Μία από τις εκκρεμότητες που απομένουν μετά το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είναι η επιλογή του νέου γραμματέα του κόμματος, με την ηγεσία να προσανατολίζεται σε πρόσωπο που θα προέρχεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το πιο ισχυρό φαβορί για τη θέση είναι ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος. Ο Στύλιος έχει ήδη πραγματοποιήσει συζήτηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ θεωρείται ότι συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που αναζητά η ηγεσία: εμπειρία, κομματική πειθαρχία και ισορροπημένη παρουσία. Το σενάριο Σπανάκη Δεύτερο όνομα που έπαιζε δυνατά ήταν αυτό του υφυπουργού Εσωτερικών Βασίλη Σπανάκη. Ο Σπανάκης είναι παλιός και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, ωστόσο υπάρχει σημαντικός«αλλά». Εκλέγεται στα Νότια της Αθήνας και θεωρείται ότι δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει την εκλογική του περιφέρεια ενόψει των επόμενων εκλογών, όπου η μάχη του σταυρού αναμένεται ιδιαίτερα σκληρή. Πέραν αυτού οι «κακές οι γλώσσες» λένε πως ήταν «γαλάζια» στελέχη αυτά που «κάρφωσαν» το ακίνητο του υφυπουργού το οποίο νοικιάζεται στα ΕΛΤΑ.    

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε φάση δημόσιας και συστηματικής αυτοαποδόμησης. Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς εσωκομματική κρίση ή συγκρούσεις προσωπικοτήτων. Είναι μια ελεγχόμενη διάλυση, σχεδιασμένη να μετατρέψει το κόμμα σε καύσιμο για το νέο πολιτικό σχήμα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας. Όσοι επιμένουν να διεκδικούν την ηγεσία ή να διατηρούν αυτόνομη φωνή μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια είτε σε διαγραφή είτε σε αναγκαστική αποχώρηση. Τα «θύματα» της ηγεσίαςΗ λίστα είναι ήδη μεγάλη και εντυπωσιακή: Στέφανος Κασσελάκης Έφη Αχτσιόγλου Ευκλείδης Τσακαλώτος Πάνος Σκουρλέτης (μέσω Γκλέτσου) Απόστολος Γκλέτσος Πέτρος Φαραντούρης Παύλος Πολάκης Όλοι τους, με διαφορετικούς τρόπους, βρέθηκαν εκτός ή σε ανοιχτή σύγκρουση μετά την ανάληψη της ηγεσίας από τον Στέφανο Κασσελάκη και την επακόλουθη παρέμβαση Τσίπρα. Μόνο ο Νίκος Παππάς έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να «γλιτώσει», ενώ ο Σωκράτης Φάμελλος λειτουργεί ως… «εξολοθρευτής», διατηρώντας προνομιακή σχέση με τον Τσίπρα. Ο στόχος είναι σαφής Στόχος δεν είναι η αναγέννηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η πλήρης αποδόμησή του, ώστε να μετατραπεί σε «καύσιμο» για το νέο κόμμα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας. Όσο πιο οδυνηρή και δημόσια είναι η διάλυση, τόσο πιο εύκολα θα δικαιολογηθεί η δημιουργία ενός νέου σχήματος, «καθαρού» από τα βάρη του παρελθόντος. Ο Παύλος Πολάκης το βιώνει ήδη στο πετσί του. Οι υπόλοιποι που ακόμα πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατέβει ενωμένος και αξιόμαχος στις εκλογές, απλώς καθυστερούν να καταλάβουν την πραγματικότητα. Το σενάριο είναι πλέον ξεκάθαρο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ανασυνταχθεί. Θα διαλυθεί μεθοδικά, ώστε ο Αλέξης Τσίπρας να ξεκινήσει από μηδενική βάση, με νέο όνομα, νέα στελέχη και νέο αφήγημα. Και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο πιο οδυνηρή θα γίνεται αυτή η διαδικασία.

Ο Νίκος Δένδιας φρόντισε να δώσει σαφή δείγματα ηγετικής φιλοδοξίας στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με πληροφορίες από το γαλάζιο παρασκήνιο, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας πήρε πολύ σοβαρά τα σχόλια ότι το συνέδριο θα λειτουργούσε ως «πρόβα δελφίνων» και εμφανίστηκε με ύφος εν αναμονή αρχηγού. Σε συνομιλητές του που του έλεγαν ότι υπάρχουν και άλλοι ενδιαφερόμενοι για τη διαδοχή, απαντούσε με χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση:«Εγώ είμαι μετά τον Κυριάκο». Παρότι ο Δένδιας διατηρεί ισχυρή παρουσία και δημοφιλία σε σημαντικό τμήμα της βάσης της ΝΔ, η στρατηγική του να εμφανίζεται ως ο «φυσικός διάδοχος» δεν περνά απαρατήρητη και έχει αρχίσει να δημιουργεί αντιδράσεις από άλλα στελέχη που διεκδικούν ρόλο στην επόμενη ημέρα. Σιωπή για το ουκρανικό drone Εντύπωση προκάλεσε επίσης το γεγονός ότι ο Νίκος Δένδιας δεν αναφέρθηκε καθόλου στο ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα. Αντίθετα, στο προσυνέδριο της Θεσσαλονίκης είχε αυτοαποθεωθεί, λέγοντας ότι η Ελλάδα θα «κλέψει» την τεχνολογία από τους Ουκρανούς. Η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο συγκεκριμένο περιστατικό κατά την ομιλία του στο συνέδριο ερμηνεύεται από ορισμένους ως ένδειξη ότι το θέμα θεωρείται πλέον «ευαίσθητο» και πολιτικά φορτισμένο.  

Νέο πολιτικό και ηθικό ζήτημα αναδεικνύεται από τη δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου. Σύμφωνα με τη δήλωση περιουσιακής κατάστασης που υπέβαλε, ο κ. Παπασταύρου κατέχει μετοχές συνολικής αξίας άνω των 100.000 ευρώ σε πληθώρα εταιρειών του ενεργειακού τομέα — τόσο δημόσιων όσο και ιδιωτικών. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση μετοχών του εντοπίζεται σε ιδιωτικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται άμεσα στον χώρο που ο ίδιος εποπτεύει από τη θέση του υπουργού. Το πρόβλημα της εικόνας Παρότι δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις ότι ο υπουργός έχει ευνοήσει συγκεκριμένες εταιρείες κατά τη θητεία του, η κατοχή σημαντικού πακέτου μετοχών σε επιχειρήσεις που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του δημιουργεί σοβαρό ζήτημα εικόνας και εγείρει ερωτήματα ως προς την αποφυγή σύγκρουσης συμφερόντων. Σε μια περίοδο που η ενεργειακή πολιτική επηρεάζει άμεσα τιμές ρεύματος, νοικοκυριά και επιχειρήσεις, η ύπαρξη τέτοιων συμμετοχών από τον αρμόδιο υπουργό προκαλεί προβληματισμό για το κατά πόσο διασφαλίζεται η πλήρης ανεξαρτησία και αμεροληψία στη λήψη αποφάσεων.Το ευρύτερο πλαίσιοΤο ζήτημα έρχεται σε μια χρονική συγκυρία όπου τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση έχουν ανοίξει «μέτωπο» πόθεν έσχες, με αμοιβαίες κατηγορίες και έρευνες. Η περίπτωση Παπασταύρου προστίθεται σε μια σειρά ανάλογων υποθέσεων που ενισχύουν την εντύπωση ότι υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» στη διαχείριση δημόσιων θεμάτων από πολιτικά πρόσωπα. Προς το παρόν δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από τον ίδιο τον υπουργό ή το Μέγαρο Μαξίμου, ενώ η υπόθεση αναμένεται να απασχολήσει περαιτέρω τη δημόσια συζήτηση.

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ παίρνει πλέον νέα, πιο προσωπική και σκληρή διάσταση, με τα πόθεν έσχες να γίνονται το κύριο πεδίο σύγκρουσης. Σύμφωνα με πληροφορίες, τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν «κλείσει τα αυτιά» και ετοιμάζονται να ψάξουν εξονυχιστικά τις περιουσιακές δηλώσεις στελεχών του αντιπάλου. Πρόκειται για μια στρατηγική που αναμένεται να ενταθεί όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, με στόχο να εκτεθούν πολιτικοί αντίπαλοι. Πίσω από αυτή την κλιμάκωση κρύβεται ο σκληρός ανταγωνισμός για την κυριαρχία στον κεντρώο χώρο. Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ διεκδικούν τους ίδιους ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα η σύγκρουση να γίνεται ολοένα και πιο προσωπική και ανηλεής. «Η εξόντωσή σου είναι η ζωή μου» φαίνεται να είναι το άτυπο σύνθημα και των δύο πλευρών, καθώς καμία δεν θέλει να χάσει έστω και μία ψήφο από τον κρίσιμο αυτό χώρο. Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η προεκλογική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει, και μάλιστα με πολύ σκληρούς όρους.  

Υπάρχουν στιγμές που ένα πολιτικό συνέδριο αποκαλύπτει όχι μόνο τι σκέφτεται μια ηγεσία, αλλά και πόσο άδεια έχει μείνει από ιδέες. Και στο 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας του Κ.Μητσοτάκη είδαμε κάτι πραγματικά πρωτοφανές. Την ώρα που η Ευρώπη φλέγεται γεωπολιτικά, που η Ανατολική Μεσόγειος βράζει, που η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα, που η κοινωνική συνοχή διαλύεται και η ακρίβεια γονατίζει τα νοικοκυριά, ο Πρωθυπουργός της χώρας επέλεξε ως κορυφαία στιγμή ευρωπαϊκής πολιτικής αναφοράς τη στήριξη του Ακύλα στη Eurovision αποκαλύπτοντας ουσιαστικά ότι δεν έχει αφήσει πίσω την woke ατζέντα. Μια ατζέντα που του έδειξε ότι από το 41% στο 28% των Ευρωεκλογών αλλά ο Κ.Μητσοτάκης δεν δείχνει να ενοχλείται. Μάλιστα, ευχαρίστησε θερμά τον Βέμπερ και τα αδελφά κόμματα του ΕΛΚ για τη συμπαράταξη στην υποψηφιότητα ενός τραγουδιστή. Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: αυτό είναι σήμερα το ιδεολογικό βάθος της παράταξης που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Από τον πυρσό της ιδρυτικής Νέας Δημοκρατίας φτάσαμε στο... glitter της Eurovision; Από την εθνική στρατηγική στα φώτα LED και από τη γεωπολιτική αγωνία στα τηλεοπτικά χειροκροτήματα; Το ζήτημα ασφαλώς δεν είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Το πρόβλημα είναι ο συμβολισμός και το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται. Η εικόνα μιας Ευρώπης που μοιάζει να έχει εξαντλήσει τα ιστορικά και πνευματικά της αποθέματα και προσπαθεί να καλύψει το κενό με θεάματα, επικοινωνία και κατασκευασμένη συγκίνηση. Σήμερα δεν συζητούν σοβαρά όπως την κατεχόμενη Κύπρο, για τη δημογραφική κατάρρευση, για τη μεταναστευτική πίεση ή για τη γεωπολιτική αστάθεια που απειλεί ολόκληρη την ήπειρο. Αντίθετα, συγκινούνται μπροστά στις κάμερες για τη Eurovision και μετατρέπουν την πολιτική σε τηλεοπτική σκηνοθεσία. Η ιδεολογία γίνεται lifestyle και το θέαμα υποκαθιστά την πολιτική σκέψη. Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι μέσα σε αυτό το κλίμα εργαλειοποιούνται ακόμη και πραγματικοί ανθρώπινοι πόνοι και αληθινές αγωνίες ανθρώπων που κάποτε ένιωθαν αποκλεισμένοι. Γιατί άλλο πράγμα είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και άλλο η μετατροπή της διαφορετικότητας σε πολιτικό ντεκόρ. Άλλο τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλο η επιλεκτική ηθική των πολιτικών επικοινωνιολόγων και των τηλεοπτικών χορηγών. Δεν μπορεί η Ευρώπη να δακρύζει επιλεκτικά. Δεν μπορεί να φωτίζει με ουράνια τόξα τις σκηνές και να σκοτεινιάζει μπροστά σε πολέμους, νεκρά παιδιά και ανθρώπινα ερείπια. Γιατί τότε δεν υπερασπίζεται πραγματικά τον άνθρωπο· απλώς σκηνοθετεί την ηθική της αθωότητα μπροστά στις κάμερες. Η ιστορική Νέα Δημοκρατία δεν ιδρύθηκε για να γίνει πολιτιστικό παράρτημα των trends της εποχής ούτε για να μετρά likes, hashtags και τηλεοπτική αποδοχή. Ιδρύθηκε για να εκφράζει εθνική ευθύνη, κοινωνική συνοχή, πατριωτισμό και πολιτικό βάθος. Γι’ αυτό και σήμερα πολλοί παλιοί νεοδημοκράτες κοιτάζουν αυτή τη «μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία» και δεν την αναγνωρίζουν πια. Όταν, λοιπόν, σε ένα συνέδριο εξουσίας η Eurovision γίνεται σημαντικότερη από την Κύπρο και από την Τουρκία, από την Ευρώπη και από την ίδια την αγωνία των λαών, τότε το πρόβλημα δεν είναι μουσικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Και ίσως βαθιά υπαρξιακό για την ίδια την Ευρώπη αλλά και για την διακυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη.