ΣΥΡΙΖΑ: Η λογική έχει πάει περίπατο…

Η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει φτάσει σε σημείο που ακόμα και η πιο σκληρή αυτοκριτική μοιάζει με ευφημισμό.

Το κόμμα που κάποτε διεκδικούσε την εξουσία με κυβερνητικές θητείες, σήμερα μοιάζει με πολιτικό εργαστήριο όπου η λογική έχει πάρει άδεια άνευ αποδοχών.

Και η τελευταία απόδειξη; Η αιφνιδιαστική παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου – ενός προέδρου που ανέλαβε σε μια κρίσιμη στιγμή για να σταματήσει την αιμορραγία, αλλά τελικά δεν άντεξε το βάρος της διάλυσης.

Έφτασε η στιγμή που ο Παύλος Πολάκης – ο άνθρωπος που συνήθως ταυτίζεται με την υπερβολή και την πολεμική ρητορική – λέει τα πιο λογικά πράγματα από όλους.

Και το προφανές που διατυπώνει: Τις τύχες του κόμματος πρέπει να τις αποφασίζουν όσοι πραγματικά θέλουν να είναι μέσα του, και όχι εκείνοι που ουσιαστικά (ή και πρακτικά) έχουν ήδη «μετακομίσει» σε άλλο σχήμα.

Σε κάθε άλλο κόμμα, η φράση του Πολάκη θα περνούσε ως αυτονόητη αρχή λειτουργίας. Στον ΣΥΡΙΖΑ όμως, όπου εδώ και μήνες επικρατεί ένα μόνιμο «μπάχαλο» αποχωρήσεων, διαγραφών, υπονοούμενων και «διπλών ταυτοτήτων», η δήλωση αυτή αποκτά διαστάσεις επανάστασης.

Βουλευτές και στελέχη εμφανίζονται να στηρίζουν δημόσια την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν την κομματική τους ταυτότητα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Άλλοι παραιτούνται από την έδρα τους (όπως ο Γιώργος Καραμέρος) και φεύγουν ολοκληρωτικά. Και η ηγεσία; Είτε παρακολουθεί άπραγη, είτε προσπαθεί να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σχοινί που όλο και περισσότερο μοιάζει με παγίδα.

Η παραίτηση Φάμελλου έρχεται ως κορύφωση αυτής της παράλυσης. Ο ίδιος είχε αναλάβει με στόχο την ενότητα και την ανασυγκρότηση, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα κόμμα που μοιάζει να έχει χάσει και την ταυτότητα και την αυτοπεποίθησή του.

Οι εσωτερικές γραμμές συγκρούονται ανοιχτά: από τη μία πλευρά όσοι βλέπουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως αυτόνομη δύναμη που πρέπει να αναγεννηθεί, από την άλλη όσοι θεωρούν ότι η μόνη διέξοδος είναι η «συμπόρευση» (ή η διάλυση) προς την κατεύθυνση Τσίπρα.

Το ερώτημα που θέτει ο Πολάκης είναι απλό και αμείλικτο: Ποιος αποφασίζει τελικά για τον ΣΥΡΙΖΑ; Όσοι μένουν και παλεύουν να τον κρατήσουν όρθιο, ή όσοι τον χρησιμοποιούν ως μεταβατικό σταθμό προς άλλα σχήματα;