Το εμπάργκο του Τραμπ «λυγίζει» την Κούβα: Τα πολυήμερα black out έχουν εξαντλήσει τους κατοίκους

Στην Κούβα του 2026 το σκοτάδι δεν είναι πια σχήμα λόγου. Πολυώρα και κάποτε πολυήμερα μπλακ-άουτ αφήνουν ολόκληρες πόλεις χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Οι κάτοικοι περιμένουν τις σύντομες και απρόβλεπτες επιστροφές του για να μαγειρέψουν, να φορτίσουν ένα τηλέφωνο και να θέσουν σε λειτουργία την αντλία του νερού.

Παράλληλα, λείπουν καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα, ο τουρισμός υποχωρεί και οι μεταφορές γίνονται σχεδόν αδύνατες.

Μετά από δεκαετίες επαναστάσεων, εμπάργκο και κρίσεων, μοιάζει να έχει φτάσει το τέλος μιας εποχής.

Δεν πρόκειται μόνο για το συμβολικό τέλος της επανάστασης που προφήτευαν επί εξήντα χρόνια οι αντίπαλοί της, αλλά για την εξάντληση ενός ιστορικού υποδείγματος που άντεξε τον Ψυχρό Πόλεμο, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την «Ειδική Περίοδο» της δεκαετίας του 1990.

Σήμερα η κυβέρνηση του Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ ανοίγει χώρο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις ακόμη και για εισαγωγές καυσίμων και φαρμάκων, επιμένοντας ότι οι στρατηγικοί τομείς θα παραμείνουν υπό κρατικό έλεγχο.

Η πίεση από τη δεύτερη κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ έρχεται να συναντήσει ένα ήδη βαθιά τραυματισμένο σύστημα:

Χαμηλή παραγωγικότητα, έλλειψη συναλλάγματος, γραφειοκρατία, παλαιωμένες υποδομές και ενεργειακή εξάρτηση.

Από τον Φεβρουάριο έως τον Μάιο του 2026 περίπου 900.000 βαρέλια αμερικανικού καυσίμου έφτασαν στον ιδιωτικό τομέα της Κούβας μέσω εξαίρεσης από το εμπάργκο.

Ταυτόχρονα, μετά το πέρασμα του τυφώνα «Μελίσα», η Αβάνα αποδέχθηκε ανθρωπιστική βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο να εμφανίζεται ως βασικός χειριστής της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο νησί.

Καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες κάτοικοι που κάποτε δήλωναν ότι δεν θα εγκατέλειπαν ποτέ την Κούβα, αναγκάζονται να φύγουν.

Η μαζική μετανάστευση και η αδυναμία του τουρισμού να λειτουργήσει χωρίς νερό και ρεύμα επιβεβαιώνουν ότι η παλιά ισορροπία έχει διαρραγεί.

Η εκατονταετηρίδα του Φιντέλ Κάστρο (γεννημένος το 1926) βρίσκει το νησί να αναρωτιέται τι απέμεινε από τον κόσμο που δημιούργησε.

Ο γιος εύπορου γαιοκτήμονα που σπούδασε Νομικά, αγάπησε τον αμερικανικό κινηματογράφο και το μπέιζμπολ, οργάνωσε την επίθεση στη Μονκάδα το 1953, κατέφυγε στη Σιέρα Μαέστρα με το «Granma» και μπήκε θριαμβευτής στην Αβάνα το 1959, κατάφερε να μετατρέψει την επιβίωση μιας μικρής χώρας σε παγκόσμιο σύμβολο ανυπακοής.

Η εκστρατεία αλφαβητισμού, το δημόσιο σύστημα υγείας και η επιστημονική παράδοση παραμένουν αναγνωρισμένα επιτεύγματα.

Παράλληλα, όμως, η Κούβα έγινε μονοκομματικό κράτος, η αντιπολίτευση καταπνίγηκε και οι πολιτικές ελευθερίες παρέμειναν ανύπαρκτες.

Από τον Ομπάμα, που το 2016 επισκέφθηκε την Αβάνα και παραδέχθηκε ότι το εμπάργκο είχε πληγώσει τους Κουβανούς, η ιστορία γύρισε ξανά.

Σήμερα η χώρα παλεύει να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη, ενώ το αφήγημα της διαρκούς αντίστασης δεν αρκεί πλέον για να κρατήσει ζωντανή την κοινωνία.

Η Κούβα του 2026 είναι μια κουρασμένη κοινωνία που προσπαθεί να επιβιώσει ανάμεσα στα μπλακ-άουτ, τις ελλείψεις και την αναγκαστική προσαρμογή σε νέους όρους.