Ασπίδας του Αχιλλέα», αντί να κατευνάσει τις ανησυχίες, επιβεβαίωσε πλήρως την ουσία των πραγμάτων: το Ισραήλ δεν παραχωρεί σε καμία περίπτωση τον δικό του επιχειρησιακό πηγαίο κώδικα (source code), αλλά υπόσχεται ότι θα συνδράμει τις ελληνικές εταιρείες ώστε να γράψουν… έναν δικό τους.

Η διατύπωση αυτή μπορεί να ακούγεται καθησυχαστική σε πολιτικό επίπεδο, -και για αυτό το λόγο εδόθη και μόνον- όμως στο πεδίο της στρατιωτικής τεχνολογίας εγείρει τεράστια ερωτήματα. Το πώς ακριβώς θα στηθεί από την αρχή ένα τέτοιο σύστημα, μόνο οι ίδιοι οι εμπνευστές της συμφωνίας φαίνεται να το γνωρίζουν.

Η σκληρή πραγματικότητα: Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί μόνη της

Πίσω από τις διακηρύξεις περί «εθνικού πηγαίου κώδικα υπό αποκλειστικό ελληνικό έλεγχο», κρύβεται μια τεχνολογική και επιχειρησιακή πραγματικότητα που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση: η Ελλάδα, μόνη της, είναι απολύτως αδύνατον να αναπτύξει ένα τέτοιο λογισμικό Διοίκησης και Ελέγχου (C2/BMDS) από το μηδέν.

Οι λόγοι δεν έχουν να κάνουν με την ποιότητα των Ελλήνων επιστημόνων πληροφορικής, αλλά με τη φύση του ίδιου του αντικειμένου:

Η ανυπαρξία κρίσιμων επιχειρησιακών δεδομένων (Combat Validation):

Ένα σύστημα C2 για πολυεπίπεδη αεράμυνα δεν είναι απλώς γραμμές προγραμματισμού. Απαιτεί προηγμένους αλγορίθμους κατανομής στόχων σε κλάσματα του δευτερολέπτου (Threat Evaluation & Weapon Assignment – TEWA) απέναντι σε ταυτόχρονο κορεσμό από βαλλιστικούς πυραύλους, drones-καμικάζι και πυραύλους cruise.

Αυτοί οι αλγόριθμοι δεν γράφονται θεωρητικά πίσω από ένα γραφείο. Χρειάζονται εμπειρικά μαθηματικά δεδομένα από χιλιάδες πραγματικές αναχαιτίσεις. Η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε στο ελάχιστο τέτοια δεδομένα και είναι σίγουρο ότι δεν θα τα λάβει από το Ισραήλ.

Αν μια χώρα επιχειρήσει να ξεκινήσει σήμερα μόνη της την ανάπτυξη ενός συστήματος διαχείρισης μάχης (Battle Management) τέτοιας κλίμακας χωρίς έτοιμη, δοκιμασμένη αρχιτεκτονική, απαιτούνται τουλάχιστον 10 με 15 χρόνια δοκιμών και δισεκατομμύρια ευρώ σε δοκιμαστικές ή επιχειρησιακές εκτοξεύσεις και πιστοποιήσεις.

Στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον, αυτό το χρονικό παράθυρο σημαίνει επιχειρησιακό κενό.

Επιπρόσθετα στον τομέα της αεράμυνας δεν υπάρχει περιθώριο για δοκιμές σε ώρα κρίσης. Ένα λογισμικό γραμμένο χωρίς την εμπειρία των SPYDER, Barak-MX και David’s Sling ενέχει τον κίνδυνο καταστροφικών σφαλμάτων (system bugs) τη στιγμή του κορεσμού.

Τι σημαίνει στην πράξη η «βοήθεια» του Ισραήλ;

Όταν το Τελ Αβίβ ισχυρίζεται ότι «θα παράσχει τεχνογνωσία για να φτιάξουμε δικό μας κώδικα», ουσιαστικά περιγράφει ότι θα παραδώσει τα έτοιμα μαθηματικά μοντέλα, τη λογική των αλγορίθμων και τα πρωτόκολλα διεπαφής.

Θα το πράξει όμως και σε ποιο βαθμό;

Με αυτή τη λογική οι ελληνικές εταιρείες θα πρέπει να αναλάβουν να «ντύσουν» αυτή την ισραηλινή αρχιτεκτονική, γράφοντας τον κώδικα εφαρμογής ώστε να επικοινωνεί με τα ραντάρ και τα οπλικά συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το κατά πόσο όμως αυτό συνιστά πραγματικά ανεξάρτητο ελληνικό σύστημα ή απλώς ένα ισραηλινό οικοδόμημα με ελληνική υλοποίηση, παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.

Η Ελλάδα είχε ανάγκη την ισραηλινή τεχνολογία ακριβώς επειδή μόνη της δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει σε αυτό το επίπεδο — και η επίσημη ανακοίνωση του Ισραήλ, διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, απλώς το επισφράγισε.