Η ζωή καθ’ ημέρα λιγοστεύει, καθότι εκόντες άκοντες, υποκείμεθα εις την αδυσώπητη φθορά του χρόνου, ως εκ τούτου έναντι του μυστηριακού ωκεανού της άγνοιας, το σιωπηλό χρέος της παρουσίας του ανθρώπου στον κόσμο είναι να εφημερεύει κρατώντας αναμμένο το κερί της υπάρξεως που του εδωρήθη για όσο χρόνο αυτό φέγγει όπως λέγει και ο Χρήστος Μαλεβίτσης "Εσύ την εφημερία σου τηρείς. Ώσπου να έρθει ο άλλος. Θα ανάψει από το κερί σου το κερί του. Θα καθήσει στη σκοπιά σου, καθώς θα αποχωρείς. Χωρίς να αλλάξετε κουβέντα".







