Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει μια επικίνδυνη διπλή εικόνα: από τη μία πλευρά οι τράπεζες καταγράφουν ιστορικά υψηλά κέρδη, από την άλλη τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις πιέζονται ασφυκτικά από υψηλά επιτόκια, ακριβές προμήθειες και συνεχιζόμενη ακρίβεια. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχουν καταγράψει συνολικά κέρδη 16,7 δισ. ευρώ την τελευταία τετραετία (2022-2025), με τα έσοδα από προμήθειες να έχουν σχεδόν διπλασιαστεί (+98%) από το 2018, ενώ τα έσοδα από τόκους αυξήθηκαν μόλις κατά 45%. Τα νούμερα που «μιλάνε» Προμήθειες: +98% από το 2018 Έσοδα από τόκους: +45% από το 2018 (δηλαδή οι προμήθειες αυξήθηκαν με διπλάσιο ρυθμό) Συνολικά κέρδη 4ετίας: 3,71 δισ. (2022) + 3,6 δισ. (2023) + 4,399 δισ. (2024) + 4,63 δισ. (2025) = 16,7 δισ. ευρώ Την ίδια στιγμή, τα επιτόκια δανεισμού στην Ελλάδα παραμένουν από τα υψηλότερα στην Ευρωζώνη, δημιουργώντας πρόσθετη επιβάρυνση στην καθημερινότητα νοικοκυριών και επιχειρήσεων:Καταναλωτικά δάνεια & δάνεια νέων επιχειρήσεων: Από το 2020 τα επιτόκια στην Ελλάδα ήταν υψηλότερα από την Ευρωζώνη ακόμα και κατά 91%. Παρότι έχουν υποχωρήσει, εξακολουθούν να είναι σημαντικά υψηλότερα. Επιχειρηματικά δάνεια (έως 250.000 ευρώ): Η διαφορά έφτασε ακόμα και το 145% το 2020. Το 2025 η απόκλιση αυξήθηκε ξανά στο 26%. Η μεγάλη αντίφασηΟι τράπεζες θωρακίζονται και ενισχύουν τα κέρδη τους, ενώ η πραγματική οικονομία δυσκολεύεται να αναπνεύσει. Η υψηλή κερδοφορία έρχεται σε μια περίοδο που τα νοικοκυριά πιέζονται από την ακρίβεια, τα υψηλά επιτόκια και τις αυξήσεις στις δόσεις των δανείων. Αυτό δημιουργεί μια παραδοξότητα: οι τράπεζες ευημερούν, ενώ η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας συμπιέζεται και η μεσαία τάξη αισθάνεται οικονομική ασφυξία. Η κατάσταση αυτή εντείνει την κοινωνική δυσαρέσκεια και αποτελεί ένα από τα κρίσιμα ζητήματα που θα κρίνουν τις επόμενες εκλογές. Όσο η ακρίβεια και το υψηλό κόστος δανεισμού συνεχίζουν να «ροκανίζουν» το διαθέσιμο εισόδημα, τόσο μεγαλύτερη πολιτική φθορά θα υφίσταται η κυβέρνηση.

Μία από τις εκκρεμότητες που απομένουν μετά το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είναι η επιλογή του νέου γραμματέα του κόμματος, με την ηγεσία να προσανατολίζεται σε πρόσωπο που θα προέρχεται από την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το πιο ισχυρό φαβορί για τη θέση είναι ο βουλευτής Άρτας Γιώργος Στύλιος. Ο Στύλιος έχει ήδη πραγματοποιήσει συζήτηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ θεωρείται ότι συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά που αναζητά η ηγεσία: εμπειρία, κομματική πειθαρχία και ισορροπημένη παρουσία. Το σενάριο Σπανάκη Δεύτερο όνομα που έπαιζε δυνατά ήταν αυτό του υφυπουργού Εσωτερικών Βασίλη Σπανάκη. Ο Σπανάκης είναι παλιός και στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, ωστόσο υπάρχει σημαντικός«αλλά». Εκλέγεται στα Νότια της Αθήνας και θεωρείται ότι δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει την εκλογική του περιφέρεια ενόψει των επόμενων εκλογών, όπου η μάχη του σταυρού αναμένεται ιδιαίτερα σκληρή. Πέραν αυτού οι «κακές οι γλώσσες» λένε πως ήταν «γαλάζια» στελέχη αυτά που «κάρφωσαν» το ακίνητο του υφυπουργού το οποίο νοικιάζεται στα ΕΛΤΑ.    

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε φάση δημόσιας και συστηματικής αυτοαποδόμησης. Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς εσωκομματική κρίση ή συγκρούσεις προσωπικοτήτων. Είναι μια ελεγχόμενη διάλυση, σχεδιασμένη να μετατρέψει το κόμμα σε καύσιμο για το νέο πολιτικό σχήμα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας. Όσοι επιμένουν να διεκδικούν την ηγεσία ή να διατηρούν αυτόνομη φωνή μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια είτε σε διαγραφή είτε σε αναγκαστική αποχώρηση. Τα «θύματα» της ηγεσίαςΗ λίστα είναι ήδη μεγάλη και εντυπωσιακή: Στέφανος Κασσελάκης Έφη Αχτσιόγλου Ευκλείδης Τσακαλώτος Πάνος Σκουρλέτης (μέσω Γκλέτσου) Απόστολος Γκλέτσος Πέτρος Φαραντούρης Παύλος Πολάκης Όλοι τους, με διαφορετικούς τρόπους, βρέθηκαν εκτός ή σε ανοιχτή σύγκρουση μετά την ανάληψη της ηγεσίας από τον Στέφανο Κασσελάκη και την επακόλουθη παρέμβαση Τσίπρα. Μόνο ο Νίκος Παππάς έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να «γλιτώσει», ενώ ο Σωκράτης Φάμελλος λειτουργεί ως… «εξολοθρευτής», διατηρώντας προνομιακή σχέση με τον Τσίπρα. Ο στόχος είναι σαφής Στόχος δεν είναι η αναγέννηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η πλήρης αποδόμησή του, ώστε να μετατραπεί σε «καύσιμο» για το νέο κόμμα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας. Όσο πιο οδυνηρή και δημόσια είναι η διάλυση, τόσο πιο εύκολα θα δικαιολογηθεί η δημιουργία ενός νέου σχήματος, «καθαρού» από τα βάρη του παρελθόντος. Ο Παύλος Πολάκης το βιώνει ήδη στο πετσί του. Οι υπόλοιποι που ακόμα πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατέβει ενωμένος και αξιόμαχος στις εκλογές, απλώς καθυστερούν να καταλάβουν την πραγματικότητα. Το σενάριο είναι πλέον ξεκάθαρο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ανασυνταχθεί. Θα διαλυθεί μεθοδικά, ώστε ο Αλέξης Τσίπρας να ξεκινήσει από μηδενική βάση, με νέο όνομα, νέα στελέχη και νέο αφήγημα. Και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο πιο οδυνηρή θα γίνεται αυτή η διαδικασία.

Ο Νίκος Δένδιας φρόντισε να δώσει σαφή δείγματα ηγετικής φιλοδοξίας στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Σύμφωνα με πληροφορίες από το γαλάζιο παρασκήνιο, ο υπουργός Εθνικής Άμυνας πήρε πολύ σοβαρά τα σχόλια ότι το συνέδριο θα λειτουργούσε ως «πρόβα δελφίνων» και εμφανίστηκε με ύφος εν αναμονή αρχηγού. Σε συνομιλητές του που του έλεγαν ότι υπάρχουν και άλλοι ενδιαφερόμενοι για τη διαδοχή, απαντούσε με χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση:«Εγώ είμαι μετά τον Κυριάκο». Παρότι ο Δένδιας διατηρεί ισχυρή παρουσία και δημοφιλία σε σημαντικό τμήμα της βάσης της ΝΔ, η στρατηγική του να εμφανίζεται ως ο «φυσικός διάδοχος» δεν περνά απαρατήρητη και έχει αρχίσει να δημιουργεί αντιδράσεις από άλλα στελέχη που διεκδικούν ρόλο στην επόμενη ημέρα. Σιωπή για το ουκρανικό drone Εντύπωση προκάλεσε επίσης το γεγονός ότι ο Νίκος Δένδιας δεν αναφέρθηκε καθόλου στο ουκρανικό drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα. Αντίθετα, στο προσυνέδριο της Θεσσαλονίκης είχε αυτοαποθεωθεί, λέγοντας ότι η Ελλάδα θα «κλέψει» την τεχνολογία από τους Ουκρανούς. Η απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο συγκεκριμένο περιστατικό κατά την ομιλία του στο συνέδριο ερμηνεύεται από ορισμένους ως ένδειξη ότι το θέμα θεωρείται πλέον «ευαίσθητο» και πολιτικά φορτισμένο.  

Νέο πολιτικό και ηθικό ζήτημα αναδεικνύεται από τη δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου. Σύμφωνα με τη δήλωση περιουσιακής κατάστασης που υπέβαλε, ο κ. Παπασταύρου κατέχει μετοχές συνολικής αξίας άνω των 100.000 ευρώ σε πληθώρα εταιρειών του ενεργειακού τομέα — τόσο δημόσιων όσο και ιδιωτικών. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση μετοχών του εντοπίζεται σε ιδιωτικούς ομίλους που δραστηριοποιούνται άμεσα στον χώρο που ο ίδιος εποπτεύει από τη θέση του υπουργού. Το πρόβλημα της εικόνας Παρότι δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής ενδείξεις ότι ο υπουργός έχει ευνοήσει συγκεκριμένες εταιρείες κατά τη θητεία του, η κατοχή σημαντικού πακέτου μετοχών σε επιχειρήσεις που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του δημιουργεί σοβαρό ζήτημα εικόνας και εγείρει ερωτήματα ως προς την αποφυγή σύγκρουσης συμφερόντων. Σε μια περίοδο που η ενεργειακή πολιτική επηρεάζει άμεσα τιμές ρεύματος, νοικοκυριά και επιχειρήσεις, η ύπαρξη τέτοιων συμμετοχών από τον αρμόδιο υπουργό προκαλεί προβληματισμό για το κατά πόσο διασφαλίζεται η πλήρης ανεξαρτησία και αμεροληψία στη λήψη αποφάσεων.Το ευρύτερο πλαίσιοΤο ζήτημα έρχεται σε μια χρονική συγκυρία όπου τόσο η κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση έχουν ανοίξει «μέτωπο» πόθεν έσχες, με αμοιβαίες κατηγορίες και έρευνες. Η περίπτωση Παπασταύρου προστίθεται σε μια σειρά ανάλογων υποθέσεων που ενισχύουν την εντύπωση ότι υπάρχουν «γκρίζες ζώνες» στη διαχείριση δημόσιων θεμάτων από πολιτικά πρόσωπα. Προς το παρόν δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από τον ίδιο τον υπουργό ή το Μέγαρο Μαξίμου, ενώ η υπόθεση αναμένεται να απασχολήσει περαιτέρω τη δημόσια συζήτηση.

Η αντιπαράθεση ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ παίρνει πλέον νέα, πιο προσωπική και σκληρή διάσταση, με τα πόθεν έσχες να γίνονται το κύριο πεδίο σύγκρουσης. Σύμφωνα με πληροφορίες, τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου όσο και στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν «κλείσει τα αυτιά» και ετοιμάζονται να ψάξουν εξονυχιστικά τις περιουσιακές δηλώσεις στελεχών του αντιπάλου. Πρόκειται για μια στρατηγική που αναμένεται να ενταθεί όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, με στόχο να εκτεθούν πολιτικοί αντίπαλοι. Πίσω από αυτή την κλιμάκωση κρύβεται ο σκληρός ανταγωνισμός για την κυριαρχία στον κεντρώο χώρο. Τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ διεκδικούν τους ίδιους ψηφοφόρους, με αποτέλεσμα η σύγκρουση να γίνεται ολοένα και πιο προσωπική και ανηλεής. «Η εξόντωσή σου είναι η ζωή μου» φαίνεται να είναι το άτυπο σύνθημα και των δύο πλευρών, καθώς καμία δεν θέλει να χάσει έστω και μία ψήφο από τον κρίσιμο αυτό χώρο. Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η προεκλογική περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει, και μάλιστα με πολύ σκληρούς όρους.