Παρατηρείται συνεχώς το τελευταίο διάστημα, η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τις χώρες με ενεργειακή επάρκεια και τις χώρες οι οποίες έχουν πάψει ή δεν προέβησαν σχεδόν ποτέ σε διαδικασία εξόρυξης του ορυκτού πλούτου που διαθέτουν.
Παρατηρείται συνεχώς το τελευταίο διάστημα, η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει τις χώρες με ενεργειακή επάρκεια και τις χώρες οι οποίες έχουν πάψει ή δεν προέβησαν σχεδόν ποτέ σε διαδικασία εξόρυξης του ορυκτού πλούτου που διαθέτουν.
Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι με τις αυθαίρετες, επιθετικές και διεκδικητικές πρωτοβουλίες που παίρνει η Τουρκία τα τελευταία κυρίως χρόνια στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου επιδιώκει να εκμηδενίσει τη διαχρονική παρουσία του Ελληνισμού σε αυτήν και να μειώσει γεωπολιτικά και ηθικά το κύρος της Ελλάδας.
Συνεχίζει τα ανοίγματα προς διάφορες κατευθύνσεις σε μια προσπάθεια να κτίσει συνεργασίες ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Πρωτίστως, όμως, να κλείσει κάποια από τα μέτωπα, που άνοιξε με τη συμπεριφορά του και με τα μεγαλεπήβολα σχέδια του.
Ο κόσμος το έχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι! Ρήση του ελληνικού λαού, που σημαίνει πως κάτι που οι ενδιαφερόμενοι το κρατούν μυστικό, ενώ είναι πλέον γνωστό στους πάντες!
Το μήνυμα των Πορτογαλικών εκλογών φαίνεται ότι απασχολεί πλέον έντονα τα κομματικά επιτελεία στην Αθήνα, ενόψει και των προσεχών βουλευτικών εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός (ο οποίος δεν είχε ποτέ χαρακτηριστικά θεωρητικού στοχασμού και ανα-στοχασμού που προσιδιάζουν στη μαγική γοητεία του ιδανικού) αντιλαμβάνεται την Ελληνική Επανάσταση σαν δυσάρεστη παρένθεση στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η άνοδος του Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία, το 2003, σηματοδότησε σημαντική στροφή στην τουρκική εξωτερική πολιτική. Η Τουρκία επιχείρησε απογαλακτισμό από την «άπιστη Δύση» και από συμμαχικές δεσμεύσεις, στις οποίες ανταποκρίνεται a la carte. Παράλληλα έκανε ξεκάθαρη στροφή προς Ανατολάς και προς τις ισλαμικές-μουσουλμανικές χώρες.
Ένα κράτος πάσχει από πολύ-οργανική ανεπάρκεια όταν κυβερνάται από διεφθαρμένους χαρακτήρες, βεβαίως τούτο προκύπτει αιτιωδώς εκ των αποτελέσματος της διακυβέρνησης του εκάστοτε κόμματος, διότι θα ήτο κατάφωρα άδικο και μεροληπτικά εν προκειμένω να μην συμπεριλάβω άπαντα τα υφιστάμενα κοινοβουλευτικά κόμματα, στρεφόμενος απλώς κατά την παρούσης θνησιγενούς θητείας της κυβερνήσεως.
Η ανάλυση των διεθνών σχέσεων δεν μπορεί να είναι γραμμική. Αναπτύσσεται σε ένα πολυπαραγοντικό πλαίσιο. Όπως είναι και το θεμελιώδες υποκείμενό τους, ο άνθρωπος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των ημερών, αποτελεί ‘ο άξονας’, που σε μια επιδερμική προσέγγιση, ένιοι τινές παρατηρητές , είδαν να δημιουργείται μεταξύ Ρωσίας και Κίνας.
Δεν ζούμε σε αρχαίους καιρούς για να βιώνουμε θρησκευτικές ελευθεριότητες του μονοθεϊστικού Ορφισμού και της διονυσιακής θρησκείας που θεωρούσαν τον άνθρωπο ανελεύθερο και την ψυχή του a priori αμαρτωλή και φυλακισμένη μέσα στο σώμα του έως την ώρα της μετεμψύχωσής της μετά τον θάνατό του.
Η κορύφωση της Ουκρανικής κρίσης οδηγεί πλέον τον Πούτιν στην αγκαλιά της Κίνας.
«Συρρικνωνόμαστε, το ξέρουμε. Το πόσο, θα μας το δείξει η απογραφή. Είχαμε μία συζήτηση στην Ολομέλεια πριν από λίγο για τα στατιστικά στοιχεία των εμβολιασμών, όπου ο παρονομαστής είναι η απογραφή του 2011, για να υπολογίζουμε τα ποσοστά.
Το έχουν παρακάνει οι εξ ανατολών γείτονές μας, με την καθημερινή επιθετική ρητορική, με τις απίστευτες απαιτήσεις τους, τις ύπουλες μεθοδεύσεις τους, την συνεχή απειλή χρήσης βίας, τις παραβάσεις και παραβιάσεις των χωρικών μας υδάτων και του εθνικού μας εναερίου χώρου!
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Αυτή η κολόνια (βλ. σύγκρουση Οικουμενικού Πατριαρχείου με Πατριαρχείο Μόσχας) κρατάει χρόνια. Για την ακρίβεια 336 χρόνια, αν λογαριάσουμε ότι η πρώτη και καθοριστική ρήξη στις σχέσεις Ρωσικής Εκκλησίας - Φαναρίου επήλθε με αφορμή την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας το 1686 επί πατριαρχίας Ιωακείμ Μόσχας και Διονύσιου Δ' Κωνσταντινουπόλεως.
Κάποια στιγμή, η κρίση για την Ουκρανία και η νέα ψυχροπολεμική αντιπαράθεση των Δυτικών και Ρώσων ελεφάντων θα εκτονωθεί, μάλλον με διάλογο και διαπραγματεύσεις. Ούτε η Δύση – ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ – ούτε η Ρωσία θα οδηγήσουν τα πράγματα σε πόλεμο.
Το μήνυμα των πορτογαλικών εκλογών φαίνεται ότι απασχολεί πλέον έντονα τα κομματικά επιτελεία στην Αθήνα, ενόψει και των προσεχών βουλευτικών εκλογών, όποτε και αν γίνουν αυτές.
Ως "ζήτημα τιμής" για την αστυνομία, έθεσε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Θεοδωρικάκος, την σύλληψη των δραστών της δολοφονίας του Άλκη. Και η αστυνομία όντως, πολύ γρήγορα, ξετύλιξε το κουβάρι της οπαδικής βίας και άρχισε να συλλαμβάνει τους εμπλεκόμενους σε αυτήν.
Ήταν ''κοινό μυστικό''. Ποιος αντιλέγει; Το ζήσαμε, το βιώσαμε χρόνια σε Μακεδονία και Θράκη αυτό που επανέρχεται περιοδικά σαν εθνική πληγή η οποία δεν λέει να κλείσει και μένει ανεπηρέαστη από τη δυσμενή συγκυρία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Όσοι εξετάσουν σε βάθος το φαινόμενο Ερντογάν, θα καταλάβουν ότι εκτέλεσε μια χώρα στο βωμό της μεγαλομανίας του.
Κατά παράφραση των οικονομιών και μονάδων κλίμακας, που είναι πολύ μεγάλες για να αγνοηθούν και πολύ περισσότερο να αφεθούν στην τύχη τους, η συγκέντρωση Ρωσικών στρατευμάτων, στα σύνορα της Ουκρανίας, είναι πολύ μεγάλη για να μην έχει συνέπειες. 100.000 Ρώσοι στρατιώτες, κατά τις σχετικές εκτιμήσεις, μαζί με όλη τη λογιστική και διοικητική τους υποστήριξη έχουν αναπτυχθεί στα ρωσο-ουκρανικά σύνορα.
Έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο η αλαζονεία και η προκλητικότητα με την οποία τα όργανα του Μητσοτάκη, οι «ειδικοί», για τους οποίους ψήφισε ειδικό νόμο ασυλίας και ακαταδίωκτου, καθώς και τα γνωστά μορμολύκεια της συστημικής TV, εκφράζουν το μένος και το μίσος τους για τους πολίτες που έχουν επιλέξει, για δικούς τους λόγους, να μην εμβολιαστούν με τα ομολογουμένως νέου τύπου πειραματικά εμβόλια που κυκλοφορούν για τον γνωστό κορωνοϊό.
Ήταν ένα παιδί, ένα αθώο παιδί, το νέο θύμα χουλιγκανισμού που προστέθηκε στην μαύρη λίστα των δολοφονημένων από αντιπάλους ''φιλάθλους'' στην Ελλάδα. Η άγρια δολοφονία του 19χρονου Άλκη Καμπανού ξύπνησε άγριες μνήμες που αποκαλύπτουν την κλιμάκωση της αποκτήνωσης των χούλιγκανς στη χώρα μας η οποία μέχρι το 1985 δεν είχε εκδηλώσει την οπαδική βία σαν ''χρόνια νόσο'' του ελληνικού αθλητισμού.
Η κατάρριψη της λογικής και η επιβολή ενός παραλογισμού, από μία μερίδα η οποία πρόσκειται προς την «υμετέρα» θεσμική ελίτ, η οποία ακολούθως, κατ’ εντολή των προσφιλών προς όλους υπερεθνικών διευθυντηρίων, προάγει, σιωπηρώς και υπορρήτως, την «ατζέντα» της αμαύρωσης του ανθρώπινου προσώπου ,με το πρόσχημα του «δικαιωματισμού».
Όταν ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών της χώρας (δηλαδή ο κατ΄εξοχήν αρμόδιος υπουργός της κυβέρνησης μαζί με τον ΥΠΟΙΚ σε ότι αφορά την τσέπη μας) Θεόδωρος Σκυλακάκης, είπε πως η κυβέρνηση δεν μειώνει τον φόρο στα καύσιμα γιατί «οι φτωχοί δεν έχουν αυτοκίνητο» και ο νυν πρωθυπουργός της κυβέρνησης, Κυριάκος Μητσοτάκης λέει πως «η Ελλάδα είναι μία χώρα με καταπληκτική ποιότητα ζωής» γίνεται κατανοητό πως ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν μπορεί να έχει καμία προσδοκία για κάτι καλύτερο στη ζωή του, καθώς οι άνθρωποι που κρατούν τις τύχες του στα χέρια του, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ.
Νωπές είναι ακόμη οι μνήμες μας, της κατάληψης της πλατείας Συντάγματος από χιλιάδες Πακιστανούς την παραμονή της Πρωτοχρονιάς,
Μπορεί ο Ταγίπ Ερντογάν να εργαλειοποιεί τους Οθωμανούς βαφτίζοντας ''Μεγάλο Τζαμί'' την Αγία Σοφία και ρομαντισμό την βαρβαρότητα του ιστορικού παρελθόντος των Τούρκων με σύνθημα ''Η Τουρκία δεν είναι μόνο Μικρά Ασία'', αλλά "Verba volant, scripta manent" ("τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν"), όπως λέει μια λατινική παροιμία.
Η Ιστορία, κατά τον Μαρξ, επαναλαμβάνεται. Την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα. Στην περίπτωση της Ουκρανίας και της νέας ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης Δύσης-Ρωσίας, ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα εξελιχθεί σε τραγωδία ή θα καταλήξει σε φάρσα.
Την ώρα που το πολιτικό θερμόμετρο χτυπάει κόκκινο στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία η επιχειρηματική ελίτ της Ιταλίας συμμετείχε την Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2022 σε μια εξαιρετικά σημαντική τηλεδιάσκεψη με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο χρονικό διάστημα για την ανάγκη να ισορροπήσουμε το συσχετισμό αμυντικών μέσων και δυνατοτήτων με την εξ ανατολών γείτονά μας. Το ζητούμενο για την επιτυχή ενίσχυση της αμυντικής μας θωράκισης, βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση τόσο με τη στόχευσή μας, όσο και με την κατανόηση του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο αναπτύσσεται.
Κι ενώ εμείς, μεγαλόκαρδοι εν τη αφελεία μας, διαφημίζουμε δωρεάν την Τουρκία (βλ. ''Απίστευτα ταξίδια με τραίνο'' στην κρατική ΕΡΤ3), την ίδια στιγμή που ο Τούρκος ΥΠΕΞ ποστάρει ως υπενθύμιση τη στήριξή του στον ''αγώνα για αναγνώριση τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη'', η τύχη του Ταγίπ Ερντογάν δουλεύει.