Με την στήριξη στον Akyla ο Κ.Μητσοτάκης έδειξε ότι δεν άφησε πίσω την woke ατζέντα

Υπάρχουν στιγμές που ένα πολιτικό συνέδριο αποκαλύπτει όχι μόνο τι σκέφτεται μια ηγεσία, αλλά και πόσο άδεια έχει μείνει από ιδέες. Και στο 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας του Κ.Μητσοτάκη είδαμε κάτι πραγματικά πρωτοφανές.

Την ώρα που η Ευρώπη φλέγεται γεωπολιτικά, που η Ανατολική Μεσόγειος βράζει, που η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως κυριαρχικά δικαιώματα, που η κοινωνική συνοχή διαλύεται και η ακρίβεια γονατίζει τα νοικοκυριά, ο Πρωθυπουργός της χώρας επέλεξε ως κορυφαία στιγμή ευρωπαϊκής πολιτικής αναφοράς τη στήριξη του Ακύλα στη Eurovision αποκαλύπτοντας ουσιαστικά ότι δεν έχει αφήσει πίσω την woke ατζέντα.

Μια ατζέντα που του έδειξε ότι από το 41% στο 28% των Ευρωεκλογών αλλά ο Κ.Μητσοτάκης δεν δείχνει να ενοχλείται.

Μάλιστα, ευχαρίστησε θερμά τον Βέμπερ και τα αδελφά κόμματα του ΕΛΚ για τη συμπαράταξη στην υποψηφιότητα ενός τραγουδιστή.

Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: αυτό είναι σήμερα το ιδεολογικό βάθος της παράταξης που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής;

Από τον πυρσό της ιδρυτικής Νέας Δημοκρατίας φτάσαμε στο… glitter της Eurovision; Από την εθνική στρατηγική στα φώτα LED και από τη γεωπολιτική αγωνία στα τηλεοπτικά χειροκροτήματα;

Το ζήτημα ασφαλώς δεν είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Το πρόβλημα είναι ο συμβολισμός και το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται.

Η εικόνα μιας Ευρώπης που μοιάζει να έχει εξαντλήσει τα ιστορικά και πνευματικά της αποθέματα και προσπαθεί να καλύψει το κενό με θεάματα, επικοινωνία και κατασκευασμένη συγκίνηση.

Σήμερα δεν συζητούν σοβαρά όπως την κατεχόμενη Κύπρο, για τη δημογραφική κατάρρευση, για τη μεταναστευτική πίεση ή για τη γεωπολιτική αστάθεια που απειλεί ολόκληρη την ήπειρο.

Αντίθετα, συγκινούνται μπροστά στις κάμερες για τη Eurovision και μετατρέπουν την πολιτική σε τηλεοπτική σκηνοθεσία. Η ιδεολογία γίνεται lifestyle και το θέαμα υποκαθιστά την πολιτική σκέψη.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι μέσα σε αυτό το κλίμα εργαλειοποιούνται ακόμη και πραγματικοί ανθρώπινοι πόνοι και αληθινές αγωνίες ανθρώπων που κάποτε ένιωθαν αποκλεισμένοι.

Γιατί άλλο πράγμα είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και άλλο η μετατροπή της διαφορετικότητας σε πολιτικό ντεκόρ. Άλλο τα ανθρώπινα δικαιώματα και άλλο η επιλεκτική ηθική των πολιτικών επικοινωνιολόγων και των τηλεοπτικών χορηγών.

Δεν μπορεί η Ευρώπη να δακρύζει επιλεκτικά. Δεν μπορεί να φωτίζει με ουράνια τόξα τις σκηνές και να σκοτεινιάζει μπροστά σε πολέμους, νεκρά παιδιά και ανθρώπινα ερείπια. Γιατί τότε δεν υπερασπίζεται πραγματικά τον άνθρωπο· απλώς σκηνοθετεί την ηθική της αθωότητα μπροστά στις κάμερες.

Η ιστορική Νέα Δημοκρατία δεν ιδρύθηκε για να γίνει πολιτιστικό παράρτημα των trends της εποχής ούτε για να μετρά likes, hashtags και τηλεοπτική αποδοχή. Ιδρύθηκε για να εκφράζει εθνική ευθύνη, κοινωνική συνοχή, πατριωτισμό και πολιτικό βάθος.

Γι’ αυτό και σήμερα πολλοί παλιοί νεοδημοκράτες κοιτάζουν αυτή τη «μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία» και δεν την αναγνωρίζουν πια.

Όταν, λοιπόν, σε ένα συνέδριο εξουσίας η Eurovision γίνεται σημαντικότερη από την Κύπρο και από την Τουρκία, από την Ευρώπη και από την ίδια την αγωνία των λαών, τότε το πρόβλημα δεν είναι μουσικό.

Είναι βαθιά πολιτικό. Και ίσως βαθιά υπαρξιακό για την ίδια την Ευρώπη αλλά και για την διακυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη.