Όταν ο γείτονας καταλήγει στο πιάτο σου – Ιστορίες κανιβαλισμού που συγκλόνισαν τον κόσμο

Ο κανιβαλισμός είναι το θέμα του νέου βιβλίου των Ντάνιελ Ντελ και Μαρκ Ντόνελι με τον τίτλο «Φάε τον γείτονά σου. Κανιβαλισμός – Κανίβαλοι – Πραγματικές ιστορίες που συγκλόνισαν την παγκόσμια γνώμη και σόκαραν από τη μεγάλη οθόνη».

«Η ανθρώπινη σάρκα μπορεί να καταναλώθηκε απλώς επειδή ο λιμός, η ένδεια, η επιδημία ή ο πόλεμος δεν άφηναν άλλη βιώσιμη επιλογή. Ή ίσως να είναι μια πράξη που εμπεριέχει θρησκευτική ή μαγική σημειολογία. Κάποιες φυλές θεωρούσαν τον κανιβαλισμό ως έναν τρόπο να αφομοιώσουν τη δύναμη και την ανδρεία των εχθρών, άλλες, ως έναν τρόπο να διατηρούν τη σοφία και τα χαρακτηριστικά των φίλων», αναφέρεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Οι συγγραφείς ανασκάπτουν τη σημασία της ανθρωποφαγίας, το πολιτισμικό και ανθρωπολογικό υπόβαθρο του κανιβαλισμού, και περιγράφουν άτομα που κρίθηκαν ως ειδεχθή για τις διατροφικές ροπές τους.

Ο Ηρόδοτος ήταν εκείνος που πρώτος επινόησε τη λέξη που είναι αποδεκτή ως ο σωστός όρος για τη βρώση της ανθρώπινης σάρκας: «ανθρωποφαγία». Ο όρος κανιβαλισμός προέρχεται από την παραφθορά της λέξης «caribales» (γενναίος, τολμηρός) σε «canibales», που φαίνεται ότι απέδωσε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1493 σε «ανθρωποφάγες» φυλές που κατοικούσαν τις Μικρές Αντίλλες.

Στο σύγχρονο κόσμο υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις κανιβαλισμού που προκάλεσαν απέχθεια και συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Δείτε κάποιες από αυτές, όπως αναφέρονται στο βιβλίο…

Αντρέι Τσικατίλο: Γεννήθηκε το 1936 στο Γιαμπλοσνόγιε, ένα χωριό της Ουκρανίας, και ως παιδί έγινε μάρτυρας εκατοντάδων βίαιων θανάτων στον τόπο του από τους εισβολείς Γερμανούς. Περνώντας την εφηβεία φορτωμένος με ψυχολογικά και σεξουαλικά προβλήματα, σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Ροστόφ και διορίστηκε ως δάσκαλος ρωσικής γλώσσας και παγκόσμιας λογοτεχνίας στο Νοβοσακτίνσκ.

Λέγεται ότι ήταν αρκετά ανεπαρκής ως δάσκαλος. Σπάνια κατάφερνε να κρατήσει την τάξη του πειθαρχημένη και τακτικά έπεφτε θύμα κοροϊδίας από τους μαθητές του. Εν τέλει, έμεινε στην ιστορία ως ο «Χασάπης του Ροστόφ» ή ο «Κόκκινος αντεροβγάλτης». Σκότωσε 56 ανθρώπους στην ευρύτερη περιοχή από το 1978 έως και το 1990, κυρίως παιδιά και γυναίκες, έκοβε και έτρωγε τα γεννητικά τους όργανα και άλλα μέρη του σώματός τους. Οι ηλικίες των θυμάτων του κυμαίνονταν μεταξύ 9 και 44 ετών.

«Μου αρέσει να τη μασάω. Είναι ροζ και μαλακή», είχε ισχυριστεί για τη μήτρα των γυναικών. Ο Αντρέι Τσικατίλο επιδιδόταν σε κανιβαλισμό των θυμάτων του, καταβροχθίζοντας τα γεννητικά όργανα, αφαιρώντας μέλη του σώματος, κυρίως μύτες, μάτια, γλώσσες και ερωτοτροπούσε με τις σορούς τους. Στις 6 Νοεμβρίου του 1990 εντοπίστηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό Ντονλέσκοζ με αίμα στα ρούχα και τα παπούτσια του και μια κόκκινη κηλίδα στο πρόσωπο. Ένας αστυνομικός τον είδε και του φάνηκε ύποπτος, αλλά δεν τον συνέλαβε.

Ωστόσο, όταν εντοπίστηκε το πτώμα της 22χρονης Σβετλάνα Κορόστικ, οι αστυνομικοί αναγνώρισαν το όνομά του στις αναφορές τους και τον παρακολούθησαν επί έξι ημέρες, μέχρι να τον συλλάβουν. Ο δράστης προσπάθησε στη δίκη να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τρελό, ελπίζοντας να καταλήξει σε ψυχιατρική κλινική, ωστόσο οι δικαστές δεν πείστηκαν και καταδικάστηκε σε θάνατο. Στις 14 Φεβρουαρίου του 1994 εκτελέστηκε με μία σφαίρα στο κεφάλι.

Γκάρι Χάιντνικ: Γεννημένος το 1943 από το Μίκαελ και την Έλεν Χάιντνικ, ο Γκάρι μεγάλωσε σε προάστιο του Κλίβελαντ. Ως ενήλικος γράφτηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία «Στάουντον» την οποία εγκατέλειψε δύο χρόνια πριν αποφοιτήσει, ενώ υπηρέτησε ως γιατρός στο στρατό επί δεκατέσσερις μήνες πριν απολυθεί με αναπηρία. Η επίσημη διάγνωση ήταν «διαταραχή της σχιζοειδούς προσωπικότητας».

Όταν ο Γκάρι Χάιντνικ ήταν 27 ετών, η μητέρα του Έλεν αυτοκτόνησε. Το 1976 κατηγορήθηκε για πρώτη φορά για επιθετική συμπεριφορά, αφού χτύπησε με ένα πιστόλι έναν γείτονά του στο πρόσωπο. Δύο χρόνια αργότερα συνελήφθη και κατηγορήθηκε για απαγωγή, βιασμό, παράνομο εγκλεισμό και παρεκκλίνουσα σεξουαλική επαφή. Βρέθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά ετών. Η αρχική ποινή ανατράπηκε ύστερα από έφεση και πέρασε τρία χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικά ιδρύματα, πριν από την απελευθέρωσή του τον Απρίλιο του 1983.

Αρχίζοντας από το Νοέμβριο του 1986, απήγαγε έξι γυναίκες και τις φυλάκισε στο υπόγειο του σπιτιού του, στη Φιλαδέλφεια. Οι αιχμάλωτες κακοποιούνταν σεξουαλικά, ξυλοκοπούνταν και βασανίζονταν, ενώ όταν πια ήταν νεκρές τεμάχιζε το σώμα τους, το άλεθε σε μια μηχανή του κιμά και το ανακάτευε με σκυλοτροφές, με τις οποίες στη συνέχεια τάιζε τα θύματα που κρατούσε φυλακισμένα.

Μία από τις κρατούμενες του, η Ζοζεφίνα Ριβέρα, κατάφερε να δραπετεύσει και να πάει κατευθείαν στις αρχές. Ο Γκάρι Χάιντνικ συνελήφθη και κατά τη διάρκεια της αστυνομικής έρευνας βρέθηκαν στο σπίτι του τα κομμάτια μίας από τις δύο γυναίκες που πέθαναν στα χέρια του ύστερα από οικτρά βασανιστήρια. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση στις 6 Ιουλίου του 1999.

Άρμιν Μάιβες: Το 2001 ανήρτησε μία αγγελία στο διαδίκτυο, ζητώντας έναν «νεαρό, καλογυμνασμένο άνδρα για να τον φάει. Το ακόμα πιο περίεργο είναι πως κάποιος απάντησε. Γεννήθηκε την 1η Δεκεμβρίου του 1961 στη Γερμανία, ήταν ο τρίτος και μικρότερος γιος του Βάλτρουν Μάιβες και είχε δύο μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια. Ο πατέρας του τον εγκατέλειψε όταν ήταν 8 ετών, αφήνοντάς τον στη μητέρα του.

Στα 40 του δημοσίευσε την απίστευτη αγγελία, στην οποία του απάντησε ο Μπερντ Γιούργεν Αρμάντο Μπράντες, από το Βερολίνο. Οι δύο τους συναντήθηκαν στο σπίτι του Άρμιν Μάιβες, στη μικρή πόλη Βούστεφελντ, και κατέγραψαν σε βιντεοκασέτα τον ακρωτηριασμό του πέους του Μπράντες. Στη συνέχεια οι δύο άνδρες προσπάθησαν να φάνε το κομμένο πέος μαζί. Όταν το θύμα πέθανε, ο Άρμιν Μάιβες άρχισε να τρώει μόνος του το πτώμα του, για τους επόμενους δέκα μήνες, αποθηκεύοντας τα μέρη του σώματος στον καταψύκτη του κάτω από κουτιά πίτσας. Υπολογίζεται ότι κατανάλωσε μέχρι και είκοσι κιλά σάρκας.

Συνελήφθη το Δεκέμβριο του 2002, όταν ένας φοιτητής ειδοποίησε τις αρχές, καθώς εντόπισε νέες ανάλογου περιεχομένου αγγελίες στο διαδίκτυο. Οι αστυνομικοί έψαξαν στο σπίτι του και ανακάλυψαν μέρη του σώματος του Μπερντ Γιούργεν Αρμάντο Μπράντες και τη βιντεοταινία του φόνου. Καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία και καταδικάστηκε σε φυλάκιση οκτώ χρόνων και έξι μηνών. Το 2006 η δίκη του επαναλήφθηκε με την επιμονή του εισαγγελέα και ο διεστραμμένος ανθρωποφάγος καταδικάστηκε τελεσίδικα σε ισόβια κάθειρξη.

Σουίνι Τοντ και Νέλι Λόβετ: Ο κουρέας Σουίνι Τοντ έδρασε στο Λονδίνο μεταξύ 1789 και 1801 και εκτός από τα μαλλιά έκοβε και τα λαρύγγια των πελατών του, την ώρα που εκείνοι κάθονταν χαλαροί στην καρέκλα του κουρείου του. Στη συνέχεια πετούσε τα πτώματά τους, μέσω μιας τσουλήθρας, στο κελάρι που βρισκόταν κάτω από το μαγαζί του. Εκεί περίμενε η χήρα φουρνάρισσα συνεργός, Νέλι Λόβετ, που έκοβε το κρέας σε μικρά κομματάκια, το έβραζε και το ανακάτευε με το ζωικό κρέας και ετοίμαζε το υλικό για τις πεντανόστιμες πίτες της, που μετά πουλούσε σε ανυποψίαστους πελάτες.

Αν και υπάρχουν μερικοί που ισχυρίζονται ότι ο Σουίνι Τοντ υπήρξε πράγματι και ήταν ο δράστης 160 φόνων, που έγιναν κατά το 18ο αιώνα στο Λονδίνο, είναι πια γενικά αποδεκτό ότι είναι ένας φανταστικός ήρωας, του οποίου η φήμη ανταγωνιζόταν επάξια αυτήν ενός άλλου διαβόητου κατά συρροή δολοφόνου, στο Λονδίνο του 19ου αιώνα, του Τζακ του Αντεροβγάλτη. Η ιστορία του, πάντως, πέρασε στη μεγάλη οθόνη κι έγινε ταινία.